#Themaster’sonly slave#
صدای بغض آلود گفتم:من خیلی بیچاره بدبختم خانوم،من تازه ۱۹ سالمه آرزو داشتم .ولی اینا میخوان من برده قفسشون بشم من نمیخوام دخترونگیم از دست بدم خودمو میکشم
سیونگ:این حرفارو نزن،خودکشی برای ضعیف هاست ، صبر داشتن مثل یه درخته خشک میمونه که یه روزی شکوفه میکنه
نالیدم:آخه چقد؟ چقد صبر؟ صبر چیه؟ چرا انقد صبور بودم چیزی گیرم نیومد؟ چرا انقد با خانوادم صبور بودم اون روز شکوفه نرسید؟ این همه بدبختی کم نبود؟ که دوباره باید تجربه کنم؟..
خانوم سیونگ:نگران نباش ..شاید یه روز اون چیزیو که میخوای به دست بیاری .من میرم یه چیزی بیارم بخوری.
-نمیخورم،نمیخورم ،هیچی نمیخوام میخوام بمیرم از این زندگی فاکی راحت بشم به امون خدا
خانوم سیونگ با سکوت ناراحتی از اتاق بیرون شد
دوباره شروع کردم به گریه هر لحظه برام زجر آور بود
انقد گریه کردم نمیدونم کی خوابم برد.
از خواب که بیدار شدم شدت سردردی داشت منو دیونه میکرد. گریه های زیادی که کرده بودم باعث شده بود مث افسرده ها روی تخت زانوهامو بغل کنم به یه نقطه نامعلوم خیره بشم.
آروم سرمو چرخوندم به ساعت روی عسلی نگاه کردم
6:46
دقیقه.پوزخندی زدم بهش.به ساعت لعنتی که انگار حواسش نبود اکه شب بیاره مرگم میرسه.
نرو لعنتی انقد جلو نرو.
داشتم از همه چی متنفر میشدم.
از وجودم.از حس‌هام. از مامان بابام که باعث این روزمه.
از هر کسی که منو به این روز انداخت کسایی که باعث شدن تو سن ۱۹ سالگی منتظر بشینم شب بشه و بهم تجاوز بشه.هه! مسخرس.
یعنی امشب..حتی تصور اینکه زیر اون حرومی باشمم گریم میگرفت.ولی اون بی توجه بهم بهم کارشو هم بکنه حس مرگ بهم القا میکرد.
آخه من چیکار کردم که دارم تاوانشو پس میدم؟
غرق آینده نامعلوم بودم و به گذشته قشنگم فکر میکردم.اینکه الان مامان بابام چیکار میکنن؟ دنبالم میگردن؟
نه بابا اونا هنوز عصبانین که پول به اون خوبی رو از دست دادن.انقد تو فکر بودم که حواسم به کلی از گذر زمان پرت شده بود وقتی به ساعت نگاه کردم قلبمو حس نکردم. ساعت ۱۰ شده بود و دلهره مثل لنگر خودشو انداخته بود بهم،از تخت پیرم و به سمت در رفتم تا سرک بکشم ببینم چه خبره.سرمو از لای در بیرون بردم اینور اونورو نگاه کردم.چرا من احمق این همه ساعت داشتم فکر میکردم بلند نشدم ببینم کجام؟ چرا از اون زن نپرسیدم من کجام؟
ای احمق!!! محکم کوبیدم تو سرم اما وقتی صدای پا شنیدم رنگم پایین ریخت سریع دوباره داخل اتاق شدم رو تخت نشستم.
….
سیونگ:این حرفارو نزن،خودکشی برای ضعیف هاست ، صبر داشتن مثل یه درخته خشک میمونه که یه روزی شکوفه میکنه
نالیدم:آخه چقد؟ چقد صبر؟ صبر چیه؟ چرا انقد صبور بودم چیزی گیرم نیومد؟ چرا انقد با خانوادم صبور بودم اون روز شکوفه نرسید؟ این همه بدبختی کم نبود؟ که دوباره باید تجربه کنم؟..
خانوم سیونگ:نگران نباش ..شاید یه روز اون چیزیو که میخوای به دست بیاری .من میرم یه چیزی بیارم بخوری.
-نمیخورم،نمیخورم ،هیچی نمیخوام میخوام بمیرم از این زندگی فاکی راحت بشم به امون خدا
خانوم سیونگ با سکوت ناراحتی از اتاق بیرون شد
دوباره شروع کردم به گریه هر لحظه برام زجر آور بود
انقد گریه کردم نمیدونم کی خوابم برد.
از خواب که بیدار شدم شدت سردردی داشت منو دیونه میکرد. گریه های زیادی که کرده بودم باعث شده بود مث افسرده ها روی تخت زانوهامو بغل کنم به یه نقطه نامعلوم خیره بشم.
آروم سرمو چرخوندم به ساعت روی عسلی نگاه کردم
6:46
دقیقه.پوزخندی زدم بهش.به ساعت لعنتی که انگار حواسش نبود اکه شب بیاره مرگم میرسه.
نرو لعنتی انقد جلو نرو.
داشتم از همه چی متنفر میشدم.
از وجودم.از حس‌هام. از مامان بابام که باعث این روزمه.
از هر کسی که منو به این روز انداخت کسایی که باعث شدن تو سن ۱۹ سالگی منتظر بشینم شب بشه و بهم تجاوز بشه.هه! مسخرس.
یعنی امشب..حتی تصور اینکه زیر اون حرومی باشمم گریم میگرفت.ولی اون بی توجه بهم بهم کارشو هم بکنه حس مرگ بهم القا میکرد.
آخه من چیکار کردم که دارم تاوانشو پس میدم؟
غرق آینده نامعلوم بودم و به گذشته قشنگم فکر میکردم.اینکه الان مامان بابام چیکار میکنن؟ دنبالم میگردن؟
نه بابا اونا هنوز عصبانین که پول به اون خوبی رو از دست دادن.انقد تو فکر بودم که حواسم به کلی از گذر زمان پرت شده بود وقتی به ساعت نگاه کردم قلبمو حس نکردم. ساعت ۱۰ شده بود و دلهره مثل لنگر خودشو انداخته بود بهم،از تخت پیرم و به سمت در رفتم تا سرک بکشم ببینم چه خبره.سرمو از لای در بیرون بردم اینور اونورو نگاه کردم.چرا من احمق این همه ساعت داشتم فکر میکردم بلند نشدم ببینم کجام؟ چرا از اون زن نپرسیدم من کجام؟
ای احمق!!! محکم کوبیدم تو سرم اما وقتی صدای پا شنیدم رنگم پایین ریخت سریع دوباره داخل اتاق شدم رو تخت نشستم.
….
- ۱.۶k
- ۰۸ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
