پژواگ در دنیا بی صدا
«پژواک در دنیای بیصدا»
قسمت اول: بیداری در میان سکوت ابدی
صدای تیکتیک ساعت مچیام تنها چیزی بود که در این فضای بیانتها شنیده میشد. اما وقتی چشمهایم را باز کردم، متوجه شدم که دیگر خبری از آن صدای آزاردهنده نیست. حتی صدای تپش قلبم هم انگار در لایهای از پنبه فرو رفته بود.
«کجا هستم؟»
سعی کردم بلند شوم، اما بدنم احساس سنگینی عجیبی داشت، انگار که استخوانهایم از سرب ساخته شده باشند. وقتی بالاخره توانستم روی آرنجهایم تکیه دهم، اولین چیزی که دیدم، آسمانی بود که نه آبی بود و نه سیاه؛ بلکه رنگ بنفش تیره و ملایمی داشت که با رگههایی از نور نقرهای در آن میدرخشید.
من، «رایان»، یک دانشجوی معمولی که نیمهشب در حال مطالعه بود، حالا در جایی بودم که حتی در کابوسهایم هم ندیده بودم.
اطرافم چیزی شبیه به یک جنگل بود، اما درختان از جنس چیزی شبیه به بلور بودند. شاخههایشان در نور ضعیف آسمان، مثل الماس میدرخشیدند. عجیبتر این بود که هیچ صدای پرندهای، وزش بادی یا حتی صدای حشرهای نمیآمد. سکوتی مطلق؛ سکوتی که آدم را به مرز جنون میکشاند.
در حالی که سعی میکردم پانسمان روی دستم را (که نمیدانستم از کجا آمده) چک کنم، ناگهان متوجه شدم چیزی در کنارم قرار دارد. یک کتاب کوچک با جلد چرمی سیاه و یک تکه کاغذ قدیمی.
با دستانی لرزان کاغذ را برداشتم. روی آن با خطی که انگار با خون نوشته شده بود، نوشته شده بود:
“در دنیایی که صدا، جادو است؛ سکوت، مرگ است. تنها کسی میتواند بقا یابد که نجوای تاریکی را بشنود.”
ناگهان، لرزش خفیفی زیر پاهایم احساس کردم. از میان درختان بلورین، سایهای بلند و کشیده به سمت من حرکت میکرد. سایهای که هیچ شکلی نداشت، اما سنگینی حضورش را میتوانستم روی شانههایم حس کنم.
قلبم به شدت میتپید. “آیا این یک رویاست؟ یا واقعاً مرگ من در دنیای خودمان، شروع این بازی لعنتی است؟”
سایه نزدیکتر شد. درست زمانی که سایه بر سر من سنگینی کرد، صدایی در ذهنم پیچید، صدایی که انگار از اعماق اقیانوس میآمد:
«خوش آمدی، حامل پژواک… اما مراقب باش، اینجا گوشهای دیوار هم میشنوند.»
چشمهایم را محکم بستم و وقتی دوباره باز کردم…
~~~~~~~~~~~
ادامه دارد…
~~~~~~~~~
قسمت اول: بیداری در میان سکوت ابدی
صدای تیکتیک ساعت مچیام تنها چیزی بود که در این فضای بیانتها شنیده میشد. اما وقتی چشمهایم را باز کردم، متوجه شدم که دیگر خبری از آن صدای آزاردهنده نیست. حتی صدای تپش قلبم هم انگار در لایهای از پنبه فرو رفته بود.
«کجا هستم؟»
سعی کردم بلند شوم، اما بدنم احساس سنگینی عجیبی داشت، انگار که استخوانهایم از سرب ساخته شده باشند. وقتی بالاخره توانستم روی آرنجهایم تکیه دهم، اولین چیزی که دیدم، آسمانی بود که نه آبی بود و نه سیاه؛ بلکه رنگ بنفش تیره و ملایمی داشت که با رگههایی از نور نقرهای در آن میدرخشید.
من، «رایان»، یک دانشجوی معمولی که نیمهشب در حال مطالعه بود، حالا در جایی بودم که حتی در کابوسهایم هم ندیده بودم.
اطرافم چیزی شبیه به یک جنگل بود، اما درختان از جنس چیزی شبیه به بلور بودند. شاخههایشان در نور ضعیف آسمان، مثل الماس میدرخشیدند. عجیبتر این بود که هیچ صدای پرندهای، وزش بادی یا حتی صدای حشرهای نمیآمد. سکوتی مطلق؛ سکوتی که آدم را به مرز جنون میکشاند.
در حالی که سعی میکردم پانسمان روی دستم را (که نمیدانستم از کجا آمده) چک کنم، ناگهان متوجه شدم چیزی در کنارم قرار دارد. یک کتاب کوچک با جلد چرمی سیاه و یک تکه کاغذ قدیمی.
با دستانی لرزان کاغذ را برداشتم. روی آن با خطی که انگار با خون نوشته شده بود، نوشته شده بود:
“در دنیایی که صدا، جادو است؛ سکوت، مرگ است. تنها کسی میتواند بقا یابد که نجوای تاریکی را بشنود.”
ناگهان، لرزش خفیفی زیر پاهایم احساس کردم. از میان درختان بلورین، سایهای بلند و کشیده به سمت من حرکت میکرد. سایهای که هیچ شکلی نداشت، اما سنگینی حضورش را میتوانستم روی شانههایم حس کنم.
قلبم به شدت میتپید. “آیا این یک رویاست؟ یا واقعاً مرگ من در دنیای خودمان، شروع این بازی لعنتی است؟”
سایه نزدیکتر شد. درست زمانی که سایه بر سر من سنگینی کرد، صدایی در ذهنم پیچید، صدایی که انگار از اعماق اقیانوس میآمد:
«خوش آمدی، حامل پژواک… اما مراقب باش، اینجا گوشهای دیوار هم میشنوند.»
چشمهایم را محکم بستم و وقتی دوباره باز کردم…
~~~~~~~~~~~
ادامه دارد…
~~~~~~~~~
- ۴.۶k
- ۲۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط