میز گوشه کتابخانه را انگار به نامش زده اند.کسی حق ندارد آ
میز گوشه کتابخانه را انگار به نامش زده اند.کسی حق ندارد آنجا بنشیند.جزوه ها و کتاب ها را آجر به آجر روی هم چیده است.هر ده دقیقه یکبار، سر را از لای آن کاغذ ها بیرون میکشد و از فلاسک چایش مدد میطلبد تا رمق داشته باشد برای باقی مطلب.دیگر سن و سالی از آقای دکتر گذشته است و هنوز دارد با غول آزمون دستیاری پنجه در پنجه می افکند.
آنطرف دختری گایدلاین داخلی را با حرص و ولع با خودکارها و ماژیک های رنگیش چنان خط میکشد که گویی این رنگ ها را میخواهد حصر کند برای همیشه توی ذهنش.پشت سر، پسری دارد برای امتحان پیش کارورزی آماده میشود و تند و تند خلاصه مینویسد و نت برمیدارد.ردیف جلو، دستیاری تلنبار کرده است همه تست ها و نمونه سوال های امتحان ارتقا را.
این روزها، روزهای داغ تابستان؛ شاید هم سن و سالهای آن آقای دکتر عصرها دست زن و بچه شان را میگیرند و میروند پیاده روی.شاید دخترخاله و دخترعمه آن دختر عصرها کلاس یوگا و پیانو و نقاشی دارند.شاید رفقای آن پسر عصرها با دوست دخترشان سینماها و کافی شاپ های شهر را زیر پا میگذارند.شاید دوستان آن دستیار آخرهفته ها با خانواده شان میزنند به دل دشت و صحرا.
و ما همه آدم های این کتابخانه، عصرهای بهار و تابستان و پاییز و زمستان کز میکنیم گوشه این میزها و یا تلو تلو میخوریم در راهروهای بیمارستان.و هرکسی که رد میشود از کنارمان آرام میگویید:"عیب نداره!در عوض تو داری دکتر میشی!"و ما نمیدانیم این "داری دکتر میشی"کی میخواهد تمام شود....
آنطرف دختری گایدلاین داخلی را با حرص و ولع با خودکارها و ماژیک های رنگیش چنان خط میکشد که گویی این رنگ ها را میخواهد حصر کند برای همیشه توی ذهنش.پشت سر، پسری دارد برای امتحان پیش کارورزی آماده میشود و تند و تند خلاصه مینویسد و نت برمیدارد.ردیف جلو، دستیاری تلنبار کرده است همه تست ها و نمونه سوال های امتحان ارتقا را.
این روزها، روزهای داغ تابستان؛ شاید هم سن و سالهای آن آقای دکتر عصرها دست زن و بچه شان را میگیرند و میروند پیاده روی.شاید دخترخاله و دخترعمه آن دختر عصرها کلاس یوگا و پیانو و نقاشی دارند.شاید رفقای آن پسر عصرها با دوست دخترشان سینماها و کافی شاپ های شهر را زیر پا میگذارند.شاید دوستان آن دستیار آخرهفته ها با خانواده شان میزنند به دل دشت و صحرا.
و ما همه آدم های این کتابخانه، عصرهای بهار و تابستان و پاییز و زمستان کز میکنیم گوشه این میزها و یا تلو تلو میخوریم در راهروهای بیمارستان.و هرکسی که رد میشود از کنارمان آرام میگویید:"عیب نداره!در عوض تو داری دکتر میشی!"و ما نمیدانیم این "داری دکتر میشی"کی میخواهد تمام شود....
- ۱.۷k
- ۲۹ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط