نمیبخشمت p.16

بچه ها ،اول از همه بگم که قسمتی از داستان رو تغییر دادم.
پس در نظر بگیرید که [اوبیتو هیچ وقت، درباره کمک کردنش در قتل خاندان اوچیها به شیسویی چیزی نگفته ]
---
پارت ۱۶

ایتاچی برگشت.

در آن لحظه، در دل مه غلیظ، فقط یک سایه بود. اما برای چشمانی که ناخواسته به شارینگان تغییر حالت داده بودند، آن سایه کاملاً واضح بود.

چیزی در صورتش شکست، چیزی که سال‌ها مثل نقابی سنگی نگهش داشته بود. مردمک چشمانش گشاد شد ،نفسش در سینه حبس شد و دنیا برای لحظاتی ایستاد.

«...اما... تو... چطور...»

کلمات مثل پرنده‌های زخمی در گلویش تقلا می‌کردند تا بیرون بیایند . ایتاچی اوچیها، کسی که هرگز در هزارتوی کلماتش گم نشده بود، حالا زبانش بند آمده بود.

از گوشه چشم، حرکت کیسامه را دید. دست بزرگ و فلس‌مانندش روی دسته سامه‌هادا قرار گرفت و بدنش برای شروع حمله ای، مرگبار منقبض شد.

ایتاچی می‌خواست فریاد بزند «نه!»، می‌خواست دستور دهد سلاحش را پایین بگذارد، اما ذهنش پر از آشوب بود، آنقدر که حتی یک کلمه هم از میان لب هایش عبور نمی‌کرد. فقط می‌توانست خیره بماند.

 بی‌اختیار یک قدم به سمت مردی که می‌دانست شیسویی است نزدیک‌تر شد.

وای، چقدر قد کشیده بود.

حتی بلندتر از خودش. لباس‌هایش ساده بود: یک تاپ آستین‌کوتاه مشکی که خطوط عضلات ورزیده‌اش را نشان می‌داد، و شلواری گشاد و مشکی، هردو برای حرکت آزادانه طراحی شده بودند.

شمشیر همیشگی‌اش با بند چرمی قهوه‌ای‌رنگی به پشتش بسته شده بود. همه چیز آشنا بود. و در عین حال، بیگانه.

یک قدم دیگر برداشت.

«نزدیکتر نیا!»

صدای شیسویی مثل شلاق توی صورتش خورد.

تیز بود، پر از خشمی خام که ایتاچی هرگز در آن صدا نشنیده بود.

بدنش بی‌اختیار فرمان را اطاعت کرد و یک قدم به عقب پرید

«شیسویی...»

فقط توانست اسمش را زمزمه کند. نفرین کرد ،اشک‌های داغی که پشت پلک‌هایش جمع شده بودند و دیدش را تار می‌کردند. ذهنش هنوز نمی‌توانست کلمات شیسویی را هضم کند مخصوصا بار سنگین معنایشان را

نمی‌توانست باور کند که او زنده است، و حالا در فاصله‌ای که می‌شد ظرف یک ثانیه پر شود، ایستاده و به او فرمان توقف می‌دهد.

کیسامه، که صحنه را با دقت زیر نظر داشت، لبخند کجی زدو  زیر لب زمزمه ای کرد: «پس این همونه ، شیسویی اوچیها  »

کیسامه تنها کسی بود که ایتاچی، در خلوت مأموریت‌های بی‌پایان، درباره‌اش به او گفته بود. حالا روحی که ایتاچی هر شب برایش می‌گریست، در برابرشان ایستاده بود.

صدای شیسویی که لرزشش اشکار بود، دوباره فضا را شکافت:

«تو قولت رو شکستی.»

هر کلمه‌اش خنجری بود که در قلب ایتاچی فرو می‌رفت.

ناگهان، حجاب شوک از جلوی چشمانش کنار رفت. واقعیت، موقعیت مثل پتکی بر سرش فرود آمد. چرا شیسویی جلو نمی‌دوید؟ چرا مثل خودش، که تمام وجودش برای پریدن در آغوش او فریاد می‌زد، حرکتی نمی‌کرد؟ چرا این فاصله، این خلأ هولناک بینشان وجود داشت؟

و بعد، فکری مسموم مانند ماری در اعماق ذهنش سر برآورد:

اگر شیسویی تمام این مدت زنده بوده... چرا هیچ‌وقت دنبالم نیامد؟

شیسویی که انگار افکار ایتاچی را خوانده بود با گفتن تنها یک جمله انجارا ترک کرد:

«متاسفم، ایتاچی. ولی هیچ‌وقت دنبالم نیا.»

و بعد، پیش از آنکه ایتاچی پلک هایش را روی هم بگذارد، او رفته بود ...

حالا جای او را هوای سرد و نمناک کنار دریاچه گرفته بود.



----



مار

گوسفند

میمون

گراز

اسب

ببر

ایتاچی می‌خواست به دنبالش برود، اما دستی محکم روی شانه‌اش نشست.

«نه، ایتاچی. فعلا بلند نشو.»


صدای کیسامه بود، اما آرام‌تر از همیشه و جدی‌تر.

«لازم نیست عجله کنیم. مأموریت رو میشه به تعویق انداخت.»
این لحن ملایم و مراقبتی از طرف کیسامه کاملاً غیرعادی بود. و همین موضوع، عمق فاجعه را بیشتر نشان می‌داد.
ایتاچی فقط به یاد آورد که روی زمین دراز کشیده است. و سپس، دوباره ، همه چیز مقابل چشمانس سیاه شد.

وقتی به هوش آمد، کیسامه بالای سرش ایستاده بود. اما یک نفر دیگر هم بود.

مردی با ماسک نارنجی. کسی که ایتاچی او را با نام اوچیها مادارا می‌شناخت؛ همان کسی که در نابودی قبیله کمکش کرده بود. کسی که شیسویی او را با هویت واقعی‌اش می‌شناخت: اوچیها اوبیتو.