part 39
part 39
مارال خبر را همان شب به سوهو گفت. سوهو پشت میز مطالعهاش نشسته بود. تا اسم برج شرقی را شنید، قلم از دستش افتاد. «اتاق لرد وینستون؟»
«لنا گفت هنوز اتاقش رو داره. از زمان پادشاه قبلی.»
سوهو از جا بلند شد. «پس تیر از همونجا اومده.» به سمت در رفت. «من میرم.»
مارال جلویش ایستاد. «تنها نه.»
«مارال...»
«سوهو، اگه منو نبری، خودم میرم. حداقل با هم بریم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، آهی کشید. «باشه. ولی از پشت من بیا. و اگه گفتم بایست، میایستی.»
مارال سرش را تکان داد.
---
برج شرقی در انتهای قصر بود. پلههای مارپیچی، تاریک و باریک. سوهو شمعی در دست داشت. مارال پشت سرش، دامنش را بالا گرفته بود. بوی خاک و کاغذهای کهنه در هوا بود.
در اتاق لرد وینستون باز بود. سوهو اول وارد شد. اتاق کوچک بود. یک میز، یک صندلی، و تخت باریکی کنار دیوار. روی میز، کمانی چوبی گذاشته بود. سوهو کمان را برداشت. «این همون کمانیه. تیرش هم از این نوعه.»
مارال به سمت میز رفت. کاغذهایی روی آن بود. نامهها. «سوهو...»
سوهو کنارش آمد. نامهها را ورق زدند. دستخط لرد وینستون. خطاب به کسی. «همه چیز آماده است. به محض اینکه پادشاه از قصر خارج بشه، حمله میکنیم.»
سوهو مشتش را محکم کرد. «پس نقشهشون فقط کشتن تو نبوده. میخوان منم از سر راه بردارن.»
مارال به نامه نگاه کرد. «ولی این نامه به کیه؟»
سوهو ته نامه را خواند. «امضا نداره. ولی...» انگشتش را روی مهری گذاشت. مهری با نشان شمال. «این نشون خاندان نورثووده.»
مارال یخ کرد. «خاندان نورثوود؟ اونها وفادارترین خانواده به تاج و تختن.»
«بودن.» سوهو گفت. «حالا معلوم نیست.» نامه را در جیبش گذاشت. «باید برگردیم. باید قبل از اینکه اونها حمله کنن، جلوشون رو بگیریم.»
از پلهها پایین رفتند. اما وقتی به طبقه پایین رسیدند، صدای قدمهایی از حیاط آمد. سوهو ایستاد. مارال هم. سوهو به بیرون نگاه کرد. از پنجرهی باریک، مشعلها دیده میشدند. سربازانی با نشان شمال.
«زودتر از چیزی که فکر میکردم اومدن.» سوهو زمزمه کرد. دست مارال را گرفت. «از راه پشتبام. الان.»
👑💛
مارال خبر را همان شب به سوهو گفت. سوهو پشت میز مطالعهاش نشسته بود. تا اسم برج شرقی را شنید، قلم از دستش افتاد. «اتاق لرد وینستون؟»
«لنا گفت هنوز اتاقش رو داره. از زمان پادشاه قبلی.»
سوهو از جا بلند شد. «پس تیر از همونجا اومده.» به سمت در رفت. «من میرم.»
مارال جلویش ایستاد. «تنها نه.»
«مارال...»
«سوهو، اگه منو نبری، خودم میرم. حداقل با هم بریم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، آهی کشید. «باشه. ولی از پشت من بیا. و اگه گفتم بایست، میایستی.»
مارال سرش را تکان داد.
---
برج شرقی در انتهای قصر بود. پلههای مارپیچی، تاریک و باریک. سوهو شمعی در دست داشت. مارال پشت سرش، دامنش را بالا گرفته بود. بوی خاک و کاغذهای کهنه در هوا بود.
در اتاق لرد وینستون باز بود. سوهو اول وارد شد. اتاق کوچک بود. یک میز، یک صندلی، و تخت باریکی کنار دیوار. روی میز، کمانی چوبی گذاشته بود. سوهو کمان را برداشت. «این همون کمانیه. تیرش هم از این نوعه.»
مارال به سمت میز رفت. کاغذهایی روی آن بود. نامهها. «سوهو...»
سوهو کنارش آمد. نامهها را ورق زدند. دستخط لرد وینستون. خطاب به کسی. «همه چیز آماده است. به محض اینکه پادشاه از قصر خارج بشه، حمله میکنیم.»
سوهو مشتش را محکم کرد. «پس نقشهشون فقط کشتن تو نبوده. میخوان منم از سر راه بردارن.»
مارال به نامه نگاه کرد. «ولی این نامه به کیه؟»
سوهو ته نامه را خواند. «امضا نداره. ولی...» انگشتش را روی مهری گذاشت. مهری با نشان شمال. «این نشون خاندان نورثووده.»
مارال یخ کرد. «خاندان نورثوود؟ اونها وفادارترین خانواده به تاج و تختن.»
«بودن.» سوهو گفت. «حالا معلوم نیست.» نامه را در جیبش گذاشت. «باید برگردیم. باید قبل از اینکه اونها حمله کنن، جلوشون رو بگیریم.»
از پلهها پایین رفتند. اما وقتی به طبقه پایین رسیدند، صدای قدمهایی از حیاط آمد. سوهو ایستاد. مارال هم. سوهو به بیرون نگاه کرد. از پنجرهی باریک، مشعلها دیده میشدند. سربازانی با نشان شمال.
«زودتر از چیزی که فکر میکردم اومدن.» سوهو زمزمه کرد. دست مارال را گرفت. «از راه پشتبام. الان.»
👑💛
- ۲۷۱
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط