تکپارتی؛آخرین ایستگاه
آخرین ایستگاه
جیمین ایستاده بود، نگاهش ثابت روی ایستگاه قطار متمرکز بود. چشمهایش کمی متورم به نظر میرسیدند، انگار که برای سالها گریه کرده باشد. در دستانش بلیت قطاری به رنگ کمرنگ، که از مدتها پیش در جیبش نگه داشته بود، همچنان فشرده بود. نگاهش درگیر گذشتهای بود که حالا دیگر نمیتوانست به آن بازگردد.
دخترک در فاصلهای کوتاه از او ایستاده بود، دستانش در جیبش قفل شده و چشمانش بیصدا بر جیمین چرخ میخورد. تنش سنگین بود، گویی کلمات در گلویش قفل شده بودند. او در این لحظه فهمیده بود که دیگر هیچ چیزی مثل گذشته نخواهد بود. وقتی جیمین سرش را پایین آورد و با دست شانهاش را لمس کرد، میدانست که این آخرین لحظههای مشترکشان است.
قطار ایستگاه را ترک کرد و سر و صدای موتور به گوش میرسید. هوای سرد از درون دستانشان به بیرون سرازیر میشد، اما هیچکدام از آنها اهمیتی نمیدادند. آنها در این لحظه که ساعتها در آن گذشته بودند، فهمیدند که باید جدا شوند.
دخترک از جیمین خداحافظی کرد و بدون هیچ کلمهای به راه خود ادامه داد. در همان لحظه که نگاهش به پشت سر افتاد، قطار به سرعت از ایستگاه دور میشد و جیمین در آن ایستگاه ایستاده بود، به قطار نگاه میکرد، گویی آخرین خداحافظیشان در حرکت قطار پنهان شده بود.
دخترک احساس میکرد قلبش سنگین شده است. همیشه تصور میکرد که هیچ چیزی نمیتواند او را از جیمین جدا کند، اما در این لحظه فهمید که بعضی از رابطهها همیشه در جایگاه خود باقی نمیمانند. جیمین هیچ وقت نخواهد فهمید چقدر برای او مهم بود. برای همیشه، این ایستگاه قطار در قلبش باقی خواهد ماند، مثل یک یادگاری که با خود حمل میکند.
اما جیمین همچنان ایستاده بود، به قطار نگاه میکرد و در دلش داستانهای ناگفتهای از آنچه که با دخترک گذرانده بود، زنده میشد.
به قلم زویی٭
(ماهکای زویی اگه هنوز درخواستیتونو ننوشتم باید بگم این کاربر وسواس داره و باید باتوجه به ترتیبی که قبلا از اعضا نوشته بنویسه پس صبور باشید، باتشکر😀)
جیمین ایستاده بود، نگاهش ثابت روی ایستگاه قطار متمرکز بود. چشمهایش کمی متورم به نظر میرسیدند، انگار که برای سالها گریه کرده باشد. در دستانش بلیت قطاری به رنگ کمرنگ، که از مدتها پیش در جیبش نگه داشته بود، همچنان فشرده بود. نگاهش درگیر گذشتهای بود که حالا دیگر نمیتوانست به آن بازگردد.
دخترک در فاصلهای کوتاه از او ایستاده بود، دستانش در جیبش قفل شده و چشمانش بیصدا بر جیمین چرخ میخورد. تنش سنگین بود، گویی کلمات در گلویش قفل شده بودند. او در این لحظه فهمیده بود که دیگر هیچ چیزی مثل گذشته نخواهد بود. وقتی جیمین سرش را پایین آورد و با دست شانهاش را لمس کرد، میدانست که این آخرین لحظههای مشترکشان است.
قطار ایستگاه را ترک کرد و سر و صدای موتور به گوش میرسید. هوای سرد از درون دستانشان به بیرون سرازیر میشد، اما هیچکدام از آنها اهمیتی نمیدادند. آنها در این لحظه که ساعتها در آن گذشته بودند، فهمیدند که باید جدا شوند.
دخترک از جیمین خداحافظی کرد و بدون هیچ کلمهای به راه خود ادامه داد. در همان لحظه که نگاهش به پشت سر افتاد، قطار به سرعت از ایستگاه دور میشد و جیمین در آن ایستگاه ایستاده بود، به قطار نگاه میکرد، گویی آخرین خداحافظیشان در حرکت قطار پنهان شده بود.
دخترک احساس میکرد قلبش سنگین شده است. همیشه تصور میکرد که هیچ چیزی نمیتواند او را از جیمین جدا کند، اما در این لحظه فهمید که بعضی از رابطهها همیشه در جایگاه خود باقی نمیمانند. جیمین هیچ وقت نخواهد فهمید چقدر برای او مهم بود. برای همیشه، این ایستگاه قطار در قلبش باقی خواهد ماند، مثل یک یادگاری که با خود حمل میکند.
اما جیمین همچنان ایستاده بود، به قطار نگاه میکرد و در دلش داستانهای ناگفتهای از آنچه که با دخترک گذرانده بود، زنده میشد.
به قلم زویی٭
(ماهکای زویی اگه هنوز درخواستیتونو ننوشتم باید بگم این کاربر وسواس داره و باید باتوجه به ترتیبی که قبلا از اعضا نوشته بنویسه پس صبور باشید، باتشکر😀)
- ۱۸.۶k
- ۲۳ اسفند ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۲۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط