فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❺❸
صبح روز بعد، هیچکس حرفی از پیام دیشب نمیزد.
اما همه میدانستیم قرار است دوباره به همان جایی برگردیم که همهچیز از آنجا شروع شده بود.
تیمارستان.
تهیونگ پشت میز ایستاده بود و نقشهی ساختمان را بررسی میکرد.
یونگی روبهرویش گفت:
«اگه این پیام واقعاً از طرف شورای سایه باشه، برگشتن به اونجا میتونه خطرناک باشه.»
تهیونگ بدون اینکه سرش را بلند کند گفت:
«میدونم.»
«پس چرا میریم؟»
«چون صفحهی گمشده اونجاست.»
یونگی سکوت کرد.
تهیونگ نقشه را تا کرد.
«و من دیگه نمیخوام چیزی از گذشتهام باقی بمونه که اونا بتونن ازش علیه من استفاده کنن.»
نگاهش برای لحظهای به من افتاد.
«یا علیه ا/ت.»
---
چند ساعت بعد، دوباره جلوی تیمارستان ایستادیم.
همان ساختمان.
همان دیوارهای بلند.
اما این بار تهیونگ پشت شیشه نبود.
آزاد بود.
وقتی وارد شدیم، چند نگهبان با دیدنش کنار رفتند.
هیچکس جرئت نمیکرد چیزی بگوید.
راهروها تقریباً خالی بودند.
یونگی گفت:
«بخش امنیتی هنوز دستنخوردهست.»
تهیونگ به اتاق قدیمی خودش نگاه کرد.
چند ثانیه همانجا ایستاد.
من آرام گفتم:
«خاطرات بدی داری؟»
تهیونگ جواب داد:
«زیاد.»
«پس چرا اینقدر آرومی؟»
نگاهم کرد.
«چون این بار من انتخاب میکنم کی از اینجا خارج بشه.»
---
به بخش بایگانی رسیدیم.
در قفل بود.
یونگی قفل را باز کرد.
داخل رفتیم.
تهیونگ مستقیم سراغ قفسهای رفت که پروندههای قدیمی آنجا نگهداری میشدند.
«B-17.»
یونگی چند پوشه را کنار زد.
«اینجاست.»
پرونده را بیرون کشید.
اما وقتی بازش کردیم، بیشتر صفحات خالی بودند.
تهیونگ اخم کرد.
«یکی قبل از ما اینجا بوده.»
ناگهان صدای بلندی از پشت سرمان آمد.
در بایگانی بسته شد.
چراغها خاموش شدند.
و صدایی از بلندگو پخش شد.
صدای دکتر کانگ.
«خوش برگشتی، بیمار شماره هفت.»
تهیونگ سرش را بالا آورد.
«کانگ.»
صدای خندهی او در اتاق پیچید.
«فکر کردی با خروج از این ساختمان گذشتهات تموم میشه؟»
تهیونگ جواب داد:
«نه.»
مکث کرد.
«ولی میدونم گذشتهم قراره اینجا تموم بشه.»
---
چراغها روشن شدند.
روی دیوار روبهرو یک صفحهی نمایش ظاهر شد.
تصویری از اتاقی که سالها قبل تهیونگ در آن نگهداری میشد.
اما چیزی در تصویر توجه من را جلب کرد.
یک صندلی.
و کنار آن...
پدرم.
خشکم زد.
«این...»
تهیونگ هم تصویر را دید.
چهرهاش تغییر کرد.
صدای کانگ گفت:
«حالا وقتشه چیزی رو ببینی که تهیونگ هیچوقت برات تعریف نکرد.»
به تهیونگ نگاه کردم.
«چه چیزی رو؟»
تهیونگ جواب نداد.
صدای کانگ دوباره پخش شد:
«پدرت فقط برای نجات تهیونگ به اینجا نیومده بود.»
تصویر جلو رفت.
پدرم مقابل تهیونگ ایستاده بود.
و چیزی را به دست او میداد.
تهیونگ جوان سرش را بالا آورد.
تصویر متوقف شد.
روی صفحه یک جمله ظاهر شد:
«پدرت، اولین کسی بود که تهیونگ را انتخاب کرد.»
نگاهم را به تهیونگ دوختم.
«انتخابت کرد؟ برای چی؟»
تهیونگ آرام گفت:
«برای اینکه از اینجا بیرونم بیاره.»
اما صدای کانگ بلافاصله حرفش را قطع کرد.
«نه، تهیونگ.»
مکث.
«اون تو رو برای یک مأموریت انتخاب کرده بود.»
تهیونگ برای اولین بار چیزی نگفت.
یونگی هم به او نگاه کرد.
«چه مأموریتی؟»
تصویر دوباره روشن شد.
پدرم روی صفحه گفت:
«اگر این پسر زنده بمونه، تنها کسیه که میتونه شورای سایه رو نابود کنه.»
صفحه خاموش شد.
سکوت.
من به تهیونگ نگاه کردم.
حالا سؤال بزرگتری در ذهنم شکل گرفته بود.
اگر پدرم از همان ابتدا میدانست تهیونگ چه کسی است...
پس چرا من را هم وارد این ماجرا کرده بود؟
و مهمتر از همه...
تهیونگ چه چیزی را هنوز از من پنهان میکرد؟
---
ادامه دارد...
صبح روز بعد، هیچکس حرفی از پیام دیشب نمیزد.
اما همه میدانستیم قرار است دوباره به همان جایی برگردیم که همهچیز از آنجا شروع شده بود.
تیمارستان.
تهیونگ پشت میز ایستاده بود و نقشهی ساختمان را بررسی میکرد.
یونگی روبهرویش گفت:
«اگه این پیام واقعاً از طرف شورای سایه باشه، برگشتن به اونجا میتونه خطرناک باشه.»
تهیونگ بدون اینکه سرش را بلند کند گفت:
«میدونم.»
«پس چرا میریم؟»
«چون صفحهی گمشده اونجاست.»
یونگی سکوت کرد.
تهیونگ نقشه را تا کرد.
«و من دیگه نمیخوام چیزی از گذشتهام باقی بمونه که اونا بتونن ازش علیه من استفاده کنن.»
نگاهش برای لحظهای به من افتاد.
«یا علیه ا/ت.»
---
چند ساعت بعد، دوباره جلوی تیمارستان ایستادیم.
همان ساختمان.
همان دیوارهای بلند.
اما این بار تهیونگ پشت شیشه نبود.
آزاد بود.
وقتی وارد شدیم، چند نگهبان با دیدنش کنار رفتند.
هیچکس جرئت نمیکرد چیزی بگوید.
راهروها تقریباً خالی بودند.
یونگی گفت:
«بخش امنیتی هنوز دستنخوردهست.»
تهیونگ به اتاق قدیمی خودش نگاه کرد.
چند ثانیه همانجا ایستاد.
من آرام گفتم:
«خاطرات بدی داری؟»
تهیونگ جواب داد:
«زیاد.»
«پس چرا اینقدر آرومی؟»
نگاهم کرد.
«چون این بار من انتخاب میکنم کی از اینجا خارج بشه.»
---
به بخش بایگانی رسیدیم.
در قفل بود.
یونگی قفل را باز کرد.
داخل رفتیم.
تهیونگ مستقیم سراغ قفسهای رفت که پروندههای قدیمی آنجا نگهداری میشدند.
«B-17.»
یونگی چند پوشه را کنار زد.
«اینجاست.»
پرونده را بیرون کشید.
اما وقتی بازش کردیم، بیشتر صفحات خالی بودند.
تهیونگ اخم کرد.
«یکی قبل از ما اینجا بوده.»
ناگهان صدای بلندی از پشت سرمان آمد.
در بایگانی بسته شد.
چراغها خاموش شدند.
و صدایی از بلندگو پخش شد.
صدای دکتر کانگ.
«خوش برگشتی، بیمار شماره هفت.»
تهیونگ سرش را بالا آورد.
«کانگ.»
صدای خندهی او در اتاق پیچید.
«فکر کردی با خروج از این ساختمان گذشتهات تموم میشه؟»
تهیونگ جواب داد:
«نه.»
مکث کرد.
«ولی میدونم گذشتهم قراره اینجا تموم بشه.»
---
چراغها روشن شدند.
روی دیوار روبهرو یک صفحهی نمایش ظاهر شد.
تصویری از اتاقی که سالها قبل تهیونگ در آن نگهداری میشد.
اما چیزی در تصویر توجه من را جلب کرد.
یک صندلی.
و کنار آن...
پدرم.
خشکم زد.
«این...»
تهیونگ هم تصویر را دید.
چهرهاش تغییر کرد.
صدای کانگ گفت:
«حالا وقتشه چیزی رو ببینی که تهیونگ هیچوقت برات تعریف نکرد.»
به تهیونگ نگاه کردم.
«چه چیزی رو؟»
تهیونگ جواب نداد.
صدای کانگ دوباره پخش شد:
«پدرت فقط برای نجات تهیونگ به اینجا نیومده بود.»
تصویر جلو رفت.
پدرم مقابل تهیونگ ایستاده بود.
و چیزی را به دست او میداد.
تهیونگ جوان سرش را بالا آورد.
تصویر متوقف شد.
روی صفحه یک جمله ظاهر شد:
«پدرت، اولین کسی بود که تهیونگ را انتخاب کرد.»
نگاهم را به تهیونگ دوختم.
«انتخابت کرد؟ برای چی؟»
تهیونگ آرام گفت:
«برای اینکه از اینجا بیرونم بیاره.»
اما صدای کانگ بلافاصله حرفش را قطع کرد.
«نه، تهیونگ.»
مکث.
«اون تو رو برای یک مأموریت انتخاب کرده بود.»
تهیونگ برای اولین بار چیزی نگفت.
یونگی هم به او نگاه کرد.
«چه مأموریتی؟»
تصویر دوباره روشن شد.
پدرم روی صفحه گفت:
«اگر این پسر زنده بمونه، تنها کسیه که میتونه شورای سایه رو نابود کنه.»
صفحه خاموش شد.
سکوت.
من به تهیونگ نگاه کردم.
حالا سؤال بزرگتری در ذهنم شکل گرفته بود.
اگر پدرم از همان ابتدا میدانست تهیونگ چه کسی است...
پس چرا من را هم وارد این ماجرا کرده بود؟
و مهمتر از همه...
تهیونگ چه چیزی را هنوز از من پنهان میکرد؟
---
ادامه دارد...
- ۵.۶k
- ۰۷ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط