سایه های کلاغ
پارت چهارم | مردی با کت سفید
صدای ویولن در سالن می‌پیچید.
لوسترهای عظیم کریستالی، نور طلایی‌شان را روی لباس‌های گران‌قیمت مهمان‌ها می‌پاشیدند. بوی عطرهای تلخ، شراب کهنه و شمع‌های معطر در هوا پیچیده بود و همه‌چیز آن‌قدر باشکوه بود که اگر آوا اتفاقات چند ساعت قبل را تجربه نکرده بود، شاید فکر می‌کرد وارد یک فیلم شده است.
اما نگاه آدم‌های داخل سالن...
طبیعی نبود.
هرکس با دقت، دیگری را زیر نظر داشت.
لبخندها مصنوعی بودند.
انگار پشت هر ماسک، رازی پنهان شده بود.
آوا ناخودآگاه به سمت آرمان برگشت.
او چند قدم عقب‌تر ایستاده بود و با نگاه تیزش تمام سالن را زیر نظر داشت.
هیچ حرکت اضافه‌ای نمی‌کرد.
اما از حالت بدنش مشخص بود که برای کوچک‌ترین اتفاقی آماده است.
آوا آرام به او نزدیک شد.
ـ «اینجا دقیقاً چه جور مهمونیه؟»
آرمان بدون اینکه نگاهش کند، جواب داد:
ـ «جایی که همه لبخند می‌زنن... اما بیشترشون آرزو دارن نفر روبه‌روشون فردا زنده نباشه.»
آوا با ناباوری خندید.
ـ «داری شوخی می‌کنی؟»
آرمان این بار مستقیم به او نگاه کرد.
ـ «کاش شوخی بود.»
دل آوا فرو ریخت.
برای اولین بار واقعاً باور کرد که وارد دنیایی شده که هیچ شباهتی به زندگی قبلی‌اش ندارد.
در همان لحظه، صدای آرام مردی از پشت سرش آمد.
ـ «خانم... اجازه می‌دین؟»
آوا برگشت.
همان مردی بود که از بالکن نگاهش می‌کرد.
کت سفید، موهای مشکی مرتب و لبخندی که بیش از حد آرام بود.
دستکش چرمی مشکی در دست داشت و یک لیوان نوشیدنی کریستالی را بین انگشتانش می‌چرخاند.
با احترام سرش را خم کرد.
ـ «من کاوه هستم.»
آوا چند لحظه فقط نگاهش کرد.
چیزی در نگاه کاوه باعث می‌شد هم احساس امنیت کند...
و هم دلش بخواهد از او فرار کند.
کاوه دستش را برای دست دادن دراز کرد.
ـ «خوشحالم بالاخره از نزدیک می‌بینمت.»
آوا اخم کرد.
ـ «ما همدیگه رو می‌شناسیم؟»
کاوه لبخندش عمیق‌تر شد.
ـ «نه...»
مکثی کرد.
ـ «ولی من تو رو مدت‌هاست می‌شناسم.»
قلب آوا تندتر زد.
ـ «منظورت چیه؟»
کاوه خواست جواب بدهد که ناگهان صدای شکستن یک لیوان در سالن پیچید.
هر دو برگشتند.
آرمان بود.
لیوان کریستالی را آن‌قدر محکم در دستش فشار داده بود که خرد شده بود.
قطره‌های خون از میان انگشتانش روی زمین می‌چکید.
اما انگار اصلاً درد را حس نمی‌کرد.
تمام نگاهش روی کاوه بود.
کاوه با خونسردی به سمت او رفت.
وقتی روبه‌روی هم ایستادند، صدای موسیقی هنوز ادامه داشت؛ اما فضای اطرافشان یخ زده بود.
آرمان با صدایی آرام، اما خطرناک گفت:
ـ «ازش فاصله بگیر.»
کاوه خندید.
ـ «چقدر زود حسودی می‌کنی.»
ـ «آخرین باره که بهت هشدار می‌دم.»
ـ «و اگر گوش ندم؟»
آرمان یک قدم جلو رفت.
قد بلند هر دو مرد باعث شده بود فاصله‌ی میانشان مثل میدان جنگ به نظر برسد.
ـ «اون وقت مجبور می‌شم جلوی همه خون بریزم.»
چند مهمان که متوجه تنش شده بودند، بی‌صدا از آن قسمت فاصله گرفتند.
همه می‌دانستند اگر آرمان و کاوه درگیر شوند، این مهمانی به حمام خون تبدیل خواهد شد.
آوا که از این وضعیت خسته شده بود، با عصبانیت بین آن دو ایستاد.
ـ «بسه!»
هر دو سکوت کردند.
ـ «از وقتی وارد اینجا شدم، همه انگار درباره‌ی من حرف می‌زنن، دنبالم می‌کنن یا بهم دستور می‌دن!»
نگاهش را به آرمان دوخت.
ـ «تو می‌گی ازم محافظت می‌کنی، ولی حتی حاضر نیستی حقیقت رو بگی.»
بعد به کاوه نگاه کرد.
ـ «و تو... می‌گی منو می‌شناسی، اما حتی دلیلش رو نمی‌گی.»
صدایش لرزید.
ـ «من دیگه از این بازی خسته شدم...»
چشم‌هایش از اشک برق زد، اما اجازه نداد اشکی پایین بیاید.
او همیشه یاد گرفته بود جلوی غریبه‌ها گریه نکند.
برای چند لحظه، سکوت عجیبی میان سه نفر حاکم شد.
اما ناگهان...
تمام چراغ‌های عمارت خاموش شدند.
سالن در تاریکی مطلق فرو رفت.
صدای جیغ چند زن بلند شد.
همهمه همه‌جا را پر کرد.
آوا از ترس نفسش را حبس کرد.
همان لحظه...
دستی محکم دور مچش حلقه شد.
نفهمید دست آرمان است...
یا کاوه.
فقط احساس کرد کسی او را به سمت خودش کشید.
و درست کنار گوشش، صدای آرام یک مرد را شنید:
«بالاخره پیدات کردم... وارث کلاغ.»
موهای تن آوا سیخ شد.
قلبش چنان محکم می‌کوبید که انگار می‌خواست از سینه‌اش بیرون بزند.
چراغ‌ها دوباره روشن شدند...
اما آوا دیگر وسط سالن نبود.
او ناپدید شده بود.
صدای ویولن در سالن می‌پیچید.
لوسترهای عظیم کریستالی، نور طلایی‌شان را روی لباس‌های گران‌قیمت مهمان‌ها می‌پاشیدند. بوی عطرهای تلخ، شراب کهنه و شمع‌های معطر در هوا پیچیده بود و همه‌چیز آن‌قدر باشکوه بود که اگر آوا اتفاقات چند ساعت قبل را تجربه نکرده بود، شاید فکر می‌کرد وارد یک فیلم شده است.
اما نگاه آدم‌های داخل سالن...
طبیعی نبود.
هرکس با دقت، دیگری را زیر نظر داشت.
لبخندها مصنوعی بودند.
انگار پشت هر ماسک، رازی پنهان شده بود.
آوا ناخودآگاه به سمت آرمان برگشت.
او چند قدم عقب‌تر ایستاده بود و با نگاه تیزش تمام سالن را زیر نظر داشت.
هیچ حرکت اضافه‌ای نمی‌کرد.
اما از حالت بدنش مشخص بود که برای کوچک‌ترین اتفاقی آماده است.
آوا آرام به او نزدیک شد.
ـ «اینجا دقیقاً چه جور مهمونیه؟»
آرمان بدون اینکه نگاهش کند، جواب داد:
ـ «جایی که همه لبخند می‌زنن... اما بیشترشون آرزو دارن نفر روبه‌روشون فردا زنده نباشه.»
آوا با ناباوری خندید.
ـ «داری شوخی می‌کنی؟»
آرمان این بار مستقیم به او نگاه کرد.
ـ «کاش شوخی بود.»
دل آوا فرو ریخت.
برای اولین بار واقعاً باور کرد که وارد دنیایی شده که هیچ شباهتی به زندگی قبلی‌اش ندارد.
در همان لحظه، صدای آرام مردی از پشت سرش آمد.
ـ «خانم... اجازه می‌دین؟»
آوا برگشت.
همان مردی بود که از بالکن نگاهش می‌کرد.
کت سفید، موهای مشکی مرتب و لبخندی که بیش از حد آرام بود.
دستکش چرمی مشکی در دست داشت و یک لیوان نوشیدنی کریستالی را بین انگشتانش می‌چرخاند.
با احترام سرش را خم کرد.
ـ «من کاوه هستم.»
آوا چند لحظه فقط نگاهش کرد.
چیزی در نگاه کاوه باعث می‌شد هم احساس امنیت کند...
و هم دلش بخواهد از او فرار کند.
کاوه دستش را برای دست دادن دراز کرد.
ـ «خوشحالم بالاخره از نزدیک می‌بینمت.»
آوا اخم کرد.
ـ «ما همدیگه رو می‌شناسیم؟»
کاوه لبخندش عمیق‌تر شد.
ـ «نه...»
مکثی کرد.
ـ «ولی من تو رو مدت‌هاست می‌شناسم.»
قلب آوا تندتر زد.
ـ «منظورت چیه؟»
کاوه خواست جواب بدهد که ناگهان صدای شکستن یک لیوان در سالن پیچید.
هر دو برگشتند.
آرمان بود.
لیوان کریستالی را آن‌قدر محکم در دستش فشار داده بود که خرد شده بود.
قطره‌های خون از میان انگشتانش روی زمین می‌چکید.
اما انگار اصلاً درد را حس نمی‌کرد.
تمام نگاهش روی کاوه بود.
کاوه با خونسردی به سمت او رفت.
وقتی روبه‌روی هم ایستادند، صدای موسیقی هنوز ادامه داشت؛ اما فضای اطرافشان یخ زده بود.
آرمان با صدایی آرام، اما خطرناک گفت:
ـ «ازش فاصله بگیر.»
کاوه خندید.
ـ «چقدر زود حسودی می‌کنی.»
ـ «آخرین باره که بهت هشدار می‌دم.»
ـ «و اگر گوش ندم؟»
آرمان یک قدم جلو رفت.
قد بلند هر دو مرد باعث شده بود فاصله‌ی میانشان مثل میدان جنگ به نظر برسد.
ـ «اون وقت مجبور می‌شم جلوی همه خون بریزم.»
چند مهمان که متوجه تنش شده بودند، بی‌صدا از آن قسمت فاصله گرفتند.
همه می‌دانستند اگر آرمان و کاوه درگیر شوند، این مهمانی به حمام خون تبدیل خواهد شد.
آوا که از این وضعیت خسته شده بود، با عصبانیت بین آن دو ایستاد.
ـ «بسه!»
هر دو سکوت کردند.
ـ «از وقتی وارد اینجا شدم، همه انگار درباره‌ی من حرف می‌زنن، دنبالم می‌کنن یا بهم دستور می‌دن!»
نگاهش را به آرمان دوخت.
ـ «تو می‌گی ازم محافظت می‌کنی، ولی حتی حاضر نیستی حقیقت رو بگی.»
بعد به کاوه نگاه کرد.
ـ «و تو... می‌گی منو می‌شناسی، اما حتی دلیلش رو نمی‌گی.»
صدایش لرزید.
ـ «من دیگه از این بازی خسته شدم...»
چشم‌هایش از اشک برق زد، اما اجازه نداد اشکی پایین بیاید.
او همیشه یاد گرفته بود جلوی غریبه‌ها گریه نکند.
برای چند لحظه، سکوت عجیبی میان سه نفر حاکم شد.
اما ناگهان...
تمام چراغ‌های عمارت خاموش شدند.
سالن در تاریکی مطلق فرو رفت.
صدای جیغ چند زن بلند شد.
همهمه همه‌جا را پر کرد.
آوا از ترس نفسش را حبس کرد.
همان لحظه...
دستی محکم دور مچش حلقه شد.
نفهمید دست آرمان است...
یا کاوه.
فقط احساس کرد کسی او را به سمت خودش کشید.
و درست کنار گوشش، صدای آرام یک مرد را شنید:
«بالاخره پیدات کردم... وارث کلاغ.»
موهای تن آوا سیخ شد.
قلبش چنان محکم می‌کوبید که انگار می‌خواست از سینه‌اش بیرون بزند.
چراغ‌ها دوباره روشن شدند...
اما آوا دیگر وسط سالن نبود.
او ناپدید شده بود.
- ۴.۴k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
