Forbidden Weakness

Forbidden Weakness

ضعف ممنوعه
فصل دوم

p.58
(روایت از زبان ا.ت)
بعد از پارک، هنوز تصمیم نداشتیم برگردیم خونه.
جونگ‌کوک به ساعت نگاه کرد.

-هنوز زوده.

+خب؟

-یه جای دیگه بریم.

+کجا؟

لبخند زد.

-سورپرایز.

+نههه! من از سورپرایزات می‌ترسم! 😂

-این یکی خطرناک نیست.

+مطمئنی؟

-تقریباً.

تقریباً؟! 😐😂

نیم ساعت بعد جلوی یه سالن بزرگ ایستادیم.
به تابلوی بالاش نگاه کردم.

+صبر کن...

چشمام گرد شد.

+اینجاااا؟!

جونگ‌کوک خندید.

-آره.

+تو منو آوردی بولینگ؟!

-خودت گفتی تنوع می‌خوای.

+من همچین چیزی نگفتم! 😂

-ولی الان اینجاییم.

چند دقیقه بعد کفش‌های مخصوص رو پوشیدیم.
توپ رو برداشتم و با اعتمادبه‌نفس کامل رفتم سمت مسیر.
جونگ‌کوک از پشت سر گفت:

-مطمئنی بلدی؟

+معلومه!

توپ رو رها کردم.
توپ آروم رفت جلو...
آروم‌تر...
آروم‌تر...
و...
هیچی!
حتی یه پین هم نیفتاد. 😭
جونگ‌کوک چند ثانیه ساکت موند.
بعد زد زیر خنده.

+نخند! 😭

-من چیزی نگفتم!

+قیافت داره می‌خنده!

-خب... یکم.

+حالا نوبت توئه. ببینم آقای حرفه‌ای چی کار می‌کنه.

جونگ‌کوک توپ رو برداشت.
پرتاب کرد.
همه‌ی پین‌ها افتادن.
چند ثانیه به صفحه خیره شدم.

+تقلب کردی.

-چطوری؟!

+نمی‌دونم! ولی تقلب کردی! 😂

-قبول کن باختی.

+مسابقه هنوز تموم نشده!

لبخند زد.

-پس شروع کنیم.

و این‌طوری یه مسابقه‌ی کاملاً جدی شروع شد...
البته فقط از نظر من. 😂
آخر بازی، اختلاف امتیازمون فقط یه پین بود.
به صفحه نگاه کردم.

+نههههه! امکان نداره!

جونگ‌کوک خندید.

-گفتم که می‌برم.

+دفعه‌ی بعد من می‌برم.

-منتظرم.

از سالن که بیرون اومدیم، هنوز داشتم درباره‌ی اون یه پین غر می‌زدم.
ولی وسط حرفام یه دفعه متوجه شدم جونگ‌کوک ساکته.

+چیه؟

-هیچی.

+مطمئنی؟

لبخند زد.

-فقط دارم فکر می‌کنم...

+به چی؟

-اینکه شاید این روز، بهتر از چیزی شد که فکر می‌کردم.

لبخند زدم.

+برای منم همین‌طور.
و این بار...
هیچ‌کدوم عجله‌ای برای برگشتن نداشتیم..........
ادامه دارد...........