عشق و جنون
#درخواستی
#کریستوفر_بنگچان
شب سردی بود آسمان مثل مخملی سیاه گسترده شده بود و نور چراغهای شهر روی خیابانهای خیس از باران بازی میکرد عمارت کریستوفر بنگ آنسوی تپههای شمالی شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود سکوتی که زیر آن صدای نفسهای آهسته قدمهای اندازهگیریشده و گهگاه خشخش پارچه کت مردانهای حس میشد در دفتر بزرگ بالای عمارت کریس نشسته بود پشت میز چوبی عظیمی که از بلوط سیاه ساخته شده بود یک سیگار نیمسوخته بین انگشتانش میلرزید بوی دود در هوا پیچیده بود و نگاهش مثل شعلهای محبوس در قفس روی قاب عکس کوچکی خیره مانده بود عکس اِما بود
دختر ظریف با موهایی عسلی پوست روشن و نگاهی که انگار همیشه چیزی بین اندوه و مهربانی را پنهان میکرد لباس سادهاش در عکس یادآور روزهای کودکیشان بود وقتی هنوز کریس فقط پسر جوانی بود که دنیا را خطرناک نمیدانست قبل از اینکه قدرت پول و خون مسیر زندگیاش را تغییر دهدکریس زیر لب گفت "تو نمیفهمی، اِما... نمیفهمی چی کار کردی با من" صدایش خشدار بود مخلوطی از خشم و درد در همان لحظه در چوبی بزرگ اتاق آهسته باز شد یکی از افرادش داخل آمد کت مشکی پوشیده و بیاحساس گفت"کریس اون مردو گرفتیم همون که اطلاعاتو ..." کریس حتی نگاهش نکرد"ببریدش پایین... اما کاری نکنین تا بیام"
مرد خاموش سر تکان داد و رفت و کریس دوباره در تاریکی فرو رفت او میتوانست کل شهر را بلرزاند با یک فرمانش دهها نفر ناپدید میشدند با یک حرکت قلم میتوانست قراردادهای چند میلیون دلاری رو زیر و رو کنه ولی فقط یک اسم یک نگاه باعث میشد دستش بلرزه اِما
اِما آن شب در خانهی قدیمی مادرش بود در محله جنوبی جایی که بوی گلهای بابونه از باغچه کوچک خانه بلند میشد او پشت میز ناهارخوری نشسته بود فنجان قهوهای نیمهتمام جلویش بود و خوندن اخبار خانواده اش بنگ بود
لبهایش کمی لرزید میدانست کریس باز درگیر جنگی دیگر شده دنیایی که همیشه او را ازش دور نگه میداشت حالا باز خودش سر راهش آمده بود اِما زیر لب گفت
"کریس... تو هیچوقت آروم نمیگیری نه؟"
صدای موبایلش پرید وسط سکوت صفحه روشن شد نام کریستوفر بنگ چند ثانیه مردد ماند بعد دکمه سبز را لمس کرد "الو..."
صدای مرد از انطرف خط آرام ولی عمیق بود
"اِما... میتونم امشب ببینمت؟ فقط چند دقیقه" اِما نفس عمیقی کشید "کریس ساعت از دوازده گذشته... و تو نباید اینجا بیای" " میتونم هر جا بخوام برم"
سکوت "میترسم کریس"
او با لحنی نرمتر گفت " از من...یا از دنیايی که من توش زندگی میکنم ؟"
چند ساعت بعد صدای ماشین مشکی براق زیر پنجره خانه اِما خاموش شد مردی با کت بلند و چشمهایی خطرناک ایستاد باران آرام میبارید و چراغ خیابان چهره کریس را نیمهروشن و نیمه تاریک نشان میداد مثل دو شخصیتی که درونش میجنگیدند
وقتی اِما در را باز کردبوی عطر تلخ او پیچید در هوا نگاهشان قفل شد سکوتشان طولانی بود تا اِما قدم جلو گذاشت
"کریس... چرا خودت رو اینقدر نابود میکنی؟" او خندید خندهای بیروح
"چون همه چیز رو از دست دادم جز تو"
اِما نگاهش را پایین انداخت گفت "تو نمیتونی اینطوری زندگی کنی هر کس نزدیکت میشه یا میمیره یا میترسه" "ولی تو نمیترسی" "باید بترسم" کریس جلو آمد فاصلهشان فقط چند سانتیمتر بود
صدای باران روی سقف ماشین ریتمی غمگین درست کرده بود او زمزمه کرد
"من سوختم اِما تمام وجودم آتیش گرفته و تنها کاری که دلم میخواد اینه که تو یه لحظه فقط... یه لحظه بهم نگاه کنی بدون اینکه ازم فرار کنی"در چهرهی اِما چیزی از ترحم و محبت بود شاید هم غمی عمیقتر
دستش را روی گونهی سرد کریس گذاشت
"تو هنوز هم همون پسر مغرور و لجبازی هستی که وقتی بچه بودیم میخواست همه چیزو درست کنه" کریس لبخند زد لبخندی خسته"فقط اینبار همه چیز خراب شد"
باد زوزهکشان میان کوچه گذشت چراغ خیابان چشمک زد و صدای برخورد یک قطره باران به پنجره ماندگار شد لحظهای میان گذشته و حال میان عشق و جنون اِما آرام گفت
"تو باید بری کریس قبل از اینکه یکی از دشمنهات بفهمه من کیام"
کریس نگاهش کرد عمیق و طولانی انگار میخواست تمام دنیا را در چشمانش حفظ کند
"من نمیرم نه امشب"
ادامه دارد...
#کریستوفر_بنگچان
شب سردی بود آسمان مثل مخملی سیاه گسترده شده بود و نور چراغهای شهر روی خیابانهای خیس از باران بازی میکرد عمارت کریستوفر بنگ آنسوی تپههای شمالی شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود سکوتی که زیر آن صدای نفسهای آهسته قدمهای اندازهگیریشده و گهگاه خشخش پارچه کت مردانهای حس میشد در دفتر بزرگ بالای عمارت کریس نشسته بود پشت میز چوبی عظیمی که از بلوط سیاه ساخته شده بود یک سیگار نیمسوخته بین انگشتانش میلرزید بوی دود در هوا پیچیده بود و نگاهش مثل شعلهای محبوس در قفس روی قاب عکس کوچکی خیره مانده بود عکس اِما بود
دختر ظریف با موهایی عسلی پوست روشن و نگاهی که انگار همیشه چیزی بین اندوه و مهربانی را پنهان میکرد لباس سادهاش در عکس یادآور روزهای کودکیشان بود وقتی هنوز کریس فقط پسر جوانی بود که دنیا را خطرناک نمیدانست قبل از اینکه قدرت پول و خون مسیر زندگیاش را تغییر دهدکریس زیر لب گفت "تو نمیفهمی، اِما... نمیفهمی چی کار کردی با من" صدایش خشدار بود مخلوطی از خشم و درد در همان لحظه در چوبی بزرگ اتاق آهسته باز شد یکی از افرادش داخل آمد کت مشکی پوشیده و بیاحساس گفت"کریس اون مردو گرفتیم همون که اطلاعاتو ..." کریس حتی نگاهش نکرد"ببریدش پایین... اما کاری نکنین تا بیام"
مرد خاموش سر تکان داد و رفت و کریس دوباره در تاریکی فرو رفت او میتوانست کل شهر را بلرزاند با یک فرمانش دهها نفر ناپدید میشدند با یک حرکت قلم میتوانست قراردادهای چند میلیون دلاری رو زیر و رو کنه ولی فقط یک اسم یک نگاه باعث میشد دستش بلرزه اِما
اِما آن شب در خانهی قدیمی مادرش بود در محله جنوبی جایی که بوی گلهای بابونه از باغچه کوچک خانه بلند میشد او پشت میز ناهارخوری نشسته بود فنجان قهوهای نیمهتمام جلویش بود و خوندن اخبار خانواده اش بنگ بود
لبهایش کمی لرزید میدانست کریس باز درگیر جنگی دیگر شده دنیایی که همیشه او را ازش دور نگه میداشت حالا باز خودش سر راهش آمده بود اِما زیر لب گفت
"کریس... تو هیچوقت آروم نمیگیری نه؟"
صدای موبایلش پرید وسط سکوت صفحه روشن شد نام کریستوفر بنگ چند ثانیه مردد ماند بعد دکمه سبز را لمس کرد "الو..."
صدای مرد از انطرف خط آرام ولی عمیق بود
"اِما... میتونم امشب ببینمت؟ فقط چند دقیقه" اِما نفس عمیقی کشید "کریس ساعت از دوازده گذشته... و تو نباید اینجا بیای" " میتونم هر جا بخوام برم"
سکوت "میترسم کریس"
او با لحنی نرمتر گفت " از من...یا از دنیايی که من توش زندگی میکنم ؟"
چند ساعت بعد صدای ماشین مشکی براق زیر پنجره خانه اِما خاموش شد مردی با کت بلند و چشمهایی خطرناک ایستاد باران آرام میبارید و چراغ خیابان چهره کریس را نیمهروشن و نیمه تاریک نشان میداد مثل دو شخصیتی که درونش میجنگیدند
وقتی اِما در را باز کردبوی عطر تلخ او پیچید در هوا نگاهشان قفل شد سکوتشان طولانی بود تا اِما قدم جلو گذاشت
"کریس... چرا خودت رو اینقدر نابود میکنی؟" او خندید خندهای بیروح
"چون همه چیز رو از دست دادم جز تو"
اِما نگاهش را پایین انداخت گفت "تو نمیتونی اینطوری زندگی کنی هر کس نزدیکت میشه یا میمیره یا میترسه" "ولی تو نمیترسی" "باید بترسم" کریس جلو آمد فاصلهشان فقط چند سانتیمتر بود
صدای باران روی سقف ماشین ریتمی غمگین درست کرده بود او زمزمه کرد
"من سوختم اِما تمام وجودم آتیش گرفته و تنها کاری که دلم میخواد اینه که تو یه لحظه فقط... یه لحظه بهم نگاه کنی بدون اینکه ازم فرار کنی"در چهرهی اِما چیزی از ترحم و محبت بود شاید هم غمی عمیقتر
دستش را روی گونهی سرد کریس گذاشت
"تو هنوز هم همون پسر مغرور و لجبازی هستی که وقتی بچه بودیم میخواست همه چیزو درست کنه" کریس لبخند زد لبخندی خسته"فقط اینبار همه چیز خراب شد"
باد زوزهکشان میان کوچه گذشت چراغ خیابان چشمک زد و صدای برخورد یک قطره باران به پنجره ماندگار شد لحظهای میان گذشته و حال میان عشق و جنون اِما آرام گفت
"تو باید بری کریس قبل از اینکه یکی از دشمنهات بفهمه من کیام"
کریس نگاهش کرد عمیق و طولانی انگار میخواست تمام دنیا را در چشمانش حفظ کند
"من نمیرم نه امشب"
ادامه دارد...
- ۳۳.۲k
- ۲۷ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط