فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
p101
نگاهش روی مچهای پانسمانشدهی نینا افتاد.
«هرچقدر زمان لازم داشته باشی... منتظر میمونم.»
هیچ اصراری توی صداش نبود.
هیچ گلهای هم نبود.
فقط صبر.
همون صبری که نینا تا اون روز، هیچوقت توی کسی ندیده بود.
برای اولین بار از دیشب...
نگاهش فقط برای چند ثانیه روی چهرهی جیمین موند
ترس هنوز از بین نرفته بود.
اما...
کنار اون ترس، حس دیگهای هم جوانه میزد.
حسی که خودش هنوز اسمش رو نمیدونست.
و بیرون اتاق، پشت در بسته...
یونجی با لبخند کمرنگی زیر لب گفت:
«کمکم... حال هر دوتاشون خوب میشه.»
چند دقیقه گذشت.
جیمین هنوز روی همون صندلی کنار پنجره نشسته بود.
نینا پتو رو دور خودش نگه داشته بود و نگاهش به باغ بود.
هر چند لحظه یکبار، نگاهش یواشکی سمت جیمین میرفت.
جیمین متوجهش شده بود.
اما چیزی نمیگفت.
نمیخواست دوباره باعث بشه نینا احساس معذب بودن کنه.
صدای ساعت قدیمی اتاق، سکوت بینشون رو پر کرده بود.
بالاخره نینا آهسته گفت:
«جیمین...»
جیمین سرش رو بالا آورد.
«بله»
نینا چند لحظه مکث کرد.
انگار خودش هم نمیدونست چرا صداش کرده.
«هیچی...»
جیمین لبخند خیلی کمرنگی زد.
«باشه.»
دوباره سکوت.
اما این بار نینا خودش پتو رو کمی کنار زد.
چشمش افتاد به سینی صبحانه.
سوپ هنوز گرم بود.
جیمین نگاهش کرد.
«بخور.»
نینا اخم خیلی کوچیکی کرد.
«اشتها ندارم.»
«میدونم.»
«پس چرا میگی بخور؟»
جیمین بدون اینکه نگاهش رو ازش بگیره گفت:
«چون اگه نخوری، ضعیفتر میشی.»
نینا چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد خیلی آروم گفت:
«تو همیشه همینقدر دستور میدی؟»
جیمین ابروش رو بالا انداخت.
«نمیدونم»
مکث کرد.
«فقط وقتی یکی تصمیم میگیره خودش رو گرسنه نگه داره.»
نینا با وجود حال بدش، لبخند خیلی کوچیکی زد.
«من تصمیم نگرفتم.»
«پس سوپ رو بخور.»
«بازم دستور دادی.»
این بار لبخند جیمین واضحتر شد.
«باشه. خواهش میکنم سوپت رو بخور.»
نینا بهش نگاه کرد.
«این بهتر بود.»
جیمین سرش رو به نشونهی تسلیم تکون داد.
«هرچی تو بگی.»
نینا قاشق رو برداشت.
دستش هنوز کمی میلرزید.
اولین قاشق رو به سختی خورد.
جیمین چیزی نگفت.
فقط نگاهش میکرد.
قاشق دوم...
سوم...
بعد از چند دقیقه، نصف کاسه خالی شده بود.
نینا قاشق رو کنار گذاشت.
«دیگه نمیتونم.»
جیمین نگاهی به کاسه انداخت.
«همینم خوبه.»
نینا دوباره پتو رو دور خودش پیچید.
چند لحظه بعد، خیلی آروم گفت:
«میشه یه چیزی بپرسم؟»
نینا نگاهش رو پایین انداخت.
«وقتی... منو پیدا کردی...»
صداش کمی لرزید.
«خیلی عصبانی بودی؟»
بچها خیلی ازتون معذرت میخوام این امتحانا و حال بد خودم دیوونم کردن
دوستون دارم ببخشید❤️🌷🥺
p101
نگاهش روی مچهای پانسمانشدهی نینا افتاد.
