درخواستی چند پارتی از جونگین و لینو
پارت 5 (درخواستی رو توی پستی که برای درخواستی گذاشتم ببینید خیلی طولانیه)
راه دیگهای نبود.
لینو جونگین رو بغل کرد. بلندش کرد. جونگین توی بغلش بیقرار بود، میلرزید، نفسهاش تند تند میاومد. لینو دوید. دوید تا ماشینش که چند کوچه اونتر پارک بود. جونگین رو گذاشت رو صندلی عقب و خودش پرید جلو.
لینو:"صبر کن جونگین. صبر کن. میرسونمت خونه."
اما جونگین نمیتونست صبر کنه. قرص داشت کار خودش رو میکرد. بدنش آتیش گرفته بود. چشمهاش مات بود. دستاش بیاختیار حرکت میکرد. لرزش بدنش قطع نمیشد.
لینو توی آینه ماشین نگاهش میکرد. جونگین رو عقب، که میپیچید و بیتابی میکرد. دلش داشت آتیش میگرفت. دقایق بدی رو میگذروند.
ماشین رو پارک کرد جلوی یه ساختمان. خونه خودش بود. جونگین رو از ماشین بیرون آورد. جونگین دیگه توان راه رفتن نداشت. لینو بغلش کرد. بردش بالا. تا طبقه سوم. تا در خونش.
داخل که شدن، جونگین رو گذاشت رو مبل. جونگین چشمهاش رو باز کرد. نگاهش به لینو افتاد. نگاهی که پر بود از التماس. پر بود از درد. پر بود از یه چیزی که لینو نمیتونست اسمش رو بذاره.
جیونگین:"لینو... سرده... سردمه..." میلرزید.
لینو پتو آورد. پیچیدش. ولی فایده نداشت. جونگین هنوز میلرزید. هنوز داغ بود. هنون بیتابی میکرد.
جونگین:"لینو... کمکم کن... لطفاً..."
لینو کنارش نشست. دستش رو گرفت.
"چطور کمک کنم جونگین؟ بگو چطور کمک کنم."
جونگین گریه میکرد.
"نمیدونم... ولی بذار این تموم بشه... بذار این عذاب تموم بشه..."
لینو میدونست قرص چیه. میدونست اثرش چقدر طول میکشه. میدونست که تنها راه... ولی نمیتونست. نمیتونست این کار رو بکنه.
جونگین دستش رو کشید سمت لینو. خودش رو چسبوند بهش.
"لینو... لطفاً..."
لینو چشماش رو بست. اشک از لای پلکهاش اومد بیرون. اولین بار بعد از سالها داشت گریه میکرد. لینو:"جونگین... من... نمیتونم..."
جونگین:"چرا نمیتونی؟ من دارم میمیرم لینو... من دارم میمیرم..."
لینو دستش رو گذاشت روی صورت جونگین. صورت خیس از اشک و عرق. چشمهای التماسکننده. بدن لرزان.
راه دیگهای نبود.
لینو جونگین رو بغل کرد. بلندش کرد. جونگین توی بغلش بیقرار بود، میلرزید، نفسهاش تند تند میاومد. لینو دوید. دوید تا ماشینش که چند کوچه اونتر پارک بود. جونگین رو گذاشت رو صندلی عقب و خودش پرید جلو.
لینو:"صبر کن جونگین. صبر کن. میرسونمت خونه."
اما جونگین نمیتونست صبر کنه. قرص داشت کار خودش رو میکرد. بدنش آتیش گرفته بود. چشمهاش مات بود. دستاش بیاختیار حرکت میکرد. لرزش بدنش قطع نمیشد.
لینو توی آینه ماشین نگاهش میکرد. جونگین رو عقب، که میپیچید و بیتابی میکرد. دلش داشت آتیش میگرفت. دقایق بدی رو میگذروند.
ماشین رو پارک کرد جلوی یه ساختمان. خونه خودش بود. جونگین رو از ماشین بیرون آورد. جونگین دیگه توان راه رفتن نداشت. لینو بغلش کرد. بردش بالا. تا طبقه سوم. تا در خونش.
داخل که شدن، جونگین رو گذاشت رو مبل. جونگین چشمهاش رو باز کرد. نگاهش به لینو افتاد. نگاهی که پر بود از التماس. پر بود از درد. پر بود از یه چیزی که لینو نمیتونست اسمش رو بذاره.
جیونگین:"لینو... سرده... سردمه..." میلرزید.
لینو پتو آورد. پیچیدش. ولی فایده نداشت. جونگین هنوز میلرزید. هنوز داغ بود. هنون بیتابی میکرد.
جونگین:"لینو... کمکم کن... لطفاً..."
لینو کنارش نشست. دستش رو گرفت.
"چطور کمک کنم جونگین؟ بگو چطور کمک کنم."
جونگین گریه میکرد.
"نمیدونم... ولی بذار این تموم بشه... بذار این عذاب تموم بشه..."
لینو میدونست قرص چیه. میدونست اثرش چقدر طول میکشه. میدونست که تنها راه... ولی نمیتونست. نمیتونست این کار رو بکنه.
جونگین دستش رو کشید سمت لینو. خودش رو چسبوند بهش.
"لینو... لطفاً..."
لینو چشماش رو بست. اشک از لای پلکهاش اومد بیرون. اولین بار بعد از سالها داشت گریه میکرد. لینو:"جونگین... من... نمیتونم..."
جونگین:"چرا نمیتونی؟ من دارم میمیرم لینو... من دارم میمیرم..."
لینو دستش رو گذاشت روی صورت جونگین. صورت خیس از اشک و عرق. چشمهای التماسکننده. بدن لرزان.
- ۲۰.۵k
- ۰۴ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط