“در اغوش درد”
پارت۱۰
درِ اتاق با صدای آرامی باز شد.
ههسو وارد شد، پوشه گزارشهای روانی تهیونگ در دستش، با اطمینان قدم برمیداشت اما گوشه نگاهش محتاط بود.
هوای اتاق سرد و بیروح بود، بوی ضدعفونی تازه در فضا پیچیده بود.
تهیونگ روی تخت نشسته بود، تکیه داده به بالش سفید، نگاهی خونسرد و بیاحساس.
پوشش بیمارستان با او هماهنگ نبود — حتی در این وضعیت، نگاهش حالت فرماندهی داشت، مثل کسی که حاضر نیست ضعفش را آشکار کند.
ههسو به فاصله چند گام از تخت ایستاد، لبخند ملایم اما حرفهای زد.
ههسو: «آقای کیم، حالتون امروز چطور بود؟ دکتر گزارش داده فشار خونتون کمی نوسان داشته.»
تهیونگ بدون هیچ تغییر چهرهای گفت:
تهیونگ: «به اندازهای که بشه تحمل کرد. نیازی نیست نگران باشید، دکتر . من فقط منتظر مرخصیام.»
لحظهای سکوت بینشان افتاد.
ههسو پوشه را باز کرد، نگاهی به یادداشتهای جلسه قبل انداخت.
ههسو: «جلسه بعدی رو میخواستیم دربارهی رفتارهای وسواسی شما برگزار کنیم، اما فعلاً…»
تهیونگ حرفش را برید، آرام ولی با لحنی برنده:
تهیونگ: «وسواس ندارم. فقط همه چیز باید دقیق باشه.»
ههسو مردد نگاهش کرد. تهیونگ همیشه همینطور بود؛ سرد، بیتعلق، دور از هر هیجان انسانی.
اما چیزی در نگاهش امروز فرق داشت—برقی زیر پوست آرامش مصنوعیاش.
درست وقتی ههسو خواست پرونده را ببندد، تهیونگ کمی خم شد، نفسش برید.
دستش با حرکتی که با چنگ فرقی نداشت به طرف سینه اش رفت.
صورتش بیرنگ شد.
بلند بلند تقلا به نفس کشیدن کرد…
اما برخلاف بیمار معمولی، نگاهش همچنان خونسرد بود، حتی وقتی لبش سفید شد.
ههسو: «آقای کیم؟!»
صدایش آرام ولی دقیق بود؛ همان تمرکز حرفهای که در بحران لازم است.
به سمت تخت رفت، علائم حیاتی را نگاه کرد، دستگاه مانیتور را بررسی کرد، اعداد سریع بالا میرفتند.
تهیونگ نفسش را سنگین بیرون داد، ولی سعی کرد در همان حال صحبت کند.
تهیونگ: (با صدای گرفته) «هیچ چیز… نیست… فقط کمی فشار…»
ههسو ابزار سنجش ضربان را گرفت، ولی دستگاه شروع کرد به هشدار دادن.
او سریع دکمه کمک را زد، آرام اما محکم.
ههسو: «پرستار، فوراً اتاق صد و هفتاد و هفت! بیمار دچار آریتمی شدید شده!»
صدای بوق ممتد بلند شد، پرستارها وارد اتاق شدند.
ههسو از کنار تخت فاصله گرفت، اما نگاهش روی تهیونگ ماند.
با نگرانی ب جسم تهیونگ زیر دست پرستار ها نگاه کرد….
باید بیشتر مواظب میبود.
اما او فقط روانپزشکی بود که داشت بیمار عجیبش را از دست میداد.
چهره تهیونگ در میان دستگاهها آرام شد، اما سردی نگاهش حتی در نیمهبیهوشی هم از بین نرفت.
ههسو آرام کنار در ایستاد، پوشه را روی سینهاش فشرد — با حسی پیچیده از ترس، حیرت، و وظیفه.
اما فقط یک جمله در ذهنش چرخید:
“هیچوقت نمیشه از پشت رفتارِ سرد، دمای واقعیِ درون کسی رو فهمید.”
چیزی نمونده بود تا اشک از چشمانش سرازیر بشه.
درِ اتاق با صدای آرامی باز شد.
ههسو وارد شد، پوشه گزارشهای روانی تهیونگ در دستش، با اطمینان قدم برمیداشت اما گوشه نگاهش محتاط بود.
هوای اتاق سرد و بیروح بود، بوی ضدعفونی تازه در فضا پیچیده بود.
تهیونگ روی تخت نشسته بود، تکیه داده به بالش سفید، نگاهی خونسرد و بیاحساس.
پوشش بیمارستان با او هماهنگ نبود — حتی در این وضعیت، نگاهش حالت فرماندهی داشت، مثل کسی که حاضر نیست ضعفش را آشکار کند.
ههسو به فاصله چند گام از تخت ایستاد، لبخند ملایم اما حرفهای زد.
ههسو: «آقای کیم، حالتون امروز چطور بود؟ دکتر گزارش داده فشار خونتون کمی نوسان داشته.»
تهیونگ بدون هیچ تغییر چهرهای گفت:
تهیونگ: «به اندازهای که بشه تحمل کرد. نیازی نیست نگران باشید، دکتر . من فقط منتظر مرخصیام.»
لحظهای سکوت بینشان افتاد.
ههسو پوشه را باز کرد، نگاهی به یادداشتهای جلسه قبل انداخت.
ههسو: «جلسه بعدی رو میخواستیم دربارهی رفتارهای وسواسی شما برگزار کنیم، اما فعلاً…»
تهیونگ حرفش را برید، آرام ولی با لحنی برنده:
تهیونگ: «وسواس ندارم. فقط همه چیز باید دقیق باشه.»
ههسو مردد نگاهش کرد. تهیونگ همیشه همینطور بود؛ سرد، بیتعلق، دور از هر هیجان انسانی.
اما چیزی در نگاهش امروز فرق داشت—برقی زیر پوست آرامش مصنوعیاش.
درست وقتی ههسو خواست پرونده را ببندد، تهیونگ کمی خم شد، نفسش برید.
دستش با حرکتی که با چنگ فرقی نداشت به طرف سینه اش رفت.
صورتش بیرنگ شد.
بلند بلند تقلا به نفس کشیدن کرد…
اما برخلاف بیمار معمولی، نگاهش همچنان خونسرد بود، حتی وقتی لبش سفید شد.
ههسو: «آقای کیم؟!»
صدایش آرام ولی دقیق بود؛ همان تمرکز حرفهای که در بحران لازم است.
به سمت تخت رفت، علائم حیاتی را نگاه کرد، دستگاه مانیتور را بررسی کرد، اعداد سریع بالا میرفتند.
تهیونگ نفسش را سنگین بیرون داد، ولی سعی کرد در همان حال صحبت کند.
تهیونگ: (با صدای گرفته) «هیچ چیز… نیست… فقط کمی فشار…»
ههسو ابزار سنجش ضربان را گرفت، ولی دستگاه شروع کرد به هشدار دادن.
او سریع دکمه کمک را زد، آرام اما محکم.
ههسو: «پرستار، فوراً اتاق صد و هفتاد و هفت! بیمار دچار آریتمی شدید شده!»
صدای بوق ممتد بلند شد، پرستارها وارد اتاق شدند.
ههسو از کنار تخت فاصله گرفت، اما نگاهش روی تهیونگ ماند.
با نگرانی ب جسم تهیونگ زیر دست پرستار ها نگاه کرد….
باید بیشتر مواظب میبود.
اما او فقط روانپزشکی بود که داشت بیمار عجیبش را از دست میداد.
چهره تهیونگ در میان دستگاهها آرام شد، اما سردی نگاهش حتی در نیمهبیهوشی هم از بین نرفت.
ههسو آرام کنار در ایستاد، پوشه را روی سینهاش فشرد — با حسی پیچیده از ترس، حیرت، و وظیفه.
اما فقط یک جمله در ذهنش چرخید:
“هیچوقت نمیشه از پشت رفتارِ سرد، دمای واقعیِ درون کسی رو فهمید.”
چیزی نمونده بود تا اشک از چشمانش سرازیر بشه.
- ۷۰۱
- ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط