### جونگکوک – فرصتی برای دوباره خندیدن
### جونگکوک – فرصتی برای دوباره خندیدن
صبح شده بود، اما تو حتی یک دقیقه هم نخوابیده بودی.
چشم‌هات از گریه قرمز شده بودن و گونه‌ات هنوز درد می‌کرد. روی تخت نشسته بودی و به در اتاق خیره شده بودی.
آروم از جات بلند شدی و در رو باز کردی.
جونگکوک همون‌جا، کنار در خوابش برده بود. با شنیدن صدای باز شدن در، سریع چشم‌هاش رو باز کرد.
«عزیزم...؟»
بدون اینکه چیزی بگی، از کنارش رد شدی و به آشپزخونه رفتی.
جونگکوک بلند شد، اما فاصله‌اش رو باهات حفظ کرد.
«برات صبحونه درست کنم؟»
سرد جواب دادی: «لازم نیست.»
سرش رو پایین انداخت.
«باشه...»
چند دقیقه بعد، وقتی داشتی برای خودت آب می‌ریختی، صدای آرومش رو شنیدی:
«می‌تونم یه چیزی بگم؟»
لیوان رو روی میز گذاشتی.
«بگو.»
«می‌دونم عذرخواهی چیزی رو درست نمی‌کنه. می‌دونم حتی اگه هزار بار بگم پشیمونم، اون اتفاق از ذهنت پاک نمی‌شه... ولی من واقعاً متأسفم.»
نگاهش کردی.
«جونگکوک، من دیشب هزار بار بهت گفتم بی‌گناهم. حتی وقتی زدی توی صورتم، باز هم داشتم سعی می‌کردم بهت توضیح بدم.»
اشک توی چشم‌هاش جمع شد.
«می‌دونم...»
«من همیشه فکر می‌کردم وقتی از همه‌چی خسته بشم، خونه‌مون امن‌ترین جای دنیاست. ولی دیشب از برگشتن به خونه ترسیدم.»
جونگکوک لب‌هاش رو به هم فشار داد.
«حق داری. من امنیتت رو ازت گرفتم.»
چند لحظه سکوت کردی و بعد گفتی:
«فعلاً می‌خوام تنها باشم.»
این بار بدون هیچ اعتراضی سر تکون داد.
«باشه. هرچقدر لازم داری.»
سه روز گذشت.
جونگکوک به خونه برنگشته بود و به خواسته‌ات احترام گذاشته بود. فقط یک پیام کوتاه فرستاده بود:
«می‌دونم هنوز ازم ناراحتی. فقط می‌خوام بدونی که دیگه هیچ‌وقت برای دیدنت یا حرف زدن باهات فشاری بهت نمیارم. مراقب خودت باش.»
تو هم تصمیم گرفتی چند روزی پیش دوست صمیمی‌ات بمونی.
در این مدت با کمک دوستت و حمایت خانواده‌ات کمی آروم‌تر شدی.
یک هفته بعد، تصمیم گرفتی با جونگکوک صحبت کنی؛ نه برای اینکه همه‌چیز مثل قبل بشه، بلکه برای اینکه ببینی اصلاً راهی برای ادامه وجود داره یا نه.
وقتی به خونه برگشتی، جونگکوک با دیدنت از جاش بلند شد.
اما این بار جلو نیومد.
فقط با صدایی آروم گفت:
«سلام... خوش اومدی.»
لبخند خیلی کوچیکی زدی.
«سلام.»
نگاهش برای لحظه‌ای به گونه‌ات افتاد.
«هنوز درد می‌کنه؟»
«نه، بهتره.»
چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید.
«خوشحالم.»
بعد از کمی سکوت، گفتی:
«جونگکوک؟»
«جانم؟»
«من هنوز دوستت دارم... ولی هنوز از کاری که کردی ناراحتم.»
با عجله گفت:
«لازم نیست به خاطر دوست داشتن من، ازش بگذری. من باید ثابت کنم که می‌تونم آدم امن‌تری باشم.»
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، حس کردی حرف‌هاش فقط برای گرفتن بخشش نیست.
چند هفته بعد، با توافق خودتون تصمیم گرفتید از یک مشاور کمک بگیرید. جونگکوک هم مسئولیت رفتارش رو پذیرفت و برای کنترل خشم و حسادتش به‌طور جدی دنبال کمک رفت.
هیچ‌چیز یک‌شبه درست نشد.
هنوز بعضی شب‌ها با یادآوری اون اتفاق ناراحت می‌شدی. گاهی هم وقتی صدای بلندش رو می‌شنیدی، ناخودآگاه سکوت می‌کردی.
و جونگکوک یاد گرفت که به جای ناراحت شدن از واکنشت، بهت فرصت بده.
یک عصر پاییزی، روی مبل نشسته بودی و مشغول دیدن فیلم کمدی بودی.
جونگکوک از آشپزخونه با دو کاسه پاپ‌کورن بیرون اومد.
«خانوم، پاپ‌کورن مخصوص شما\!»
نگاهش کردی.
«چرا این‌قدر شور شده؟»
با اعتمادبه‌نفس گفت:
«چون سرآشپزش عاشقه\!»
یک دونه پاپ‌کورن به سمتش پرت کردی.
«سرآشپز برو نمک‌دون رو بذار کنار\!»
جونگکوک خندید و روی مبل نشست.
چند دقیقه بعد، وقتی از خنده اشک توی چشم‌هات جمع شده بود، جونگکوک با لبخند نگاهت کرد.
«دلم برای خندیدنت تنگ شده بود.»
لبخندت آروم‌تر شد.
دستت رو جلو بردی و دستش رو گرفتی.
«جونگکوک؟»
«هوم؟»
«دیگه هیچ‌وقت نذار حسادتت از عشقت بزرگ‌تر بشه.»
لبخندش محو شد و جدی به چشم‌هات نگاه کرد.
«قول می‌دم همیشه مسئولیت رفتارم رو بپذیرم. تو نباید هیچ‌وقت برای اثبات عشقت بترسی.»
سرت رو روی شونه‌اش گذاشتی.
اون هم بدون اینکه عجله‌ای برای نزدیک‌تر شدن داشته باشه، دستت رو آروم فشرد.
چند لحظه بعد، با شیطنت گفت:
«راستی...»
«چیه؟»
«می‌تونم یه بوس کوچولو بگیرم؟»
خندیدی.
«بذار اول پاپ‌کورن‌هام تموم بشه\!»
جونگکوک با خنده خودش رو عقب کشید.
«باشه خانوم سخت‌گیر\!»
و خونه بعد از مدت‌ها دوباره پر از صدای خنده شد.
این بار نه به خاطر فراموش کردن اتفاقات گذشته، بلکه به خاطر اینکه هر دو فهمیده بودید عشق واقعی بدون احترام، امنیت و مسئولیت‌پذیری معنایی نداره. ❤️
صبح شده بود، اما تو حتی یک دقیقه هم نخوابیده بودی.
چشم‌هات از گریه قرمز شده بودن و گونه‌ات هنوز درد می‌کرد. روی تخت نشسته بودی و به در اتاق خیره شده بودی.
آروم از جات بلند شدی و در رو باز کردی.
جونگکوک همون‌جا، کنار در خوابش برده بود. با شنیدن صدای باز شدن در، سریع چشم‌هاش رو باز کرد.
«عزیزم...؟»
بدون اینکه چیزی بگی، از کنارش رد شدی و به آشپزخونه رفتی.
جونگکوک بلند شد، اما فاصله‌اش رو باهات حفظ کرد.
«برات صبحونه درست کنم؟»
سرد جواب دادی: «لازم نیست.»
سرش رو پایین انداخت.
«باشه...»
چند دقیقه بعد، وقتی داشتی برای خودت آب می‌ریختی، صدای آرومش رو شنیدی:
«می‌تونم یه چیزی بگم؟»
لیوان رو روی میز گذاشتی.
«بگو.»
«می‌دونم عذرخواهی چیزی رو درست نمی‌کنه. می‌دونم حتی اگه هزار بار بگم پشیمونم، اون اتفاق از ذهنت پاک نمی‌شه... ولی من واقعاً متأسفم.»
نگاهش کردی.
«جونگکوک، من دیشب هزار بار بهت گفتم بی‌گناهم. حتی وقتی زدی توی صورتم، باز هم داشتم سعی می‌کردم بهت توضیح بدم.»
اشک توی چشم‌هاش جمع شد.
«می‌دونم...»
«من همیشه فکر می‌کردم وقتی از همه‌چی خسته بشم، خونه‌مون امن‌ترین جای دنیاست. ولی دیشب از برگشتن به خونه ترسیدم.»
جونگکوک لب‌هاش رو به هم فشار داد.
«حق داری. من امنیتت رو ازت گرفتم.»
چند لحظه سکوت کردی و بعد گفتی:
«فعلاً می‌خوام تنها باشم.»
این بار بدون هیچ اعتراضی سر تکون داد.
«باشه. هرچقدر لازم داری.»
سه روز گذشت.
جونگکوک به خونه برنگشته بود و به خواسته‌ات احترام گذاشته بود. فقط یک پیام کوتاه فرستاده بود:
«می‌دونم هنوز ازم ناراحتی. فقط می‌خوام بدونی که دیگه هیچ‌وقت برای دیدنت یا حرف زدن باهات فشاری بهت نمیارم. مراقب خودت باش.»
تو هم تصمیم گرفتی چند روزی پیش دوست صمیمی‌ات بمونی.
در این مدت با کمک دوستت و حمایت خانواده‌ات کمی آروم‌تر شدی.
یک هفته بعد، تصمیم گرفتی با جونگکوک صحبت کنی؛ نه برای اینکه همه‌چیز مثل قبل بشه، بلکه برای اینکه ببینی اصلاً راهی برای ادامه وجود داره یا نه.
وقتی به خونه برگشتی، جونگکوک با دیدنت از جاش بلند شد.
اما این بار جلو نیومد.
فقط با صدایی آروم گفت:
«سلام... خوش اومدی.»
لبخند خیلی کوچیکی زدی.
«سلام.»
نگاهش برای لحظه‌ای به گونه‌ات افتاد.
«هنوز درد می‌کنه؟»
«نه، بهتره.»
چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید.
«خوشحالم.»
بعد از کمی سکوت، گفتی:
«جونگکوک؟»
«جانم؟»
«من هنوز دوستت دارم... ولی هنوز از کاری که کردی ناراحتم.»
با عجله گفت:
«لازم نیست به خاطر دوست داشتن من، ازش بگذری. من باید ثابت کنم که می‌تونم آدم امن‌تری باشم.»
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، حس کردی حرف‌هاش فقط برای گرفتن بخشش نیست.
چند هفته بعد، با توافق خودتون تصمیم گرفتید از یک مشاور کمک بگیرید. جونگکوک هم مسئولیت رفتارش رو پذیرفت و برای کنترل خشم و حسادتش به‌طور جدی دنبال کمک رفت.
هیچ‌چیز یک‌شبه درست نشد.
هنوز بعضی شب‌ها با یادآوری اون اتفاق ناراحت می‌شدی. گاهی هم وقتی صدای بلندش رو می‌شنیدی، ناخودآگاه سکوت می‌کردی.
و جونگکوک یاد گرفت که به جای ناراحت شدن از واکنشت، بهت فرصت بده.
یک عصر پاییزی، روی مبل نشسته بودی و مشغول دیدن فیلم کمدی بودی.
جونگکوک از آشپزخونه با دو کاسه پاپ‌کورن بیرون اومد.
«خانوم، پاپ‌کورن مخصوص شما\!»
نگاهش کردی.
«چرا این‌قدر شور شده؟»
با اعتمادبه‌نفس گفت:
«چون سرآشپزش عاشقه\!»
یک دونه پاپ‌کورن به سمتش پرت کردی.
«سرآشپز برو نمک‌دون رو بذار کنار\!»
جونگکوک خندید و روی مبل نشست.
چند دقیقه بعد، وقتی از خنده اشک توی چشم‌هات جمع شده بود، جونگکوک با لبخند نگاهت کرد.
«دلم برای خندیدنت تنگ شده بود.»
لبخندت آروم‌تر شد.
دستت رو جلو بردی و دستش رو گرفتی.
«جونگکوک؟»
«هوم؟»
«دیگه هیچ‌وقت نذار حسادتت از عشقت بزرگ‌تر بشه.»
لبخندش محو شد و جدی به چشم‌هات نگاه کرد.
«قول می‌دم همیشه مسئولیت رفتارم رو بپذیرم. تو نباید هیچ‌وقت برای اثبات عشقت بترسی.»
سرت رو روی شونه‌اش گذاشتی.
اون هم بدون اینکه عجله‌ای برای نزدیک‌تر شدن داشته باشه، دستت رو آروم فشرد.
چند لحظه بعد، با شیطنت گفت:
«راستی...»
«چیه؟»
«می‌تونم یه بوس کوچولو بگیرم؟»
خندیدی.
«بذار اول پاپ‌کورن‌هام تموم بشه\!»
جونگکوک با خنده خودش رو عقب کشید.
«باشه خانوم سخت‌گیر\!»
و خونه بعد از مدت‌ها دوباره پر از صدای خنده شد.
این بار نه به خاطر فراموش کردن اتفاقات گذشته، بلکه به خاطر اینکه هر دو فهمیده بودید عشق واقعی بدون احترام، امنیت و مسئولیت‌پذیری معنایی نداره. ❤️
- ۱۲۵
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
