^فیک جونگکوک^(پارت۶۶)
____
مقابل آینه ایستادم. لایه آخر رژ قرمزم رو زدم. رنگش خیلی جیغ بود؛ دستم لرزید.نکنه زیادی باشه؟ نکنه اون نگاه تحلیلگرش دوباره شروع کنه به واکاوی دلیل این آراستگی؟ با دستمال کاغذی، به آرومی روی لبهام کشیدم تا رنگش کمی مات و نشستهتر بشه.
تا دستگیره در رو چرخوندم و در رو باز کردم، نفسم تو سینه حبس شد. جونگکوک دقیقا اونجا بود. دستش رو بالا آورده بود که در بزنه و وقتی ناگهانی با من روبهرو شد، برای یه لحظه انگار زمان از حرکت ایستاد.
چشمهاش با یه ولع خاص، از لای رژ قرمز روی لبهام شروع کرد و تا کفشای پاشنهبلندم رو برانداز کرد. اون نگاه… اون نگاه سنگین و داغی که باعث شد مورمورم بشه. لبهاش کمی باز موند و صدای تنفسش رو شنیدم که سنگینتر شد. پیراهن سرمهایش با شلوار مشکیرنگ با اون ابهت همیشگی، ترکیب کشندهای داشت.
قبل از اینکه بتونم حتی پلک بزنم، جلو اومد.بوی عطرش… اون رایحه تند و مردونه که حالا دیگه با هویت اون توی ذهنم گره خورده بود، تمام ریههام رو پر کرد.
"واو… عام…
دیر شده…"
اما انگار اصلا عجلهای نداشت. برخلاف حرفش، قدمی جلوتر اومد.حس کردم نفسم حبس شد؛ تا خواستم چیزی بگم انگشت اشارش آروم بالا اومد.
نمیدونم چرا، اما وقتی نوک انگشتش روی لبهام نشست، کل بدنم مورمور شد. فشارش خیلی ملایم بود، اما همینقدر هم کافی بود تا لرزشی تو دلم ایجاد بشه.
با صدایی که حالا کمی خشدارتر شده بود، خیره توی چشمهام گفت: "رژت…"
نمیتونستم تحمل کنم. اون نگاهش… اون داشت من رو میخوند، انگار میتونست از پشت این نقاب، تمام پریشونی ذهنم رو ببینه.
"میشه یه امشبو سخت نگیری، لطفا؟"
انگشتش رو عقب کشید، ولی نگاهش رو نه. دقیق و بیرحم، داشت توی مردمکهای چشمم جستجو میکرد، انگار دنبال ردی از اتفاقات دیروز بود. یه سکوت سنگین و نفسگیر بینمون حاکم شد.
بعد از چند ثانیه، با لحنی که نمیتونستم تشخیص بدم آرامشبخش بود یا یه جور تایید مشکوک، گفت:"باشه."
همون یه کلمه باعث شد ذهنم مثل یه نوار ضبط شده، برگرده به دیروز. یاد اون کار احمقانهای که کرده بودم… تمام بدنم از یادآوریش منقبض شد. اون الان با خودش چی فکر میکنه؟ لابد پیش خودش میگه "این دختره واقعا دیوونست."
نفرت از خودم باعث شد صورتم رو برگردونم. چقدر احمق بودم! چقدر سادهلوحانه رفتار کرده بودم که حالا باید با این اضطراب کوفتی، اینقدر بهش نزدیک میایستادم.
دستم رو از روی کتش برداشتم، انگار که دستم سوخته باشه. برای اینکه نذارم بیشتر از این توی اون سکوت پر از سوال غرق بشم، با عجله، جوری که انگار میخواستم از اون لحظه فرار کنم، گفتم:"بریم دیگه!"
____
مقابل آینه ایستادم. لایه آخر رژ قرمزم رو زدم. رنگش خیلی جیغ بود؛ دستم لرزید.نکنه زیادی باشه؟ نکنه اون نگاه تحلیلگرش دوباره شروع کنه به واکاوی دلیل این آراستگی؟ با دستمال کاغذی، به آرومی روی لبهام کشیدم تا رنگش کمی مات و نشستهتر بشه.
تا دستگیره در رو چرخوندم و در رو باز کردم، نفسم تو سینه حبس شد. جونگکوک دقیقا اونجا بود. دستش رو بالا آورده بود که در بزنه و وقتی ناگهانی با من روبهرو شد، برای یه لحظه انگار زمان از حرکت ایستاد.
چشمهاش با یه ولع خاص، از لای رژ قرمز روی لبهام شروع کرد و تا کفشای پاشنهبلندم رو برانداز کرد. اون نگاه… اون نگاه سنگین و داغی که باعث شد مورمورم بشه. لبهاش کمی باز موند و صدای تنفسش رو شنیدم که سنگینتر شد. پیراهن سرمهایش با شلوار مشکیرنگ با اون ابهت همیشگی، ترکیب کشندهای داشت.
قبل از اینکه بتونم حتی پلک بزنم، جلو اومد.بوی عطرش… اون رایحه تند و مردونه که حالا دیگه با هویت اون توی ذهنم گره خورده بود، تمام ریههام رو پر کرد.
"واو… عام…
دیر شده…"
اما انگار اصلا عجلهای نداشت. برخلاف حرفش، قدمی جلوتر اومد.حس کردم نفسم حبس شد؛ تا خواستم چیزی بگم انگشت اشارش آروم بالا اومد.
نمیدونم چرا، اما وقتی نوک انگشتش روی لبهام نشست، کل بدنم مورمور شد. فشارش خیلی ملایم بود، اما همینقدر هم کافی بود تا لرزشی تو دلم ایجاد بشه.
با صدایی که حالا کمی خشدارتر شده بود، خیره توی چشمهام گفت: "رژت…"
نمیتونستم تحمل کنم. اون نگاهش… اون داشت من رو میخوند، انگار میتونست از پشت این نقاب، تمام پریشونی ذهنم رو ببینه.
"میشه یه امشبو سخت نگیری، لطفا؟"
انگشتش رو عقب کشید، ولی نگاهش رو نه. دقیق و بیرحم، داشت توی مردمکهای چشمم جستجو میکرد، انگار دنبال ردی از اتفاقات دیروز بود. یه سکوت سنگین و نفسگیر بینمون حاکم شد.
بعد از چند ثانیه، با لحنی که نمیتونستم تشخیص بدم آرامشبخش بود یا یه جور تایید مشکوک، گفت:"باشه."
همون یه کلمه باعث شد ذهنم مثل یه نوار ضبط شده، برگرده به دیروز. یاد اون کار احمقانهای که کرده بودم… تمام بدنم از یادآوریش منقبض شد. اون الان با خودش چی فکر میکنه؟ لابد پیش خودش میگه "این دختره واقعا دیوونست."
نفرت از خودم باعث شد صورتم رو برگردونم. چقدر احمق بودم! چقدر سادهلوحانه رفتار کرده بودم که حالا باید با این اضطراب کوفتی، اینقدر بهش نزدیک میایستادم.
دستم رو از روی کتش برداشتم، انگار که دستم سوخته باشه. برای اینکه نذارم بیشتر از این توی اون سکوت پر از سوال غرق بشم، با عجله، جوری که انگار میخواستم از اون لحظه فرار کنم، گفتم:"بریم دیگه!"
____
- ۱۲.۱k
- ۳۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط