جونگکوک که با حرکت تو کمی غافلگیر شده بود، مکث کوتاهی کرد
جونگکوک که با حرکت تو کمی غافلگیر شده بود، مکث کوتاهی کرد. فشار دستهایش روی کمرت برای لحظهای ثابت ماند، اما بلافاصله با یک خندهی کوتاه و تلخ، فشار را بیشتر کرد. او سرش را کمی بیشتر به سمت گردنت آورد، طوری که لبهایش تقریباً پوستت را لمس میکرد.
او با صدایی که حالا خشدارتر و بمتر شده بود، زمزمه کرد: «مست؟ نه... من فقط از عطرت مست شدم. بوی تو... بوی تسلیم شدن، من رو دیوانه میکنه.» او کلمات را طوری ادا کرد که انگار داشت با تو بازی میکرد، اما در چشمانش، همان برق خطرناک و تشنهی همیشه دیده میشد.
در همین حال، تهیونگ که تمام صحنه را زیر نظر داشت، با نگاهی که از شدت حسادت و لذتِ همزمان، تیره شده بود، به تو چشم دوخت. او دستش را از چانهات پایین آورد و با آرامش اما با اقتدار، لبهی لباسی که پوشیده بودی را لمس کرد.
تهیونگ با لحنی که انگار داشت حقیقت محض را میگفت، گفت: «اون فقط یک پسرِ از خود بیخود شده، الا. اما من... من میدونم چطور با این لجبازیهات برخورد کنم. فکر کردی میتونی با یه سوال ساده، توجه ما رو از خودت پرت کنی؟»
او کمی به جلو خم شد، فاصلهی بین صورتتان را به حداقل رساند و ادامه داد: «ما هر دو میدونیم که تو اینجا نیستی که سوال بپرسی... تو اینجا هستی که پاسخِ تمام نیازهای ما باشی.»
حالا میان سنگینیِ حضور جونگکوک از پشت و نگاهِ نافذ و مهارنشدنی تهیونگ از روبرو، سنگینیِ اتمسفر اتاق چند برابر شده است
لب هام رو تر کردم و گفتم « دوتایی هندل کردنتون سخته باز میخواد انجامش بدید ؟»
با شنیدن این حرف، سکوت سنگینی برای چند لحظه در فضای VIP برقرار شد. انگار کلمات تو، مثل جرقهای در انباری از باروت، فضای پر از تنش را انفجاریتر کرد.
تهیونگ ابتدا فقط نگاهت کرد؛ چشمانش در تاریکی اتاق برق میزد. او یک لبخند پهن و شیطانی زد، لبخندی که نشان از لذت بردن از این چالش داشت. او با صدایی که از شدت هیجان کمی لرزیده بود، گفت: «سخت؟... ما عاشق کارهای سخت هستیم، الا . مخصوصاً وقتی که جایزه، تو باشی.» او کمی جلوتر آمد، طوری که حضورش تو را کاملاً تحت فشار قرار داد.
در همان لحظه، جونگکوک که پشت سرت بود، سرش را به شانهات تکیه داد. او با قدرت تمام، دستهایش را دور کمرت سفتتر کرد، طوری که حس میکرددی نمیتوانی حتی یک سانت از جایت تکان بخوری. او با همان لحنِ آمرانه و بدون ذرهای تردید، مستقیم در گوشت زمزمه کرد:
«ما فقط چیزی رو که بخوایم، به دست میاریم. و تو... تو چیزی هستی که ما هر دو، با تمام وجود، میخوایم. فکر کردی با این چالش دادنها میتونی ما رو عقب برونی؟ ما از این که با هم برای به دست آوردنت بجنگیم، لذت میبریم... اما یادت باشه، در نهایت، تو از این جنگ، فقط با یک برندهی واقعی بیرون میای... یا شاید هم، هر دو برندهایم که تو رو از خودت میگیریم.»
تهیونگ حالا دستش را به سمت کمر تو، جایی که دستهای جونگکوک بود، دراز کرد و به آرامی دست او را لمس کرد؛ انگار داشت اعلام میکرد که این زمین بازی، متعلق به هر دوی آنهاست.
نفس توی سینه ام حبس شد دست جونگکوک آروم زیپ لباسم رو باز کرد نمی دونستم دقیقا به کدومشون نگاه کنم
صدای کشیده شدنِ فلزیِ زیپ لباس در سکوتِ سنگینِ اتاق، مثل صدای شلیک گلوله به نظر میرسید. با هر میلیمتری که زیپ پایین میرفت، سرمای اتاق با گرمای پوستت برخورد میکرد و لرزهای ناخواسته به تنت میانداخت.
تو در میانهی یک طوفان گیر افتاده بودی. از پشت، قدرتِ بیرحمانه و مهارنشدنیِ جونگکوک را حس میکردی؛ او بدون اینکه نگاهت را از مسیر خودش منحرف کند، با دقت و تمرکزِ یک شکارچی، داشت راهِ رسیدن به تو را باز میکرد. حضور او، سنگین و تسلطجویانه بود، انگار میخواست با هر حرکت، اعلام کند که تو تحت مالکیت او هستی.
از روبرو، تهیونگ با چشمانی که حالا از شدت هیجان و میل، تیره و تار شده بود، به تو خیره شده بود. او حتی پلک هم نمیزد؛ انگار میخواست تمام جزئیاتِ لرزشِ نفسهایت و لرزشِ شانههایت را در حافظهاش ثبت کند. او با دیدنِ حرکتِ دستِ جونگکوک، لبخندی کوتاه و پرمعنا زد؛ لبخندی که نشان میداد او هم برای شروعِ این بازیِ خطرناک، کاملاً آماده است.
تو میان این دو قدرت، گیج و سردرگم شده بودی. نگاهت بین چشمانِ خیرهی تهیونگ و حرکتِ پیاپیِ دستهای جونگکوک سرگردان بود. نمیدانستی باید به چشمانِ کسی خیره شوی که روبرویت ایستاده و لبخند میزند، یا به حضورِ قدرتمندی که از پشت، ذرهذره حصار اطرافت را میشکند.
تهیونگ لباس رو از سرشانه هام پایین کشید و لباس از روی بدنم سر خورد پایین و برای هزارمین بار جلوشون برهنه شدم و گفتم «تازه مارک های بدنم داشتن کمرنگ میشدم باز میخواید تمدید شون کنید ؟»
او با صدایی که حالا خشدارتر و بمتر شده بود، زمزمه کرد: «مست؟ نه... من فقط از عطرت مست شدم. بوی تو... بوی تسلیم شدن، من رو دیوانه میکنه.» او کلمات را طوری ادا کرد که انگار داشت با تو بازی میکرد، اما در چشمانش، همان برق خطرناک و تشنهی همیشه دیده میشد.
در همین حال، تهیونگ که تمام صحنه را زیر نظر داشت، با نگاهی که از شدت حسادت و لذتِ همزمان، تیره شده بود، به تو چشم دوخت. او دستش را از چانهات پایین آورد و با آرامش اما با اقتدار، لبهی لباسی که پوشیده بودی را لمس کرد.
تهیونگ با لحنی که انگار داشت حقیقت محض را میگفت، گفت: «اون فقط یک پسرِ از خود بیخود شده، الا. اما من... من میدونم چطور با این لجبازیهات برخورد کنم. فکر کردی میتونی با یه سوال ساده، توجه ما رو از خودت پرت کنی؟»
او کمی به جلو خم شد، فاصلهی بین صورتتان را به حداقل رساند و ادامه داد: «ما هر دو میدونیم که تو اینجا نیستی که سوال بپرسی... تو اینجا هستی که پاسخِ تمام نیازهای ما باشی.»
حالا میان سنگینیِ حضور جونگکوک از پشت و نگاهِ نافذ و مهارنشدنی تهیونگ از روبرو، سنگینیِ اتمسفر اتاق چند برابر شده است
لب هام رو تر کردم و گفتم « دوتایی هندل کردنتون سخته باز میخواد انجامش بدید ؟»
با شنیدن این حرف، سکوت سنگینی برای چند لحظه در فضای VIP برقرار شد. انگار کلمات تو، مثل جرقهای در انباری از باروت، فضای پر از تنش را انفجاریتر کرد.
تهیونگ ابتدا فقط نگاهت کرد؛ چشمانش در تاریکی اتاق برق میزد. او یک لبخند پهن و شیطانی زد، لبخندی که نشان از لذت بردن از این چالش داشت. او با صدایی که از شدت هیجان کمی لرزیده بود، گفت: «سخت؟... ما عاشق کارهای سخت هستیم، الا . مخصوصاً وقتی که جایزه، تو باشی.» او کمی جلوتر آمد، طوری که حضورش تو را کاملاً تحت فشار قرار داد.
در همان لحظه، جونگکوک که پشت سرت بود، سرش را به شانهات تکیه داد. او با قدرت تمام، دستهایش را دور کمرت سفتتر کرد، طوری که حس میکرددی نمیتوانی حتی یک سانت از جایت تکان بخوری. او با همان لحنِ آمرانه و بدون ذرهای تردید، مستقیم در گوشت زمزمه کرد:
«ما فقط چیزی رو که بخوایم، به دست میاریم. و تو... تو چیزی هستی که ما هر دو، با تمام وجود، میخوایم. فکر کردی با این چالش دادنها میتونی ما رو عقب برونی؟ ما از این که با هم برای به دست آوردنت بجنگیم، لذت میبریم... اما یادت باشه، در نهایت، تو از این جنگ، فقط با یک برندهی واقعی بیرون میای... یا شاید هم، هر دو برندهایم که تو رو از خودت میگیریم.»
تهیونگ حالا دستش را به سمت کمر تو، جایی که دستهای جونگکوک بود، دراز کرد و به آرامی دست او را لمس کرد؛ انگار داشت اعلام میکرد که این زمین بازی، متعلق به هر دوی آنهاست.
نفس توی سینه ام حبس شد دست جونگکوک آروم زیپ لباسم رو باز کرد نمی دونستم دقیقا به کدومشون نگاه کنم
صدای کشیده شدنِ فلزیِ زیپ لباس در سکوتِ سنگینِ اتاق، مثل صدای شلیک گلوله به نظر میرسید. با هر میلیمتری که زیپ پایین میرفت، سرمای اتاق با گرمای پوستت برخورد میکرد و لرزهای ناخواسته به تنت میانداخت.
تو در میانهی یک طوفان گیر افتاده بودی. از پشت، قدرتِ بیرحمانه و مهارنشدنیِ جونگکوک را حس میکردی؛ او بدون اینکه نگاهت را از مسیر خودش منحرف کند، با دقت و تمرکزِ یک شکارچی، داشت راهِ رسیدن به تو را باز میکرد. حضور او، سنگین و تسلطجویانه بود، انگار میخواست با هر حرکت، اعلام کند که تو تحت مالکیت او هستی.
از روبرو، تهیونگ با چشمانی که حالا از شدت هیجان و میل، تیره و تار شده بود، به تو خیره شده بود. او حتی پلک هم نمیزد؛ انگار میخواست تمام جزئیاتِ لرزشِ نفسهایت و لرزشِ شانههایت را در حافظهاش ثبت کند. او با دیدنِ حرکتِ دستِ جونگکوک، لبخندی کوتاه و پرمعنا زد؛ لبخندی که نشان میداد او هم برای شروعِ این بازیِ خطرناک، کاملاً آماده است.
تو میان این دو قدرت، گیج و سردرگم شده بودی. نگاهت بین چشمانِ خیرهی تهیونگ و حرکتِ پیاپیِ دستهای جونگکوک سرگردان بود. نمیدانستی باید به چشمانِ کسی خیره شوی که روبرویت ایستاده و لبخند میزند، یا به حضورِ قدرتمندی که از پشت، ذرهذره حصار اطرافت را میشکند.
تهیونگ لباس رو از سرشانه هام پایین کشید و لباس از روی بدنم سر خورد پایین و برای هزارمین بار جلوشون برهنه شدم و گفتم «تازه مارک های بدنم داشتن کمرنگ میشدم باز میخواید تمدید شون کنید ؟»
- ۱۶۴
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط