نمیدانم کجای کار میلنگید

نمیدانم کجای کار میلنگید!
من که آدم خوبی بودم...
توام که خوب بودی!
پس چه شد؟
چه به سر رابطه مان آمد؟
ما که همه چیزمان سرجایش بود...
دوستت دارم هایمان را خرج هم میکردیم،
برای هم لقمه میگرفتیم،
جلوی غریبه ها از هم تعریف میکردیم،
روی هم غیرت داشتیم و حساس بودیم،
از هم حمایت میکردیم،
همدیگر را میبوسیدیم،
نه...
همدیگر را نمیبوسیدیم،تو همیشه از بوسیدن من فرار میکردی...
این من بودم که همیشه،
جلوی هر کس و ناکس،
بوسه ای روی گونه ات میکاشتم...
بگذریم،مهم نیست...
ما همه چیزمان سرجایش بود به جز بوسه های تو روی گونه هایم...
مثلا،
هروقت به هم پیامک میزدیم سریع جواب میدادیم...
نه...نه...
تو گاهی اوقات جواب نمیدادی یا دیر جواب میدادی،
البته خب خسته بودی،چون به قول خودت، تا دیر وقت سرکار بودی،...
یا مهمان داشتید و یا با دوستانت به گردش رفته بودی...
این من بودم که همیشه منتظر پیامی از سوی تو بودم...
بگذریم،مهم نیست...
ما همه چیزمان سرجایش بود به جز پیامک و بوسه های تو...
ما هر روز به هم سلام میدادیم ،با هم مینشستیم،
در آغوش همدیگر غرق میشدیم...
راستش نه،
اینبار هم تو کوتاهی کردی!
البته فقط اواخر...
از در آغوش من بودن اجتناب میکردی!
دیگر در آغوشم نمیخوابیدی با اینکه میدانستی دلم میخواهد تمام روز را آغوشم پذیرای وجودت باشد...
خب شاید خجالت میکشیدی از اینکه کسی تورا در آغوشم ببیند،این اواخر خیلی خجالتی شده بودی...
آنقدر خجالتی که حتی با من در یک اتاق نمیماندی،میرفتی با دوستان و آشناهایت دنبال تفریح و یا شاید هم کار!..
مهم نیست،بگذریم...
ای نازنین،من واقعا گیج شده ام،
چرا رابطه مان خراب شد؟
ماکه همه چیزمان سرجایش بود!
سلام کردنمان،خداحافظی کردنمان،و خیلی کارهای دیگر...
ولی خب عاشقانه هایمان سرجایش نبود...
و من چقدر احمق بودم که عشق بدون عاشقانه را باور کرده بودم...
تو فقط مرا میدیدی...
ولی من تورا نگاه میکردم...
تو برای من در اولویت بودی،ولی من برای تو به عنوان یک گزینه بودم...
گزینه ای که برای وقت های بیکسی ات داشتی،
برای وقت هایی که دوست ها و رفیق هایت کنارت نبودند...
برای درد و دل کردن...
ای یار نامهربان،
تو مقصر نیستی،
من زیادی روی حرف هایت حساب کرده بودم...
تو مقصر نیستی،
من بی حسابُ کتاب تو و عشقت را باور کرده بودم....
تو مقصر نیستی،
من بیش از حد عاشقت شده بودم...