داستان عاشقانه جدید
قسمت چهاردهم
کای آرام از جا بلند شد و خودش را بین لونا و در قرار داد.
در اتاق باز شد.
نوآ وارد شد.
میا با عصبانیت گفت:
— تو اینجا چی کار میکنی؟
نوآ نگاهی به هر سه انداخت.
بعد چشمش روی لپتاپ افتاد.
— پس پیداش کردید.
کای جلو رفت.
— تو اینو فرستادی؟
نوآ سرش را تکان داد.
— نه.
کای اخم کرد.
— دروغ نگو.
— من دروغ نمیگم.
نوآ به لونا نگاه کرد.
— اتفاقاً کسی که اینو فرستاده، میخواست شما این ویدئو رو ببینید.
لونا جلو آمد.
— چه کسی؟
نوآ چند لحظه ساکت ماند.
بعد گفت:
— مادرت.
لونا خشکش زد.
— مادرم مرده؟
نوآ نگاهش کرد.
— نه.
سکوت.
کای با ناباوری گفت:
— چی؟
نوآ آرام ادامه داد:
— مادر لونا دوازده ساله که زندهست.
لونا احساس کرد دیگر نمیتواند نفس بکشد.
— پس چرا هیچوقت برنگشت؟
نوآ نگاهش را پایین انداخت.
— چون اگر برمیگشت، تو کشته میشدی.
میا با ترس گفت:
— توسط کی؟
نوآ به کای نگاه کرد.
— توسط همون کسی که دوازده سال پیش دستور داد ماشین لونا رو به دره بفرستن.
کای یک قدم جلو رفت.
— اسمش رو بگو.
نوآ برای اولین بار ترس واقعی را در چهرهاش نشان داد.
— نمیتونم.
کای یقهاش را گرفت.
— اسمش رو بگو!
نوآ به سختی گفت:
— چون اون آدم...
مکث کرد.
چشمهایش روی لونا ثابت ماند.
— هنوز توی زندگی لوناست.
لونا با صدای لرزان پرسید:
— کی؟
نوآ جواب نداد.
فقط به صفحهی لپتاپ اشاره کرد.
— ویدئو رو دوباره پخش کنید.
کای فایل را عقب برد.
تصویر دوباره شروع شد.
این بار چند ثانیه قبل از قطع شدن، صدایی از پشت دوربین شنیده شد.
صدای مردی آشنا.
لونا با شنیدن صدا یخ زد.
مرد داشت با عصبانیت میگفت:
— اگر این دختر بفهمه من پدر واقعیش نیستم، همهچیز تموم میشه.
لونا به آرامی برگشت و به کای نگاه کرد.
— این...
صدایش شکست.
— این صدای پدرمه.
نوآ آرام گفت:
— نه، لونا.
مکث کرد.
— این صدای **پدرت نیست.**
لونا با ناباوری گفت:
— پس صدای کیه؟
نوآ جواب داد:
— صدای مردی که تو تمام این سالها به اسم «پدر» صداش کردی.
همان لحظه تلفن لونا زنگ خورد.
روی صفحه فقط یک کلمه دیده میشد:
**خانه**
لونا با دستهای لرزان تماس را جواب داد.
هیچکس چیزی نگفت.
چند ثانیه بعد، صدای مردی از آن طرف خط آمد:
— لونا؟
لونا یخ زد.
صدا را میشناخت.
اما نه از خاطرات کودکی.
از همین امشب.
چشمهایش آرام به سمت نوآ رفت.
بعد کای.
و در نهایت به تلفن خیره شد.
مرد پشت خط گفت:
کای آرام از جا بلند شد و خودش را بین لونا و در قرار داد.
در اتاق باز شد.
نوآ وارد شد.
میا با عصبانیت گفت:
— تو اینجا چی کار میکنی؟
نوآ نگاهی به هر سه انداخت.
بعد چشمش روی لپتاپ افتاد.
— پس پیداش کردید.
کای جلو رفت.
— تو اینو فرستادی؟
نوآ سرش را تکان داد.
— نه.
کای اخم کرد.
— دروغ نگو.
— من دروغ نمیگم.
نوآ به لونا نگاه کرد.
— اتفاقاً کسی که اینو فرستاده، میخواست شما این ویدئو رو ببینید.
لونا جلو آمد.
— چه کسی؟
نوآ چند لحظه ساکت ماند.
بعد گفت:
— مادرت.
لونا خشکش زد.
— مادرم مرده؟
نوآ نگاهش کرد.
— نه.
سکوت.
کای با ناباوری گفت:
— چی؟
نوآ آرام ادامه داد:
— مادر لونا دوازده ساله که زندهست.
لونا احساس کرد دیگر نمیتواند نفس بکشد.
— پس چرا هیچوقت برنگشت؟
نوآ نگاهش را پایین انداخت.
— چون اگر برمیگشت، تو کشته میشدی.
میا با ترس گفت:
— توسط کی؟
نوآ به کای نگاه کرد.
— توسط همون کسی که دوازده سال پیش دستور داد ماشین لونا رو به دره بفرستن.
کای یک قدم جلو رفت.
— اسمش رو بگو.
نوآ برای اولین بار ترس واقعی را در چهرهاش نشان داد.
— نمیتونم.
کای یقهاش را گرفت.
— اسمش رو بگو!
نوآ به سختی گفت:
— چون اون آدم...
مکث کرد.
چشمهایش روی لونا ثابت ماند.
— هنوز توی زندگی لوناست.
لونا با صدای لرزان پرسید:
— کی؟
نوآ جواب نداد.
فقط به صفحهی لپتاپ اشاره کرد.
— ویدئو رو دوباره پخش کنید.
کای فایل را عقب برد.
تصویر دوباره شروع شد.
این بار چند ثانیه قبل از قطع شدن، صدایی از پشت دوربین شنیده شد.
صدای مردی آشنا.
لونا با شنیدن صدا یخ زد.
مرد داشت با عصبانیت میگفت:
— اگر این دختر بفهمه من پدر واقعیش نیستم، همهچیز تموم میشه.
لونا به آرامی برگشت و به کای نگاه کرد.
— این...
صدایش شکست.
— این صدای پدرمه.
نوآ آرام گفت:
— نه، لونا.
مکث کرد.
— این صدای **پدرت نیست.**
لونا با ناباوری گفت:
— پس صدای کیه؟
نوآ جواب داد:
— صدای مردی که تو تمام این سالها به اسم «پدر» صداش کردی.
همان لحظه تلفن لونا زنگ خورد.
روی صفحه فقط یک کلمه دیده میشد:
**خانه**
لونا با دستهای لرزان تماس را جواب داد.
هیچکس چیزی نگفت.
چند ثانیه بعد، صدای مردی از آن طرف خط آمد:
— لونا؟
لونا یخ زد.
صدا را میشناخت.
اما نه از خاطرات کودکی.
از همین امشب.
چشمهایش آرام به سمت نوآ رفت.
بعد کای.
و در نهایت به تلفن خیره شد.
مرد پشت خط گفت:
- ۴.۰k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط