فیکشن فیک
☆Between Us☆
P♡9
_____________
*بعد از رسیدن و با دیدن باز بودن در دچار دو حالت شدم...باید خوشحال بودم؟...معلومه خوشحال بودم ولی به هر حال هنوز هم عجیب بود...یعنی نگهبان یادش رفته بود در سالن استخر رو قفل کنه؟...شاید هنوز کسی داخله؟...هر چی بود تنها چیزی که باعث استرسم میشد این بود که کسی دفتر رو پیدا کنه..دستگیره در شیشه ای رو گرفتم و وارد شدم..چراغ ها خاموش بود و کسی داخل نبود...همینطور به اطراف نگاه میکردم و به نظر میومد سالن خالی بود...یجورایی کمی ترسیدم.سالن به اون بزرگی با یه استخر بزرگ وسط و چراغای خاموش و فقط نور ماه که از پنجره به داخل اب استخر منعکس میشد و چراغای آبی کوچیک توی استخر که فضارو کمی نورانی میکرد که بتونی اطراف رو ببینی...وارد سالن اصلی شدم و نگاهم روی دفترچه روی صندلی افتاد..حسش طوری بود انگار باری از روی دوشم برداشته باشن و سریع به طرفش دویدم و با خوشحالی برش داشتم که صدای آب توجهمو جلب کرد و برگشتم...یکی داشت توی استخر شنا میکرد چراغ‌های آبیِ کفِ استخر روی سطح آب می‌لغزیدن و هر بار که تنِ شناگر از زیر نور رد میشد، تصویرش برای یک لحظه واضح‌تر میشد و دوباره توی موج‌ها می‌شکست. از همون فاصله هم میشد فهمید حرکت‌هاش چقدر دقیق و بی‌نقصه؛ نه شتاب‌زده، نه نمایشی، فقط نرم و مطمئن، جوری که انگار آب خودش راه رو براش باز میکرد. هر بار که دستش رو جلو می‌برد، سطح آب با صدای خفه‌ای از هم باز میشد و بعد پشت سرش دوباره می‌بست، انگار هیچ‌وقت چیزی اون‌جا نبوده.
برای چند ثانیه فقط همون‌طور خشکم زد و نگاه کردم. قد بلندش حتی توی آب هم معلوم بود؛ خط شونه‌هاش موقع نفس گرفتن از سطح بالا می‌اومد و نور ماه که از پنجره می‌افتاد، برای یک لحظه روی پوست خیسش می‌نشست و بعد محو میشد. موهای تیره‌اش خیس و به‌هم‌ریخته روی پیشونیش ریخته بود و وقتی سرش رو برای نفس گرفتن می‌چرخوند، قطره‌های آب از کنار صورتش جدا می‌شدن و دوباره توی استخر می‌افتادن. یه جور عجیبی… محکم بود. آروم، ولی محکم. انگار همه‌ی اون سکوت بزرگ سالن فقط برای همین صدا ساخته شده بود؛ صدای منظم نفس‌هاش، شکافتن آب، و موج‌های کوچیکی که به دیواره می‌خوردن.
نمی‌دونست من اون‌جام. اینو از بی‌خیالیِ حرکت‌هاش میشد فهمید. از اینکه بدون مکث، طول استخر رو یکی‌یکی می‌رفت و برمی‌گشت، بی‌آنکه حتی سرش رو بالا بیاره و اطراف رو نگاه کنه. هیچ عجله‌ای توی کارش نبود، ولی قدرت توی هر حرکتش معلوم بود؛ توی کشیده شدن عضلات بازوش زیر آب، توی بالا اومدن شونه‌هاش، توی ضربه‌های منظمی که پاهاش به آب می‌زد. یه لحظه وقتی نزدیک‌تر به این سمت استخر رسید، نور آبی از زیر آب روی تنش افتاد و برای اولین بار صورتش واضح‌تر شد—
تهیونگ.
نفسم همون‌جا بند اومد.
#فیک#فیک_بی_تی_اس#جونگوک#هوپی#جیهوپ#فیکشن#اسمات#فیکشن_بیتیاس#فیکشن_بی_تی_اس#فیک#جیمین#جونگکوک#تهیونگ#جین#نامجون#شوگا_یونگی#مین_یونگی#کیم_تهیونگ#جئون_جانگکوک#بی_ال#فیکشن#مافیا#ازدواج_اجباری#فیکشن
P♡9
_____________
*بعد از رسیدن و با دیدن باز بودن در دچار دو حالت شدم...باید خوشحال بودم؟...معلومه خوشحال بودم ولی به هر حال هنوز هم عجیب بود...یعنی نگهبان یادش رفته بود در سالن استخر رو قفل کنه؟...شاید هنوز کسی داخله؟...هر چی بود تنها چیزی که باعث استرسم میشد این بود که کسی دفتر رو پیدا کنه..دستگیره در شیشه ای رو گرفتم و وارد شدم..چراغ ها خاموش بود و کسی داخل نبود...همینطور به اطراف نگاه میکردم و به نظر میومد سالن خالی بود...یجورایی کمی ترسیدم.سالن به اون بزرگی با یه استخر بزرگ وسط و چراغای خاموش و فقط نور ماه که از پنجره به داخل اب استخر منعکس میشد و چراغای آبی کوچیک توی استخر که فضارو کمی نورانی میکرد که بتونی اطراف رو ببینی...وارد سالن اصلی شدم و نگاهم روی دفترچه روی صندلی افتاد..حسش طوری بود انگار باری از روی دوشم برداشته باشن و سریع به طرفش دویدم و با خوشحالی برش داشتم که صدای آب توجهمو جلب کرد و برگشتم...یکی داشت توی استخر شنا میکرد چراغ‌های آبیِ کفِ استخر روی سطح آب می‌لغزیدن و هر بار که تنِ شناگر از زیر نور رد میشد، تصویرش برای یک لحظه واضح‌تر میشد و دوباره توی موج‌ها می‌شکست. از همون فاصله هم میشد فهمید حرکت‌هاش چقدر دقیق و بی‌نقصه؛ نه شتاب‌زده، نه نمایشی، فقط نرم و مطمئن، جوری که انگار آب خودش راه رو براش باز میکرد. هر بار که دستش رو جلو می‌برد، سطح آب با صدای خفه‌ای از هم باز میشد و بعد پشت سرش دوباره می‌بست، انگار هیچ‌وقت چیزی اون‌جا نبوده.
برای چند ثانیه فقط همون‌طور خشکم زد و نگاه کردم. قد بلندش حتی توی آب هم معلوم بود؛ خط شونه‌هاش موقع نفس گرفتن از سطح بالا می‌اومد و نور ماه که از پنجره می‌افتاد، برای یک لحظه روی پوست خیسش می‌نشست و بعد محو میشد. موهای تیره‌اش خیس و به‌هم‌ریخته روی پیشونیش ریخته بود و وقتی سرش رو برای نفس گرفتن می‌چرخوند، قطره‌های آب از کنار صورتش جدا می‌شدن و دوباره توی استخر می‌افتادن. یه جور عجیبی… محکم بود. آروم، ولی محکم. انگار همه‌ی اون سکوت بزرگ سالن فقط برای همین صدا ساخته شده بود؛ صدای منظم نفس‌هاش، شکافتن آب، و موج‌های کوچیکی که به دیواره می‌خوردن.
نمی‌دونست من اون‌جام. اینو از بی‌خیالیِ حرکت‌هاش میشد فهمید. از اینکه بدون مکث، طول استخر رو یکی‌یکی می‌رفت و برمی‌گشت، بی‌آنکه حتی سرش رو بالا بیاره و اطراف رو نگاه کنه. هیچ عجله‌ای توی کارش نبود، ولی قدرت توی هر حرکتش معلوم بود؛ توی کشیده شدن عضلات بازوش زیر آب، توی بالا اومدن شونه‌هاش، توی ضربه‌های منظمی که پاهاش به آب می‌زد. یه لحظه وقتی نزدیک‌تر به این سمت استخر رسید، نور آبی از زیر آب روی تنش افتاد و برای اولین بار صورتش واضح‌تر شد—
تهیونگ.
نفسم همون‌جا بند اومد.
#فیک#فیک_بی_تی_اس#جونگوک#هوپی#جیهوپ#فیکشن#اسمات#فیکشن_بیتیاس#فیکشن_بی_تی_اس#فیک#جیمین#جونگکوک#تهیونگ#جین#نامجون#شوگا_یونگی#مین_یونگی#کیم_تهیونگ#جئون_جانگکوک#بی_ال#فیکشن#مافیا#ازدواج_اجباری#فیکشن
- ۴.۰k
- ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