«هرچقدر زمان لازم داشته باشی... منتظر میمونم.»
هیچ اصراری توی صداش نبود.
هیچ گلهای هم نبود.
فقط صبر.
همون صبری که نینا تا اون روز، هیچوقت توی کسی ندیده بود.
برای اولین بار از دیشب...
نگاهش فقط برای چند ثانیه روی چهرهی جیمین موند
ترس هنوز از بین نرفته بود.
اما...
کنار اون ترس، حس دیگهای هم جوانه میزد.
حسی که خودش هنوز اسمش رو نمیدونست.
و بیرون اتاق، پشت در بسته...
یونجی با لبخند کمرنگی زیر لب گفت:
«کمکم... حال هر دوتاشون خوب میشه.»
چند دقیقه گذشت.
جیمین هنوز روی همون صندلی کنار پنجره نشسته بود.
نینا پتو رو دور خودش نگه داشته بود و نگاهش به باغ بود.
هر چند لحظه یکبار، نگاهش یواشکی سمت جیمین میرفت.
جیمین متوجهش شده بود.
اما چیزی نمیگفت.
نمیخواست دوباره باعث بشه نینا احساس معذب بودن کنه.
صدای ساعت قدیمی اتاق، سکوت بینشون رو پر کرده بود.
بالاخره نینا آهسته گفت:
«جیمین...»
جیمین سرش رو بالا آورد.
«بله»
نینا چند لحظه مکث کرد.
انگار خودش هم نمیدونست چرا صداش کرده.
«هیچی...»
جیمین لبخند خیلی کمرنگی زد.
«باشه.»
دوباره سکوت.
اما این بار نینا خودش پتو رو کمی کنار زد.
چشمش افتاد به سینی صبحانه.
سوپ هنوز گرم بود.
جیمین نگاهش کرد.
«بخور.»
نینا اخم خیلی کوچیکی کرد.
«اشتها ندارم.»
«میدونم.»
«پس چرا میگی بخور؟»
جیمین بدون اینکه نگاهش رو ازش بگیره گفت:
«چون اگه نخوری، ضعیفتر میشی.»
نینا چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد خیلی آروم گفت:
«تو همیشه همینقدر دستور میدی؟»
جیمین ابروش رو بالا انداخت.
«نمیدونم»
مکث کرد.
«فقط وقتی یکی تصمیم میگیره خودش رو گرسنه نگه داره.»
نینا با وجود حال بدش، لبخند خیلی کوچیکی زد.
«من تصمیم نگرفتم.»
«پس سوپ رو بخور.»
«بازم دستور دادی.»
این بار لبخند جیمین واضحتر شد.
«باشه. خواهش میکنم سوپت رو بخور.»
نینا بهش نگاه کرد.
«این بهتر بود.»
جیمین سرش رو به نشونهی تسلیم تکون داد.
«هرچی تو بگی.»
نینا قاشق رو برداشت.
دستش هنوز کمی میلرزید.
اولین قاشق رو به سختی خورد.
جیمین چیزی نگفت.
فقط نگاهش میکرد.
قاشق دوم...
سوم...
بعد از چند دقیقه، نصف کاسه خالی شده بود.
نینا قاشق رو کنار گذاشت.
«دیگه نمیتونم.»
جیمین نگاهی به کاسه انداخت.
«همینم خوبه.»
نینا دوباره پتو رو دور خودش پیچید.
چند لحظه بعد، خیلی آروم گفت:
«میشه یه چیزی بپرسم؟»
نینا نگاهش رو پایین انداخت.
«وقتی... منو پیدا کردی...»
صداش کمی لرزید.
«خیلی عصبانی بودی؟»
بچها خیلی ازتون معذرت میخوام این امتحانا و حال بد خودم دیوونم کردن
دوستون دارم ببخشید❤️🌷🥺
- ۲۱۴
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط