فصل اخر
فصل سوم: وقتی اژدها میسوزد
شهر آرام به نظر میرسید، اما آرامش فقط نقابی نازک بود. بعد از حملهی «مار سیاه»، عمارت دیگر مثل قبل امن نبود. افراد باند «اژدهای سرخ» در سکوت آمادهباش بودند، اما نگاههایشان بیشتر از دشمن، روی ات میچرخید.
نقطهضعف.
این کلمه مثل سایه پشت سر جونگ ووک راه میرفت.
او در اتاق کارش ایستاده بود و به نقشهی شهر خیره شده بود. صدای قدمهای ات را شناخت، بدون اینکه برگردد.
«میخوای منو بفرستی برم.» ات آرام گفت.
جونگ ووک نفس عمیقی کشید.
«اینجا دیگه امن نیست.»
«برای من، یا برای تو؟»
این بار برگشت. نگاهش سخت بود، اما زیر آن چیزی میسوخت.
«برای هر دومون.»
صبح روز بعد، قرار بود ات مخفیانه شهر را ترک کند. ماشین آماده بود، مسیر امن بررسی شده بود. همهچیز دقیق و حسابشده—مثل همیشه.
اما دشمن هم دقیق بود.
در نیمهی راه، کاروان متوقف شد. جاده با کامیونی مسدود شده بود. قبل از اینکه محافظان واکنش نشان دهند، صدای انفجار هوا را شکافت.
حملهای حسابشده.
جونگ ووک که از دور با خودروی دوم دنبالشان میآمد، صحنه را دید. قلبش—همان چیزی که همیشه سرکوبش کرده بود—برای لحظهای از تپش ایستاد.
او بیدرنگ وارد درگیری شد. گلولهها در هوا میدویدند. دود، فریاد، بوی باروت.
ات را دید که پشت ماشین پناه گرفته، اما یکی از افراد «مار سیاه» از پشت به او نزدیک میشود.
زمان کند شد.
جونگ ووک بدون فکر جلو پرید. صدای شلیک.
دردی داغ پهلویش را سوزاند، اما اهمیتی نداشت. مهاجم افتاد. ات او را گرفت قبل از اینکه روی زمین بیفتد.
«جونگ ووک!»
برای اولین بار، اسمش در صدای کسی مثل خواهش پیچید.
در میان آشوب، نیروهای اژدهای سرخ باقی مهاجمان را عقب راندند. جاده آرام گرفت، اما خون روی آسفالت تیرهتر از شب بود.
در پناهگاه مخفی باند، پزشک زخم او را بخیه میزد. گلوله سطحی بود، اما پیامش عمیق.
ات کنار تخت نشست.
«گفتم نمیخوام بری. چرا خودتو انداختی جلو؟»
او با لبخند کمرنگی گفت:
«رئیس اژدهای سرخ نباید نقطهضعف داشته باشه.»
ات چشمانش را باریک کرد.
«این ضعف نیست.»
«پس چیه؟»
ات دستش را روی قلب او گذاشت، جایی که زیر باند سفید پنهان شده بود.
«انتخاب.»
سکوتی طولانی میانشان نشست.
جونگ ووک به سقف خیره شد. سالها با مشت حکومت کرده بود. با ترس احترام خریده بود. اما حالا فهمید اگر قرار است کسی را کنار خودش نگه دارد، باید این دنیا را تغییر دهد—یا نابودش کند.
سه شب بعد، او جلسهای اضطراری با سران باند گذاشت.
«جنگ تموم میشه.» صدایش محکم بود.
یکی از افراد قدیمی اعتراض کرد:
«مار سیاه اینو ضعف میبینه!»
نگاه جونگ ووک سرد شد.
«پس کاری میکنیم که آخرین چیزی باشه که میبینه.»
نقشه ساده بود: ضربهای مستقیم به مرکز قدرت کایدو. نه برای قدرت بیشتر—برای پایان دادن به چرخه.
شب حمله، ات در پناهگاه ماند. این بار خودش انتخاب کرد اعتماد کند.
در انبار متروکهی کنار بندر، اژدهای سرخ با مار سیاه روبهرو شد. گلولهها بار دیگر شب را دریدند. اما این بار، جونگ ووک مثل مردی میجنگید که چیزی برای بازگشت دارد.
در نهایت، در سکوت پس از نبرد، کایدو زخمی روی زمین افتاده بود.
«همهاش به خاطر یه دختر؟» با تمسخر گفت.
جونگ ووک اسلحه را پایین آورد.
«نه. به خاطر اینکه فهمیدم نمیخوام مثل تو باشم.»
او شلیک نکرد.
کایدو را تحویل داد—به قانونی که سالها از آن فرار کرده بودند. و با این کار، نظم قدیمی شهر را شکست.
سپیدهدم، وقتی به عمارت برگشت، ات روی پلهها منتظرش بود.
«تموم شد؟»
جونگ ووک به آسمان روشن نگاه کرد.
«نه کاملاً. ولی یه شروع جدیده.»
ات لبخند زد.
«پس حالا چی میشه، رئیس اژدهای سرخ؟»
او قدمی نزدیک شد.
«شاید وقتشه فقط… جونگ ووک باشم.»
برای اولین بار، عمارت به جای زندان، شبیه خانه شد.
و اژدهایی که سالها با آتش حکومت کرده بود، فهمید گاهی برای زنده موندن… باید بسوزی و از نو ساخته شی.
شهر آرام به نظر میرسید، اما آرامش فقط نقابی نازک بود. بعد از حملهی «مار سیاه»، عمارت دیگر مثل قبل امن نبود. افراد باند «اژدهای سرخ» در سکوت آمادهباش بودند، اما نگاههایشان بیشتر از دشمن، روی ات میچرخید.
نقطهضعف.
این کلمه مثل سایه پشت سر جونگ ووک راه میرفت.
او در اتاق کارش ایستاده بود و به نقشهی شهر خیره شده بود. صدای قدمهای ات را شناخت، بدون اینکه برگردد.
«میخوای منو بفرستی برم.» ات آرام گفت.
جونگ ووک نفس عمیقی کشید.
«اینجا دیگه امن نیست.»
«برای من، یا برای تو؟»
این بار برگشت. نگاهش سخت بود، اما زیر آن چیزی میسوخت.
«برای هر دومون.»
صبح روز بعد، قرار بود ات مخفیانه شهر را ترک کند. ماشین آماده بود، مسیر امن بررسی شده بود. همهچیز دقیق و حسابشده—مثل همیشه.
اما دشمن هم دقیق بود.
در نیمهی راه، کاروان متوقف شد. جاده با کامیونی مسدود شده بود. قبل از اینکه محافظان واکنش نشان دهند، صدای انفجار هوا را شکافت.
حملهای حسابشده.
جونگ ووک که از دور با خودروی دوم دنبالشان میآمد، صحنه را دید. قلبش—همان چیزی که همیشه سرکوبش کرده بود—برای لحظهای از تپش ایستاد.
او بیدرنگ وارد درگیری شد. گلولهها در هوا میدویدند. دود، فریاد، بوی باروت.
ات را دید که پشت ماشین پناه گرفته، اما یکی از افراد «مار سیاه» از پشت به او نزدیک میشود.
زمان کند شد.
جونگ ووک بدون فکر جلو پرید. صدای شلیک.
دردی داغ پهلویش را سوزاند، اما اهمیتی نداشت. مهاجم افتاد. ات او را گرفت قبل از اینکه روی زمین بیفتد.
«جونگ ووک!»
برای اولین بار، اسمش در صدای کسی مثل خواهش پیچید.
در میان آشوب، نیروهای اژدهای سرخ باقی مهاجمان را عقب راندند. جاده آرام گرفت، اما خون روی آسفالت تیرهتر از شب بود.
در پناهگاه مخفی باند، پزشک زخم او را بخیه میزد. گلوله سطحی بود، اما پیامش عمیق.
ات کنار تخت نشست.
«گفتم نمیخوام بری. چرا خودتو انداختی جلو؟»
او با لبخند کمرنگی گفت:
«رئیس اژدهای سرخ نباید نقطهضعف داشته باشه.»
ات چشمانش را باریک کرد.
«این ضعف نیست.»
«پس چیه؟»
ات دستش را روی قلب او گذاشت، جایی که زیر باند سفید پنهان شده بود.
«انتخاب.»
سکوتی طولانی میانشان نشست.
جونگ ووک به سقف خیره شد. سالها با مشت حکومت کرده بود. با ترس احترام خریده بود. اما حالا فهمید اگر قرار است کسی را کنار خودش نگه دارد، باید این دنیا را تغییر دهد—یا نابودش کند.
سه شب بعد، او جلسهای اضطراری با سران باند گذاشت.
«جنگ تموم میشه.» صدایش محکم بود.
یکی از افراد قدیمی اعتراض کرد:
«مار سیاه اینو ضعف میبینه!»
نگاه جونگ ووک سرد شد.
«پس کاری میکنیم که آخرین چیزی باشه که میبینه.»
نقشه ساده بود: ضربهای مستقیم به مرکز قدرت کایدو. نه برای قدرت بیشتر—برای پایان دادن به چرخه.
شب حمله، ات در پناهگاه ماند. این بار خودش انتخاب کرد اعتماد کند.
در انبار متروکهی کنار بندر، اژدهای سرخ با مار سیاه روبهرو شد. گلولهها بار دیگر شب را دریدند. اما این بار، جونگ ووک مثل مردی میجنگید که چیزی برای بازگشت دارد.
در نهایت، در سکوت پس از نبرد، کایدو زخمی روی زمین افتاده بود.
«همهاش به خاطر یه دختر؟» با تمسخر گفت.
جونگ ووک اسلحه را پایین آورد.
«نه. به خاطر اینکه فهمیدم نمیخوام مثل تو باشم.»
او شلیک نکرد.
کایدو را تحویل داد—به قانونی که سالها از آن فرار کرده بودند. و با این کار، نظم قدیمی شهر را شکست.
سپیدهدم، وقتی به عمارت برگشت، ات روی پلهها منتظرش بود.
«تموم شد؟»
جونگ ووک به آسمان روشن نگاه کرد.
«نه کاملاً. ولی یه شروع جدیده.»
ات لبخند زد.
«پس حالا چی میشه، رئیس اژدهای سرخ؟»
او قدمی نزدیک شد.
«شاید وقتشه فقط… جونگ ووک باشم.»
برای اولین بار، عمارت به جای زندان، شبیه خانه شد.
و اژدهایی که سالها با آتش حکومت کرده بود، فهمید گاهی برای زنده موندن… باید بسوزی و از نو ساخته شی.
- ۵.۰k
- ۰۱ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط