پارت ۱۸۱
جونگ‌هی با شنیدن حرف جونگ‌کوک چشم‌هاشو ریز کرد و خیلی نمایشی دهنشو براش کج کرد.
— « مطمئنی طبیعیـه؟»
جونگ‌کوک بدون اینکه حتی نگاهش کنه، جرعه‌ی آخر قهوه‌شو خورد.
— «آره.»
شوهر جونگ‌هی خندید و زیر لب گفت:
— «باز شروع کردن.»
جونگ‌هی سریع برگشت سمتش.
— «تو دخالت نکن.»
ات بی‌صدا نگاهشون می‌کرد و لبخند خیلی محوی گوشه‌ی لبش بود.
چند دقیقه بعد، جونگ‌هی بلند شد و نینی رو بغل کرد.
— «خب دیگه مزاحم عشق و حالتون نمی‌شیم.»
جونگ‌کوک خشک جواب داد:
— «هیچ‌وقت هم نمی‌شین.»
جونگ‌هی چشم غره رفت.
— «خفه شو.»
نینی که روی دست جونگ‌هی بود، خم شد سمت ات و دستاشو دراز کرد.
ات آروم نزدیک شد، لپش رو بوسید و موهاشو مرتب کرد.
— «مواظب خودت باش کوچولو.»
نینی یه صدای ریز درآورد و انگشتاشو دور یقه‌ی لباس ات جمع کرد، انگار دلش نمی‌خواست جدا شه.
جونگ‌هی خندید.
— «دیدی؟ گفتم عاشقته.»
ات خیلی آروم نینی رو از خودش جدا کرد و دوباره تحویل جونگ‌هی داد.
بعد دم در، همه خداحافظی کوتاهی کردن و بالاخره در بسته شد.
خونه توی چند ثانیه کاملاً ساکت شد.
نه صدای کارتون می‌اومد، نه خنده‌های نینی، نه صدای اسباب‌بازی‌ها.
ات چند لحظه همون‌جا کنار مبل ایستاد.
جونگ‌کوک از پشت نگاهش کرد.
— «چی شد؟»
ات خیلی ساده گفت:
— «دلم براش تنگ شد.»
جونگ‌کوک پوزخند خیلی ریزی زد.
— «پنج دقیقه نشده رفته.»
ات نشست روی مبل و اخم کوچیکی کرد.
— «خب؟ باز هم دلم تنگ شده.»
جونگ‌کوک چند ثانیه نگاهش کرد، بعد خیلی خونسرد گفت:
— «اگه اینقدر دوست داری…»
مکث کوتاهی کرد.
— «یکی می‌سازیم باهم.»
ات اول چند ثانیه خیره نگاش کرد، بعد سریع بالشت کنار دستشو برداشت و پرت کرد سمت سر جونگ‌کوک.
— «خفه شو.»
بالشت مستقیم خورد به صورت جونگ‌کوک.
جونگ‌کوک همون‌طور که می‌خندید بالشتو کنار زد.
— «چی گفتم مگه؟»
ات هنوز اخم مصنوعی داشت.
— «حرف مفت نزن.»
جونگ‌کوک این بار کامل دراز کشید روی مبل و بدون اجازه سرشو گذاشت روی پای ات.
ات ناخودآگاه بهش نگاه کرد.
— «سنگین نیستی؟»
جونگ‌کوک چشم‌هاشو بست.
— «هستم. تحمل کن.»
ات زیر لب پوزخند زد ولی تکونش نداد.
تلویزیون روشن بود اما هیچ‌کدوم واقعاً حواسشون بهش نبود.
ات گوشی رو برداشت و شروع کرد پیام‌ها و کارای عقب‌افتاده‌شو چک کردن.
نور صفحه روی صورت آرومش افتاده بود و گاهی ابروهاش موقع خوندن بعضی پیام‌ها جمع می‌شد.
جونگ‌کوک هم همون‌طور بی‌حرکت دراز کشیده بود و نگاهش به تلویزیون بود.
چند دقیقه بعد، ات ناخودآگاه انگشتاشو برد لای موهای جونگ‌کوک.
خیلی آروم.
فقط برای مرتب کردن چند تار مویی که روی پیشونیش افتاده بود.
جونگ‌کوک همون لحظه چشم‌هاشو نیمه‌باز کرد.
— «این کارو نکن.»
ات بدون اینکه نگاهش کنه گفت:
— «چرا؟»
جونگ‌کوک آروم‌تر روی پاش جابه‌جا شد.
— «خوابم می‌گیره.»
ات این بار واقعاً لبخند زد.
— «تو از وقتی اومدی خونه خوابت میاد.»
جونگ‌کوک جواب نداد.
فقط دوباره چشم‌هاشو بست.
چند ثانیه بعد، ات دوباره دستشو برد توی موهاش؛ این بار آهسته‌تر.
جونگ‌کوک نفس عمیقی کشید و خیلی آروم گفت:
— «…همین خوبه.»
ات لحظه‌ای از صفحه‌ی گوشی جدا شد و نگاهش کرد.
جونگ‌کوک با چشم‌های بسته، کاملاً ریلکس روی پاش دراز کشیده بود؛ انگار برای اولین بار توی کل روز ذهنش خاموش شده بود.
ات چیزی نگفت.
فقط انگشتاش آروم بین موهای نرم جونگ‌کوک حرکت می‌کرد و سکوت خونه، گرم و سبک دورشون پیچیده بود.
— « مطمئنی طبیعیـه؟»
جونگ‌کوک بدون اینکه حتی نگاهش کنه، جرعه‌ی آخر قهوه‌شو خورد.
— «آره.»
شوهر جونگ‌هی خندید و زیر لب گفت:
— «باز شروع کردن.»
جونگ‌هی سریع برگشت سمتش.
— «تو دخالت نکن.»
ات بی‌صدا نگاهشون می‌کرد و لبخند خیلی محوی گوشه‌ی لبش بود.
چند دقیقه بعد، جونگ‌هی بلند شد و نینی رو بغل کرد.
— «خب دیگه مزاحم عشق و حالتون نمی‌شیم.»
جونگ‌کوک خشک جواب داد:
— «هیچ‌وقت هم نمی‌شین.»
جونگ‌هی چشم غره رفت.
— «خفه شو.»
نینی که روی دست جونگ‌هی بود، خم شد سمت ات و دستاشو دراز کرد.
ات آروم نزدیک شد، لپش رو بوسید و موهاشو مرتب کرد.
— «مواظب خودت باش کوچولو.»
نینی یه صدای ریز درآورد و انگشتاشو دور یقه‌ی لباس ات جمع کرد، انگار دلش نمی‌خواست جدا شه.
جونگ‌هی خندید.
— «دیدی؟ گفتم عاشقته.»
ات خیلی آروم نینی رو از خودش جدا کرد و دوباره تحویل جونگ‌هی داد.
بعد دم در، همه خداحافظی کوتاهی کردن و بالاخره در بسته شد.
خونه توی چند ثانیه کاملاً ساکت شد.
نه صدای کارتون می‌اومد، نه خنده‌های نینی، نه صدای اسباب‌بازی‌ها.
ات چند لحظه همون‌جا کنار مبل ایستاد.
جونگ‌کوک از پشت نگاهش کرد.
— «چی شد؟»
ات خیلی ساده گفت:
— «دلم براش تنگ شد.»
جونگ‌کوک پوزخند خیلی ریزی زد.
— «پنج دقیقه نشده رفته.»
ات نشست روی مبل و اخم کوچیکی کرد.
— «خب؟ باز هم دلم تنگ شده.»
جونگ‌کوک چند ثانیه نگاهش کرد، بعد خیلی خونسرد گفت:
— «اگه اینقدر دوست داری…»
مکث کوتاهی کرد.
— «یکی می‌سازیم باهم.»
ات اول چند ثانیه خیره نگاش کرد، بعد سریع بالشت کنار دستشو برداشت و پرت کرد سمت سر جونگ‌کوک.
— «خفه شو.»
بالشت مستقیم خورد به صورت جونگ‌کوک.
جونگ‌کوک همون‌طور که می‌خندید بالشتو کنار زد.
— «چی گفتم مگه؟»
ات هنوز اخم مصنوعی داشت.
— «حرف مفت نزن.»
جونگ‌کوک این بار کامل دراز کشید روی مبل و بدون اجازه سرشو گذاشت روی پای ات.
ات ناخودآگاه بهش نگاه کرد.
— «سنگین نیستی؟»
جونگ‌کوک چشم‌هاشو بست.
— «هستم. تحمل کن.»
ات زیر لب پوزخند زد ولی تکونش نداد.
تلویزیون روشن بود اما هیچ‌کدوم واقعاً حواسشون بهش نبود.
ات گوشی رو برداشت و شروع کرد پیام‌ها و کارای عقب‌افتاده‌شو چک کردن.
نور صفحه روی صورت آرومش افتاده بود و گاهی ابروهاش موقع خوندن بعضی پیام‌ها جمع می‌شد.
جونگ‌کوک هم همون‌طور بی‌حرکت دراز کشیده بود و نگاهش به تلویزیون بود.
چند دقیقه بعد، ات ناخودآگاه انگشتاشو برد لای موهای جونگ‌کوک.
خیلی آروم.
فقط برای مرتب کردن چند تار مویی که روی پیشونیش افتاده بود.
جونگ‌کوک همون لحظه چشم‌هاشو نیمه‌باز کرد.
— «این کارو نکن.»
ات بدون اینکه نگاهش کنه گفت:
— «چرا؟»
جونگ‌کوک آروم‌تر روی پاش جابه‌جا شد.
— «خوابم می‌گیره.»
ات این بار واقعاً لبخند زد.
— «تو از وقتی اومدی خونه خوابت میاد.»
جونگ‌کوک جواب نداد.
فقط دوباره چشم‌هاشو بست.
چند ثانیه بعد، ات دوباره دستشو برد توی موهاش؛ این بار آهسته‌تر.
جونگ‌کوک نفس عمیقی کشید و خیلی آروم گفت:
— «…همین خوبه.»
ات لحظه‌ای از صفحه‌ی گوشی جدا شد و نگاهش کرد.
جونگ‌کوک با چشم‌های بسته، کاملاً ریلکس روی پاش دراز کشیده بود؛ انگار برای اولین بار توی کل روز ذهنش خاموش شده بود.
ات چیزی نگفت.
فقط انگشتاش آروم بین موهای نرم جونگ‌کوک حرکت می‌کرد و سکوت خونه، گرم و سبک دورشون پیچیده بود.
- ۲۴.۵k
- ۰۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
