dark life = 51
dark life = 51
به داخل عمارت رفت. به سمت دفترش. در رو باز کرد. نگاهش به میز افتاد. به کشوی باز. به پوشهٔ کرم‌رنگ که روی زمین افتاده بود. برگه‌ها پخش شده بودن. عکس جیمین. گواهی فوت. همه‌چیز. ات دیده بود. ات فهمیده بود.
تهیونگ روی صندلی‌اش نشست. دست‌هاش رو روی میز گذاشت. به پوشه نگاه کرد. یه لحظه، فقط یه لحظه، یه موج پشیمونی از وجودش گذشت. «چرا پوشه رو قفل نکردم؟ چرا نذاشتم توی گاوصندوق؟ چرا...» ولی سریع اون فکر رو خفه کرد. پشیمونی برای ضعفاست. و اون نمی‌تونست ضعف داشته باشه. نه حالا. نه وقتی که ات فرار کرده بود.
تهیونگ گوشیش رو برداشت. شمارهٔ یه نفر رو گرفت. بعد از دو بوق، صدای یه مرد جوون از اون طرف خط اومد. «آقای کیم؟»
«سونگ‌هو...» تهیونگ آروم گفت. «یه کار برام داری. یه کار خیلی مهم. و اگه درست انجامش بدی، پول خوبی گیرت می‌آد. ولی اگه اشتباه کنی...» مکث کرد. «...خودت رو آماده کن که توی دریا غرق بشی.»
سونگ‌هو، یکی از بهترین شکارچی‌های شهر، نفسش رو حبس کرد. «ب... بله قربان. هر چی بگید.»
تهیونگ لبخند زد. یه لبخند سرد. «یه دختر فرار کرده. پارک ات. قد 165، موهای بلند مشکی، چشم‌های بادامی. آخرین بار توی جنگل‌های شمالی عمارت من دیده شده. احتمالاً با یه ماشین قدیمی. می‌خوام پیداش کنی. زنده. ولی...» مکث کرد. «...اگه مقاومت کرد، اشکالی نداره. فقط نکشش. می‌خوام خودم تمومش کنم.»
سونگ‌هو سریع جواب داد: «فهمیدم قربان. تا صبح پیداش می‌کنم.»
تهیونگ گوشی رو قطع کرد. بعد به سمت پنجره رفت. به تاریکی بیرون خیره شد. بارون دوباره شروع شده بود. بارون. همون بارونی که دو هفته پیش باهاش رقصیده بود. همون بارونی که ات گفته بود "شروع جدید". تهیونگ دستش رو روی شیشه گذاشت. قطره‌های بارون روی شیشه می‌غلتیدن. «شروع جدید...» با خودش زمزمه کرد. «شروع جدید من، پیدا کردنت هست، ات. و وقتی پیدات کردم... وقتی پیدات کردم، شروع جدید تو، توی یه قفس شروع می‌شه. قفسی که تا آخر عمرت توش می‌مونی. حتی اگه ازم متنفر باشی. حتی اگه گریه کنی. حتی اگه التماس کنی. می‌مونی. چون من... من بدون تو، یه هیولام. و هیولاها... هیولاها هیچ‌وقت تنها نمی‌مونن. اونا طعمه‌شون رو می‌خورن. و تو... تو طعمهٔ منی، ات. طعمهٔ من.»
توی راهرو، یکی از نگهبان‌ها به سمت دفتر تهیونگ اومد. در زد. تهیونگ برگشت. «بیا داخل.»
نگهبان وارد شد. صورتش رنگ‌پریده بود. «آقای کیم... ما... ما یه چیزی پیدا کردیم. توی جنگل. یه ماشین قدیمی. ولی خالی بود. راننده پیاده شده بود. رد پاها به سمت جادهٔ اصلی می‌ره. احتمالاً یه ماشین دیگه گرفته.»
تهیونگ چشم‌هاش رو بست. نفس عمیقی کشید. «پس هنوز توی منطقه‌ست. خوبه. خیلی خوبه.» چشم‌هاش رو باز کرد. یه برق خطرناک توشون بود. «به سونگ‌هو بگین که جادهٔ اصلی رو ببنده. همهٔ راه‌های خروجی. می‌خوامش. زنده.»
نگهبان سرش رو تکون داد و رفت. تهیونگ دوباره تنها موند. به سمت میزش برگشت. پوشهٔ جیمین رو برداشت. عکس جیمین رو نگاه کرد. «می‌دونی، جیمین...» با خودش زمزمه کرد. «خواهرت خیلی باهوشه. ولی نه اونقدر باهوش که از من فرار کنه. هیچ‌کس نمی‌تونه. چون من... من همه‌جا هستم. توی تاریکی. توی سایه‌ها. توی کابوس‌هاش. و وقتی پیداش کردم... وقتی پیداش کردم، بهش ثابت می‌کنم که عشق من، از هر زندانی بدتره.»
بعد پوشه رو توی کشو گذاشت. قفلش کرد. و به سمت در رفت. توی راهرو، به نگهبان‌ها دستور داد: «همه‌ی درها رو قفل کنید. همه‌ی پنجره‌ها. می‌خوام این عمارت مثل یه قلعهٔ آهنی بشه. و به آشپز بگین که شام رو برای دو نفر آماده کنه. چون امشب... امشب مهمون داریم. یه مهمون خیلی خاص.»
نگهبان‌ها سرشون رو پایین انداختن. تهیونگ به سمت اتاق خواب رفت. در رو باز کرد. اتاق خالی بود. تخت مرتب. ولی بوی ات هنوز توی هوا بود. بوی شامپوی گل‌های سفید. تهیونگ روی تخت نشست. دستش رو روی بالش گذاشت. هنوز گرم بود. هنوز بوی ات رو می‌داد. تهیونگ بالش رو برداشت و به صورتش چسبوند. نفس عمیقی کشید. «برمی‌گردی...» زمزمه کرد. «برمی‌گردی، ات. حتی اگه خودت نخوای. چون من... من بدون تو، دیوونه می‌شم. و دیوونه‌ها... دیوونه‌ها هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شن.»
بعد بالش رو گذاشت و بلند شد. به سمت آینه رفت. به تصویر خودش نگاه کرد. مردی با چشم‌های سرخ و موهای آشفته. مردی که عشقش رو از دست داده. مردی که دوباره تبدیل به هیولا شده. ولی این بار، هیولا زنجیر نداشت. و هیولای بدون زنجیر، خطرناک‌ترین چیز توی دنیاست.
تهیونگ لبخند زد. یه لبخند سرد. یه لبخند سادیسمی. «بازی شروع شده، ات. و این بار... این بار من برنده‌ام. حتی اگه بهایش، خون تو باشه.»
به داخل عمارت رفت. به سمت دفترش. در رو باز کرد. نگاهش به میز افتاد. به کشوی باز. به پوشهٔ کرم‌رنگ که روی زمین افتاده بود. برگه‌ها پخش شده بودن. عکس جیمین. گواهی فوت. همه‌چیز. ات دیده بود. ات فهمیده بود.
تهیونگ روی صندلی‌اش نشست. دست‌هاش رو روی میز گذاشت. به پوشه نگاه کرد. یه لحظه، فقط یه لحظه، یه موج پشیمونی از وجودش گذشت. «چرا پوشه رو قفل نکردم؟ چرا نذاشتم توی گاوصندوق؟ چرا...» ولی سریع اون فکر رو خفه کرد. پشیمونی برای ضعفاست. و اون نمی‌تونست ضعف داشته باشه. نه حالا. نه وقتی که ات فرار کرده بود.
تهیونگ گوشیش رو برداشت. شمارهٔ یه نفر رو گرفت. بعد از دو بوق، صدای یه مرد جوون از اون طرف خط اومد. «آقای کیم؟»
«سونگ‌هو...» تهیونگ آروم گفت. «یه کار برام داری. یه کار خیلی مهم. و اگه درست انجامش بدی، پول خوبی گیرت می‌آد. ولی اگه اشتباه کنی...» مکث کرد. «...خودت رو آماده کن که توی دریا غرق بشی.»
سونگ‌هو، یکی از بهترین شکارچی‌های شهر، نفسش رو حبس کرد. «ب... بله قربان. هر چی بگید.»
تهیونگ لبخند زد. یه لبخند سرد. «یه دختر فرار کرده. پارک ات. قد 165، موهای بلند مشکی، چشم‌های بادامی. آخرین بار توی جنگل‌های شمالی عمارت من دیده شده. احتمالاً با یه ماشین قدیمی. می‌خوام پیداش کنی. زنده. ولی...» مکث کرد. «...اگه مقاومت کرد، اشکالی نداره. فقط نکشش. می‌خوام خودم تمومش کنم.»
سونگ‌هو سریع جواب داد: «فهمیدم قربان. تا صبح پیداش می‌کنم.»
تهیونگ گوشی رو قطع کرد. بعد به سمت پنجره رفت. به تاریکی بیرون خیره شد. بارون دوباره شروع شده بود. بارون. همون بارونی که دو هفته پیش باهاش رقصیده بود. همون بارونی که ات گفته بود "شروع جدید". تهیونگ دستش رو روی شیشه گذاشت. قطره‌های بارون روی شیشه می‌غلتیدن. «شروع جدید...» با خودش زمزمه کرد. «شروع جدید من، پیدا کردنت هست، ات. و وقتی پیدات کردم... وقتی پیدات کردم، شروع جدید تو، توی یه قفس شروع می‌شه. قفسی که تا آخر عمرت توش می‌مونی. حتی اگه ازم متنفر باشی. حتی اگه گریه کنی. حتی اگه التماس کنی. می‌مونی. چون من... من بدون تو، یه هیولام. و هیولاها... هیولاها هیچ‌وقت تنها نمی‌مونن. اونا طعمه‌شون رو می‌خورن. و تو... تو طعمهٔ منی، ات. طعمهٔ من.»
توی راهرو، یکی از نگهبان‌ها به سمت دفتر تهیونگ اومد. در زد. تهیونگ برگشت. «بیا داخل.»
نگهبان وارد شد. صورتش رنگ‌پریده بود. «آقای کیم... ما... ما یه چیزی پیدا کردیم. توی جنگل. یه ماشین قدیمی. ولی خالی بود. راننده پیاده شده بود. رد پاها به سمت جادهٔ اصلی می‌ره. احتمالاً یه ماشین دیگه گرفته.»
تهیونگ چشم‌هاش رو بست. نفس عمیقی کشید. «پس هنوز توی منطقه‌ست. خوبه. خیلی خوبه.» چشم‌هاش رو باز کرد. یه برق خطرناک توشون بود. «به سونگ‌هو بگین که جادهٔ اصلی رو ببنده. همهٔ راه‌های خروجی. می‌خوامش. زنده.»
نگهبان سرش رو تکون داد و رفت. تهیونگ دوباره تنها موند. به سمت میزش برگشت. پوشهٔ جیمین رو برداشت. عکس جیمین رو نگاه کرد. «می‌دونی، جیمین...» با خودش زمزمه کرد. «خواهرت خیلی باهوشه. ولی نه اونقدر باهوش که از من فرار کنه. هیچ‌کس نمی‌تونه. چون من... من همه‌جا هستم. توی تاریکی. توی سایه‌ها. توی کابوس‌هاش. و وقتی پیداش کردم... وقتی پیداش کردم، بهش ثابت می‌کنم که عشق من، از هر زندانی بدتره.»
بعد پوشه رو توی کشو گذاشت. قفلش کرد. و به سمت در رفت. توی راهرو، به نگهبان‌ها دستور داد: «همه‌ی درها رو قفل کنید. همه‌ی پنجره‌ها. می‌خوام این عمارت مثل یه قلعهٔ آهنی بشه. و به آشپز بگین که شام رو برای دو نفر آماده کنه. چون امشب... امشب مهمون داریم. یه مهمون خیلی خاص.»
نگهبان‌ها سرشون رو پایین انداختن. تهیونگ به سمت اتاق خواب رفت. در رو باز کرد. اتاق خالی بود. تخت مرتب. ولی بوی ات هنوز توی هوا بود. بوی شامپوی گل‌های سفید. تهیونگ روی تخت نشست. دستش رو روی بالش گذاشت. هنوز گرم بود. هنوز بوی ات رو می‌داد. تهیونگ بالش رو برداشت و به صورتش چسبوند. نفس عمیقی کشید. «برمی‌گردی...» زمزمه کرد. «برمی‌گردی، ات. حتی اگه خودت نخوای. چون من... من بدون تو، دیوونه می‌شم. و دیوونه‌ها... دیوونه‌ها هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شن.»
بعد بالش رو گذاشت و بلند شد. به سمت آینه رفت. به تصویر خودش نگاه کرد. مردی با چشم‌های سرخ و موهای آشفته. مردی که عشقش رو از دست داده. مردی که دوباره تبدیل به هیولا شده. ولی این بار، هیولا زنجیر نداشت. و هیولای بدون زنجیر، خطرناک‌ترین چیز توی دنیاست.
تهیونگ لبخند زد. یه لبخند سرد. یه لبخند سادیسمی. «بازی شروع شده، ات. و این بار... این بار من برنده‌ام. حتی اگه بهایش، خون تو باشه.»
- ۵۷
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
