نمیبخشمت p.8
و در تمام این مدت، ما با هم گریه کردیم. هیچکس گریهٔ هیچ‌کدام از ما را ندیده بود ــ نه در میدان نبرد، نه در اتاق‌های تاریک آنبو، نه در برابر پدرانی که از ما سلاح می‌خواستند نه پسر. اما حالا، با هم، قلب‌هایمان را آزاد کردیم. تمام این بی‌عدالتی‌ها، تمام رنجی که در این ساعات آخر زندگی‌ام متحمل شده بودیم، مثل رودخانه‌ای که سال‌ها پشت سدی محبوس بوده باشد، از چشمانمان بیرون ریخت.
او گفت: «دوستت دارم، شیسویی. دوستت دارم، و همیشه دوستت خواهم داشت.»
به او گفتم: «منتظرت می‌مانم. لطفاً عمری طولانی داشته باش. با خوشبختی ازدواج کن، به اهدافت برسی، و در پیری بمیری. و من تا ابد منتظرت می‌مانم. تا آن موقع، عاشقت خواهم بود.»
مکثی. و بعد، برگشتم به آنچه باید انجام می‌دادیم.
«دانزو احتمالاً به سراغ چشم چپ من هم خواهد آمد. قبل از اینکه فرصتی پیدا کند، آن را به تو می‌دهم. قول بده... قول بده که از کونوها و افتخار نام اوچیها محافظت کنی.»
ایتاچی به شیسویی نگاه کرد. در چشمانش، همهٔ وعده‌هایی بود که کلمات از گفتنشان عاجزند.
شیسویی بارها و بارها به او گفت: «دوستت دارم.»
ایتاچی بلند شد. شیسویی روی لبهٔ صخره ایستاد، و به ایتاچی نگاه کرد ــ آخرین نگاه با چشمی که هنوز از آنِ خودش بود.
ایتاچی پرسید، با بغضی در گلو که کلمات را خرد و خاک‌آلود میکرد: «چقدر طول می‌کشد؟»
شیسویی برگشت. آخرین نگاه را به ایتاچی انداخت ــ نگاهی که همه چیز در آن بود و هیچ چیز در آن کم نبود. و سپس، چشمش را از حدقه بیرون آورد، ظاهراً بدون درد، هرچند ایتاچی معتقد بود که درد باید کرخت‌کننده باشد، دردی فراتر از گوشت، دردی از جنس کندنِ آخرین پنجره به جهان.
«شیسویی...» اسمش مثل شکستن شاخه‌ای در سکوت بیرون آمد.
و سپس، ایتاچی شروع به گریه کرد. نه آن اشک‌های بی‌صدایی که تا حالا با هم تقسیم کرده بودند، بلکه گریه‌ای آشکار، گریه‌ای که شانه‌هایش را تکان می‌داد. چون این آخرین باری بود که شیسویی او را می‌دید. آخرین باری که آن چشم ــ حتی اگر تاریک و خالی ــ به سویش برمی‌گشت.
شیسویی چیزی نگفت. اما کلاغش را احضار کرد و چشمش را به آن پیوند زد. سپس بی‌حرکت ایستاد، رو به ایتاچی، اما دیگر نمی‌توانست او را ببیند. اشک‌هایش با خون روی گونه‌هایش مخلوط شد ــ سرخ و شفاف، مثل غروبی که در آن ایستاده بودند.
«در هر صورت، من زیاد دوام نمی‌آورم.»
«صبر کن... شیسویی!»
«سعی نکن جلوی مرا بگیری، ایتاچی.»
و با این حرف، شیسویی بدنش را شل کرد. هیچ مقاومتی، هیچ تلاشی برای ماندن. فقط رهاییِ کامل، مثل برگی که بالاخره از شاخه جدا می‌شود. از لبهٔ صخره، از پشت، به پایین افتاد.
«اگر واقعاً دوست من هستی...»
مار.
گوسفند.
جیغ.
دویدن به سمت لبه.
میمون.
گراز.
سعی در گرفتن دست شیسویی ــ اما شکست. انگشتانش هوای خالی را چنگ زدند، جایی که یک ثانیه پیش مچ دست شیسویی بود و حالا فقط باد بود.
اسب.
ببر.
می‌خواست برای نجات او پایین بپرد، اما بیش از حد به خواسته‌اش احترام می‌گذاشت. روی لبه ایستاده بود، تماشا میکرد. تماشای افتادنش، تماشای برخوردش به سطح آب. صدای برخورد، خفه و نهایی، مثل بسته شدن دری سنگی در اعماق.
ضربه او را نمی‌کشت. نفس کشیدن در آب او را می‌کشت.
احساسی که انگار خودش هم خفه می‌شد. برای نفس کشیدن تقلا میکرد.
نفس نفس می‌زد ــ اما هوایی در کار نبود.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
«شیسویی!!»
----
اینم از این سه پارت :)
گفتم یه جا پارت ها رو بدم که فضا داستان حفظ شه✍️🏻
دستم شکست 🤌🏻💔
او گفت: «دوستت دارم، شیسویی. دوستت دارم، و همیشه دوستت خواهم داشت.»
به او گفتم: «منتظرت می‌مانم. لطفاً عمری طولانی داشته باش. با خوشبختی ازدواج کن، به اهدافت برسی، و در پیری بمیری. و من تا ابد منتظرت می‌مانم. تا آن موقع، عاشقت خواهم بود.»
مکثی. و بعد، برگشتم به آنچه باید انجام می‌دادیم.
«دانزو احتمالاً به سراغ چشم چپ من هم خواهد آمد. قبل از اینکه فرصتی پیدا کند، آن را به تو می‌دهم. قول بده... قول بده که از کونوها و افتخار نام اوچیها محافظت کنی.»
ایتاچی به شیسویی نگاه کرد. در چشمانش، همهٔ وعده‌هایی بود که کلمات از گفتنشان عاجزند.
شیسویی بارها و بارها به او گفت: «دوستت دارم.»
ایتاچی بلند شد. شیسویی روی لبهٔ صخره ایستاد، و به ایتاچی نگاه کرد ــ آخرین نگاه با چشمی که هنوز از آنِ خودش بود.
ایتاچی پرسید، با بغضی در گلو که کلمات را خرد و خاک‌آلود میکرد: «چقدر طول می‌کشد؟»
شیسویی برگشت. آخرین نگاه را به ایتاچی انداخت ــ نگاهی که همه چیز در آن بود و هیچ چیز در آن کم نبود. و سپس، چشمش را از حدقه بیرون آورد، ظاهراً بدون درد، هرچند ایتاچی معتقد بود که درد باید کرخت‌کننده باشد، دردی فراتر از گوشت، دردی از جنس کندنِ آخرین پنجره به جهان.
«شیسویی...» اسمش مثل شکستن شاخه‌ای در سکوت بیرون آمد.
و سپس، ایتاچی شروع به گریه کرد. نه آن اشک‌های بی‌صدایی که تا حالا با هم تقسیم کرده بودند، بلکه گریه‌ای آشکار، گریه‌ای که شانه‌هایش را تکان می‌داد. چون این آخرین باری بود که شیسویی او را می‌دید. آخرین باری که آن چشم ــ حتی اگر تاریک و خالی ــ به سویش برمی‌گشت.
شیسویی چیزی نگفت. اما کلاغش را احضار کرد و چشمش را به آن پیوند زد. سپس بی‌حرکت ایستاد، رو به ایتاچی، اما دیگر نمی‌توانست او را ببیند. اشک‌هایش با خون روی گونه‌هایش مخلوط شد ــ سرخ و شفاف، مثل غروبی که در آن ایستاده بودند.
«در هر صورت، من زیاد دوام نمی‌آورم.»
«صبر کن... شیسویی!»
«سعی نکن جلوی مرا بگیری، ایتاچی.»
و با این حرف، شیسویی بدنش را شل کرد. هیچ مقاومتی، هیچ تلاشی برای ماندن. فقط رهاییِ کامل، مثل برگی که بالاخره از شاخه جدا می‌شود. از لبهٔ صخره، از پشت، به پایین افتاد.
«اگر واقعاً دوست من هستی...»
مار.
گوسفند.
جیغ.
دویدن به سمت لبه.
میمون.
گراز.
سعی در گرفتن دست شیسویی ــ اما شکست. انگشتانش هوای خالی را چنگ زدند، جایی که یک ثانیه پیش مچ دست شیسویی بود و حالا فقط باد بود.
اسب.
ببر.
می‌خواست برای نجات او پایین بپرد، اما بیش از حد به خواسته‌اش احترام می‌گذاشت. روی لبه ایستاده بود، تماشا میکرد. تماشای افتادنش، تماشای برخوردش به سطح آب. صدای برخورد، خفه و نهایی، مثل بسته شدن دری سنگی در اعماق.
ضربه او را نمی‌کشت. نفس کشیدن در آب او را می‌کشت.
احساسی که انگار خودش هم خفه می‌شد. برای نفس کشیدن تقلا میکرد.
نفس نفس می‌زد ــ اما هوایی در کار نبود.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
«شیسویی!!»
----
اینم از این سه پارت :)
گفتم یه جا پارت ها رو بدم که فضا داستان حفظ شه✍️🏻
دستم شکست 🤌🏻💔
- ۳.۶k
- ۰۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
