دوپارتی
ا/ت دستش را به آرامی روی دست سرد جیمین گذاشت. "جیمین، این من نیستم که دارم نقش بازی می کنم. من واقعاً عاشقتم.همونی که از پرواز می ترسه، همونی که نصف شب گریه می کنه..."
جیمین دستش را کشید. "من دیگه اون آدم نیستم. اون آدم، ایده آلی بود که تو خلق کردی تا بتونی با این هیولایی که من شدم، کنار بیای."
او به چشمان ا/ت خیره شد، و ناگهان ا/ت متوجه شد که جیمین دیگر او را نمی بیند. جیمین تنها بازتاب تصویر خودش را در چشمان ا/ت میدید؛ یک قوی سیاه، در حال اوج گرفتن.
"من دیگه نمی تونم برگردم، ا/ت. من دیگه فقط این پوست نیستم." جیمین زمزمه کرد. "من وزن این پرها هستم. سنگینه. من فقط می تونم پرواز کنم. نمی تونم روی زمین راه برم، نمیتونم عشق معمولی داشته باشم. من رو ببخش که تو رو به تئاتر زندگیم آوردم."
این یک خداحافظی نبود. این اعتراف به یک حقیقت بود.
ا/ت فهمید. تمام سال ها، او عاشق یک روح بود، در حالی که جیمین تنها عاشق تماشای انعکاس کامل خود در آینه ی وجود ا/ت بود. او هرگز انتخاب نکرد که عاشق باشد؛ او انتخاب کرد که این عشق را به عنوان بخشی از نمایش بیپایانش، اجرا کند.
ا/ت بدون هیچ حرفی عقب رفت. او هیچ پرده ی اشک یا فریادی نداشت. او تنها چیز واقعی که داشت را برداشت و رفت: سکوتش.
جیمین تنها ماند، در اتاق گریم، زیر نور خیره کننده ی آینه، با پرهای سیاه روی شانه هایش. بیرون، صدای تشویق ها هنوز می پیچید. اما این تشویق ها دیگر برای او معنایی نداشت. او موفق شده بود زندگی اش را به یک اثر هنری جاودانه تبدیل کند، اما در این مسیر، قلبش را در ازای آخرین پر شکوهش، معامله کرده بود.
و این غم انگیزترین چیز بود:
اینکه جیمین دیگر هیچ دلیلی برای به زمین آمدن نداشت. او تا ابد یک پرنده ی زیبا و تنها بود که محکوم به پرواز است.
پایان..............
جیمین دستش را کشید. "من دیگه اون آدم نیستم. اون آدم، ایده آلی بود که تو خلق کردی تا بتونی با این هیولایی که من شدم، کنار بیای."
او به چشمان ا/ت خیره شد، و ناگهان ا/ت متوجه شد که جیمین دیگر او را نمی بیند. جیمین تنها بازتاب تصویر خودش را در چشمان ا/ت میدید؛ یک قوی سیاه، در حال اوج گرفتن.
"من دیگه نمی تونم برگردم، ا/ت. من دیگه فقط این پوست نیستم." جیمین زمزمه کرد. "من وزن این پرها هستم. سنگینه. من فقط می تونم پرواز کنم. نمی تونم روی زمین راه برم، نمیتونم عشق معمولی داشته باشم. من رو ببخش که تو رو به تئاتر زندگیم آوردم."
این یک خداحافظی نبود. این اعتراف به یک حقیقت بود.
ا/ت فهمید. تمام سال ها، او عاشق یک روح بود، در حالی که جیمین تنها عاشق تماشای انعکاس کامل خود در آینه ی وجود ا/ت بود. او هرگز انتخاب نکرد که عاشق باشد؛ او انتخاب کرد که این عشق را به عنوان بخشی از نمایش بیپایانش، اجرا کند.
ا/ت بدون هیچ حرفی عقب رفت. او هیچ پرده ی اشک یا فریادی نداشت. او تنها چیز واقعی که داشت را برداشت و رفت: سکوتش.
جیمین تنها ماند، در اتاق گریم، زیر نور خیره کننده ی آینه، با پرهای سیاه روی شانه هایش. بیرون، صدای تشویق ها هنوز می پیچید. اما این تشویق ها دیگر برای او معنایی نداشت. او موفق شده بود زندگی اش را به یک اثر هنری جاودانه تبدیل کند، اما در این مسیر، قلبش را در ازای آخرین پر شکوهش، معامله کرده بود.
و این غم انگیزترین چیز بود:
اینکه جیمین دیگر هیچ دلیلی برای به زمین آمدن نداشت. او تا ابد یک پرنده ی زیبا و تنها بود که محکوم به پرواز است.
پایان..............
- ۳۲.۱k
- ۱۴ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط