Chapter Seven, S², Part ³⁸
Chapter Seven, S², Part ³⁸
وقتی خنده تهیونگو دید سر جاش بی حرکت ایستاد و لباش رو غنچه کرد.
وقتی که بالاخره خنده اش اون اوج قبلی رو از دست داد بهش نگاه کرد.
< اوو، ناراحتت کردم؟ خب ببخشید، این به اون در
وقتی که دید حالت جونگ کوک تغییری نمیکنه، لبخند ملایمی زد.
< افتادنت همیشه خنده داره، چه اینبار، چه دفعه اولی که باعث شد با خودم از شدت بامزه بودنت لبخند بزنم. خوب یادمه، با کله به کله شدنمون انگار مغزم تقه ای خورد و باعث شد.. تو رو چشمم بگیره
جونگ کوک کم کم به حالت عادی برگشت.
< اوو! شاهد تغییری در چهره یار شدم...
با این جمله جونگ کوک چشم ازش گرفت و رو چرخوند.
< بیخیال! آقای جئون، من هنوزم با یادآوریه لحظاتی که پنهانی بهت خیره میشدم، لبخند میاد رو لبام. پس بیا و با دل این افسر بیچاره بازی نکن که طاقت بازیه قهرتو نداره ها
جونگ کوک که سرش پایین بود، لبخندی زد و از طبقات با گرفتن چیزی که میخواست دوباره برگشت پیشش.
تهیونگی سرش رو به عقب تکیه داد و با لبخندش که هنوز پاک نشده بود بهش خیره شد.
< پرستار؟.. پرستاری میکنی برای وجود این افسر عاشق پیشه؟
؛ سرورم.. من همیشه برای مرحمی روی تک تک سلول های وجودتون بودن، سر و دست میشکنم
< پس منم برای محافظت از جونم که تو باشی، سر و دست میشکنم!
.
.
.
***
_ جیمینا، تمام بدیای سیاهی که باعث تیره شدن این دنیا شده بودنو از زمین برداشتم. تمامیه عوضیایی که اقدام به گرفتن فرشته ام کرده بودنو از زمین محو کردم. دارم هر روز این جهانو برات روشن تر میکنم که هر زمان که آماده بودی و چشمات رو باز کردی، مجبور به پنهان زیر سایه ام شی تا چشمات اذیت نشن.
شستش آروم پشت دست لطیف پسرش رو نوازش کرد.
درست تو همین لحظه در باز شد و مرد وارد شد.
^ اوو، امپراطور
با دیدن پیرمردی که استاد جیمین باشه آروم از کنار جیمین بلند شد.
_ شنیدم امروز با هدف تهیه دارو، قصر رو ترک کردید
^ بله همینطوره
_ استاد یو.. کی اقدام به.. نجاتش میکنی؟..
^ به زودی سرورم. زودتر از چیزی که فکرش رو بکنید
_ من زمان میخوام، نه وعده وعید
^ زمان دقیق؟ ... فردا صبح
_ فردا... صبح...
^ و به کمک شما نیاز دارم. باید بریم به کوهستانی که مراسم ایجاد اون طلسم درونش انجام شده. و باید در روشن ترین ساعت روز مراسم رو آغاز کنیم. بهترین سلاح برای جنگ با تاریکی، روشناییه
یونگی خیره به چهره استاد یو مونده بود.
_ ... و .. خودتون چی؟ برنامه ای که قراره اجرا کنید، منجر به صدمه به خودتون نمیشه درسته؟ چون نه میخوام که اینطور بشه و نه میتونم بعدا جوابگوی جیمین باشم
^ نگران من نباشید امپراطور، به قدری توی این ۷۰ سال، تجربه کسب کردم که از پس خودم و پسرم بر بیام. نمیزارم بعد از این همه غم و سختی ای که همگی تجربه کردن، با اینکه جون من چیز چندان با ارزشی نیست ولی با به خطر انداختنش، درد جدیدی تو سینه اش بشم و از این مهم تر، نمیزارم ذره ای اهریمن های اون طلسم، احساس خوشحالی کسب کنن
یونگی با سر تایید کرد.
^ امپراطور، ازتون خواهشمندم امشب دستور آماده شدن گروه رو بدین که ساعت ۴ صبح آماده حرکت و ساعت ۵ صبح درست در زمان طلوع خورشید، مراسم رو شروع کنیم. سلاح من توی این نبرد، نور تیز خورشید خداونده...
با درک چیزی که استاد یو در سر داره، نگرانی ای کمرنگ توی دلش جوونه زد اما بعد سری تکون داد...
وقتی خنده تهیونگو دید سر جاش بی حرکت ایستاد و لباش رو غنچه کرد.
وقتی که بالاخره خنده اش اون اوج قبلی رو از دست داد بهش نگاه کرد.
< اوو، ناراحتت کردم؟ خب ببخشید، این به اون در
وقتی که دید حالت جونگ کوک تغییری نمیکنه، لبخند ملایمی زد.
< افتادنت همیشه خنده داره، چه اینبار، چه دفعه اولی که باعث شد با خودم از شدت بامزه بودنت لبخند بزنم. خوب یادمه، با کله به کله شدنمون انگار مغزم تقه ای خورد و باعث شد.. تو رو چشمم بگیره
جونگ کوک کم کم به حالت عادی برگشت.
< اوو! شاهد تغییری در چهره یار شدم...
با این جمله جونگ کوک چشم ازش گرفت و رو چرخوند.
< بیخیال! آقای جئون، من هنوزم با یادآوریه لحظاتی که پنهانی بهت خیره میشدم، لبخند میاد رو لبام. پس بیا و با دل این افسر بیچاره بازی نکن که طاقت بازیه قهرتو نداره ها
جونگ کوک که سرش پایین بود، لبخندی زد و از طبقات با گرفتن چیزی که میخواست دوباره برگشت پیشش.
تهیونگی سرش رو به عقب تکیه داد و با لبخندش که هنوز پاک نشده بود بهش خیره شد.
< پرستار؟.. پرستاری میکنی برای وجود این افسر عاشق پیشه؟
؛ سرورم.. من همیشه برای مرحمی روی تک تک سلول های وجودتون بودن، سر و دست میشکنم
< پس منم برای محافظت از جونم که تو باشی، سر و دست میشکنم!
.
.
.
***
_ جیمینا، تمام بدیای سیاهی که باعث تیره شدن این دنیا شده بودنو از زمین برداشتم. تمامیه عوضیایی که اقدام به گرفتن فرشته ام کرده بودنو از زمین محو کردم. دارم هر روز این جهانو برات روشن تر میکنم که هر زمان که آماده بودی و چشمات رو باز کردی، مجبور به پنهان زیر سایه ام شی تا چشمات اذیت نشن.
شستش آروم پشت دست لطیف پسرش رو نوازش کرد.
درست تو همین لحظه در باز شد و مرد وارد شد.
^ اوو، امپراطور
با دیدن پیرمردی که استاد جیمین باشه آروم از کنار جیمین بلند شد.
_ شنیدم امروز با هدف تهیه دارو، قصر رو ترک کردید
^ بله همینطوره
_ استاد یو.. کی اقدام به.. نجاتش میکنی؟..
^ به زودی سرورم. زودتر از چیزی که فکرش رو بکنید
_ من زمان میخوام، نه وعده وعید
^ زمان دقیق؟ ... فردا صبح
_ فردا... صبح...
^ و به کمک شما نیاز دارم. باید بریم به کوهستانی که مراسم ایجاد اون طلسم درونش انجام شده. و باید در روشن ترین ساعت روز مراسم رو آغاز کنیم. بهترین سلاح برای جنگ با تاریکی، روشناییه
یونگی خیره به چهره استاد یو مونده بود.
_ ... و .. خودتون چی؟ برنامه ای که قراره اجرا کنید، منجر به صدمه به خودتون نمیشه درسته؟ چون نه میخوام که اینطور بشه و نه میتونم بعدا جوابگوی جیمین باشم
^ نگران من نباشید امپراطور، به قدری توی این ۷۰ سال، تجربه کسب کردم که از پس خودم و پسرم بر بیام. نمیزارم بعد از این همه غم و سختی ای که همگی تجربه کردن، با اینکه جون من چیز چندان با ارزشی نیست ولی با به خطر انداختنش، درد جدیدی تو سینه اش بشم و از این مهم تر، نمیزارم ذره ای اهریمن های اون طلسم، احساس خوشحالی کسب کنن
یونگی با سر تایید کرد.
^ امپراطور، ازتون خواهشمندم امشب دستور آماده شدن گروه رو بدین که ساعت ۴ صبح آماده حرکت و ساعت ۵ صبح درست در زمان طلوع خورشید، مراسم رو شروع کنیم. سلاح من توی این نبرد، نور تیز خورشید خداونده...
با درک چیزی که استاد یو در سر داره، نگرانی ای کمرنگ توی دلش جوونه زد اما بعد سری تکون داد...
- ۲.۰k
- ۱۷ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط