خون خالص (p1)
☆خونِ خالِص (p1)
همه ی آدما همیشه یه نقطه ی فرار از جنگ های درون مغزشون دارن .
بعضیها اون آرامش روان رو توی بوم نقاشی و رنگی شدن انگشت هاشون میبینن، عده ی دیگه داخل شنا کردن ، موسیقی، پیاده روی، شایدم کیک پای سیب درست کردن ، نتقلیکس ديدن یا اینجور مسائل.
چیزی که جونگکوک رو از تمام دنیا دور میکرد ، یه سری کُد بود . یه سری عدد ، و به خصوص ریاضی.
اون احساس قدرت باور نکردنی ای که میتونست با فشردن چند تا دکمه و نوشتن چند خط توی دنیای نرم افزار و کامپیوتر باعث بشه آدم های زیادی جلوش خم و راست بشن ، وقتی میتونست صدای لرزون یه مشت پیرمرد سیاستمدار رو بشنوه با هیچ چیز عوضش نمیکرد.
افراد پول پرست و برده ی مقام ، وقتی توی خطر بیوفتن، حاضرن کفش هات رو برات لیس بزنن .
و جونگکوک از این کار خوشش میومد .
از هفت سالگی که تونست سیستم پر از رمز و قفل پدرش رو داخل خونه هک کنه ، فهمید که گرایشش به مرد ها نیست . به زن ها هم نیست ، چیزی که براش با لذت ارگاسم برابری میکرد ،قدرت بود ، قدرت و پول.
میشه گفت که نابغه بود ؟ آره . امگای هفت ساله ای که جای حفظ کردن شعر ها مدرسه ، پشت سیستم مینشست، طبيعتا باید اسم نابغه ی کامپیوتر رو روی دوش خودش میکشوند .
اما خب با بیست و پنج سال سن ، هنوز هم نمی دونست خودش رو توی کدوم تایپ از هکر ها قرار بده .
هکر های سفید ؟ نه طبيعتا جونگکوک برای خیریه ها و خونه های سالمندان پول جمع نمیکرد که نقش شوالیه رو داشته باشه .
هکر های سیاه ؟ توی دارک وب هم دستی نداشت . حداقل میشه گفت فقط توی دارک وب دستی نداشت . خدایا.
هکر های طوسی؟ آره احتمالا این اسم جونگکوک بود . محض فان و سرگرمی ، برای حوصله ی از دست رفته . جونگکوک آدمِ کسی نبود . اما خب . کی بود که به پول نه بگه؟
امگا دوباره به بانک مرکزی سئول حمله ی سایبری کرد و از تلاش اون آلفاهای پر از ادعا خندش گرفت .
احمقانه بود که آلفا ها باید رده ی بالای جامعه باشن. کی این رو تعیین میکرد؟
همه ی آدما همیشه یه نقطه ی فرار از جنگ های درون مغزشون دارن .
بعضیها اون آرامش روان رو توی بوم نقاشی و رنگی شدن انگشت هاشون میبینن، عده ی دیگه داخل شنا کردن ، موسیقی، پیاده روی، شایدم کیک پای سیب درست کردن ، نتقلیکس ديدن یا اینجور مسائل.
چیزی که جونگکوک رو از تمام دنیا دور میکرد ، یه سری کُد بود . یه سری عدد ، و به خصوص ریاضی.
اون احساس قدرت باور نکردنی ای که میتونست با فشردن چند تا دکمه و نوشتن چند خط توی دنیای نرم افزار و کامپیوتر باعث بشه آدم های زیادی جلوش خم و راست بشن ، وقتی میتونست صدای لرزون یه مشت پیرمرد سیاستمدار رو بشنوه با هیچ چیز عوضش نمیکرد.
افراد پول پرست و برده ی مقام ، وقتی توی خطر بیوفتن، حاضرن کفش هات رو برات لیس بزنن .
و جونگکوک از این کار خوشش میومد .
از هفت سالگی که تونست سیستم پر از رمز و قفل پدرش رو داخل خونه هک کنه ، فهمید که گرایشش به مرد ها نیست . به زن ها هم نیست ، چیزی که براش با لذت ارگاسم برابری میکرد ،قدرت بود ، قدرت و پول.
میشه گفت که نابغه بود ؟ آره . امگای هفت ساله ای که جای حفظ کردن شعر ها مدرسه ، پشت سیستم مینشست، طبيعتا باید اسم نابغه ی کامپیوتر رو روی دوش خودش میکشوند .
اما خب با بیست و پنج سال سن ، هنوز هم نمی دونست خودش رو توی کدوم تایپ از هکر ها قرار بده .
هکر های سفید ؟ نه طبيعتا جونگکوک برای خیریه ها و خونه های سالمندان پول جمع نمیکرد که نقش شوالیه رو داشته باشه .
هکر های سیاه ؟ توی دارک وب هم دستی نداشت . حداقل میشه گفت فقط توی دارک وب دستی نداشت . خدایا.
هکر های طوسی؟ آره احتمالا این اسم جونگکوک بود . محض فان و سرگرمی ، برای حوصله ی از دست رفته . جونگکوک آدمِ کسی نبود . اما خب . کی بود که به پول نه بگه؟
امگا دوباره به بانک مرکزی سئول حمله ی سایبری کرد و از تلاش اون آلفاهای پر از ادعا خندش گرفت .
احمقانه بود که آلفا ها باید رده ی بالای جامعه باشن. کی این رو تعیین میکرد؟
- ۱۲.۰k
- ۱۴ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط