رز سرخ

میا بار دیگر کتابش را باز کرد، همان داستانی که بارها و بارها خوانده بود؛ داستان امیلیا، دختر دوکی که به زندگی‌اش حق نمی‌دادند و قلبش را با خنجر تقدیر تکه تکه میکردند. هر صفحه‌ای که می‌گذشت، هر خطی که می‌خواند، دلیلی می‌یافت برای ناراحتی و عصبانیت:
«_چطور می‌تونین…چطور می‌شه از دختری به این معصومی یه هیولا بسازین و آخرش، خودتون با خیال راحت سرنگونش کنین؟»
انگشتانش روی کاغذهای نازک کشیده شد،
آن‌قدر آرام که گویا می‌ترسید کلمات را بشکند.
قلبش تند می‌زد... میا نمی‌خواست فقط خواننده باشد . چیزی در وجودش بود که او را متعلق به کتاب میدانست ، نمی‌توانست بی‌ صدا بماند، گویا پایانی که همه می‌گفتند خوش است تلخی داشت که هیچ به مزاجش خوش نمی امد.
«_اگه...اگه من جاش بودم...»
موبایلش را برداشت و نام نویسنده را جست‌وجو کرد، نویسنده‌ای بی‌نام! که همه او را «رز سرخ» می‌خواندند،
هم‌نام با همان کتابی که قلبش را آشوب کرده بود...
صفحه‌ی نویسنده را باز کرد. میان انبوهی از کامنت‌ها نوشت و همان‌طور که حدس می‌زد حرفش در شلوغی گم شد.
«سلام…من یکی از طرفدارهای پر و پا قرص کتابتونم، اما…رز سرخ پایان خوبی نداشت. چرا باید امیلی قربانی می‌شد تا بقیه خوب جلوه داده بشن؟ لطفاً حداقل جلد دوم رو زودتر منتشر کنید»
حالا که جوابی نداشت بهتر ان بود که از کسی که داستان را نوشته جوابی بگیرد
موبایلش را کنار گذاشت و به کتاب خیره بود...
کتابی که آنقدر خوانده بود که تمام دیالوگ ها در دیواره های ذهنش حک شده بودند
صفحه موبایلش با پیامی روشن شد
_بالاخره زمانش رسید، خوش حالم که پیدات کردم
نفس میا در سینه حبس شد. پیام… از طرف نویسنده بود.
پیام دیگری روی صفحه لغزید
_کمک میکنی؟
خون در رگ های دختر یخ زد...انگشت هایش به ارامی روی صفحه کار کردند
«_چه کمکی؟»
_اگه انقدر مشتاق عوض کردن پایانی ،پس عوضش کن.
تعجب دختر را تسخیر کرده بود...چگونه؟! چگونه میتوانست پایان کتابی که از قبل نوشته شده بود را دگرگون کند و تغییر دهد؟!
«_چجوری؟!»
اما دگر پاسخی دریافت نکرد...

#رمان #فیک #داستان #ایران #تیک_تاک #کیپاپ #iran #طنز #شادی #غمگین #ایده #مود