رز سیاه جادویی☆فصل2...p=15

ا.ت=(تهیونگ دوباره چشماش و بست و به دیوار تکیه داد...با تمام چیزایی که دیدم و شنیدم اما هنوزم امیدوار بودم...)
.................
جیمین=(لعنت به این طلسم! تو اتاقم نشستم و عصبی از شیشه های اتاق به قلمرو نگاه میکردم...پس مادرم مرده بود...! اول پدرم و بعد با بی فکری هام مادرمم از دست دادم و الانم ا.ت رو انداخته بودم سیاهچال...این اولین بار بود که بعد از حدود 10 سال دوباره داشتم اشک می‌ریختم و چیزی جز حس تنفر رو حس میکردم...اما یه معجزه داشت اتفاق میفتاد! نبضی کوتاه از قلبم و احساس کردم...ممکنه ا.ت بتونه واقعا من و نجات بده!
(فلش بک)
جیمین =(خیلی ترسیده بودم...بعد از جواب اشتباهم همه چیز تاریک شد و وقتی چشمام و باز کردم وسط قلمرو بودم...وحشت زده میدوییدم تا اینکه از قلمرو خارج و وارد جنگل بین دو قلمرو شدم...حالم اصلا خوب نبود...نگران بودم...نکنه دیگه نتونم ا.ت و مامان و ببینم!...بعد از کلی پرسه زدن تو سیاهی جنگل خارج از شهر، نوری رو از یه کلبه نزدیک در جایی دیدم که بنظر میومد یه رودخونه بزرگ باشه.... به طرفش رفتم و به گل هایی برخوردم که در کنار کلبه و رودخونه با تابش نور خودنمایی می‌کردن...مسهورشون شده بودم و بی اراده یکی از گل هارو چیدم اما ناگهان همه گل ها نورشون رو از دست دادن...لعنتی این یه طلسم بود که گل هار و روشن نگه می‌داشت!...دختری جوون از کلبه بیرون اومد و به سمت گل ها دوید...خیلی ناراحت شده بود و گریه میکرد...بعدش با عصبانیت بلند شد و روبروم ایستاد...)
میا=به چه جرعتی به گل ها دست زدی! اونا یادگاری مادرم بودن!!!
جیمین=م..من خیلی متاسفم...
میا=تاسف!؟ دیگه فايده ای نداره!
جیمین=(به قدری عصبی بود که انگار از چشماش آتیش می‌بارید...زیر لب وردی خوند و محکم به سمتم قدم برداشت و بعد سمت چپ سینم به شدت سوخت...بی حال رو زمین افتادم و بهش نگاه کردم...اون قلبم و از سینم جدا کرده بود!)
میا=این هزینه ايه که باید برای صدمه زدن به گل هام بپردازی
جیمین=ل..لطفا بهم ب..برش گردون من می..میمیرم
میا=نه نمیمیری...از این به بعد تو قلب و هیچ احساسی نخواهی داشت جز تنفر و من تنها زمانی قلبت رو بهت برمیگردونم که عشق حقیقیت و در این شهر پیدا کنی...
جیمین=اما بدون احساس چطور عاشق شم!؟
میا=این دیگه مشکل من نیست!
جیمین=(چشمام سیاهی رفت و دیگه چیزی ندیدم تا اینکه تو قصر ارباب کیم بهوش اومدم)
(پایان فلش بک)