پارت ۳
پارت ۳
ویو ا.ت
مامان با قدم های آرام و آراسته وارد اتاق شد و به سمت تختی اومد که منو دایون نشسته بودیم
قلبم هنوز محکم میتپید اما سعی کردم کنترلش کنم
مامان لبخندی روی لبش بود ، لبخندی که متوجه نمیشدی از روی خوبیه یا نه
روی تخت نشست و با نگرانی بهمون نگاه کرد
میخواست چیزی بگه اما نمیدونست چجوری باید بیانش کنه
صدام رو صاف کردم و گفتم
ا.ت : مامان چیزی شده ؟
مامان آروم نگاهش رو بین منو دایون چرخوند
و بعد آروم لب باز کرد گفت
مامان : دخترا می‌خوام یه چیزی رو بهتون بگم
کمی استرس به بدنم هجوم آورد
ا.ت : چیزی شده مامان ؟
مامان : نه نه چیزی نشده فقط موضوعی رو باید بهتون بگم
دایون که تا اون لحظه ساکت بود گفت : چه موضوعی مامان ؟
صداش رو صاف کرد و شروع به حرف زدن کرد
مامان : ا.ت یادته زمانی که ۸ سالت بود به خاطر شغل بابات مجبور شدیم به مدت یک سال بریم ژاپن ؟
کمی تعجب کردم ، بعد از این همه سال برای چی بخواد راجب اون موقع حرف بزنه ؟
ا.ت : آره یادمه اما نمی‌فهمم الان چرا باید اینو بگید
مامان : امروز برگه ی انتقالی به پدرت دادن
چند لحظه سکوتی مرگ بار فضای اتاق رو گرفت
دایون که انگار از حرفای ما سر در نیاورده بود ، گوشه ی لباسم رو اروم کشید و گفت : آبجی برگه ی انتقالی چیه ؟
دستم رو روی دستاش گذاشتم ، به معنای اینکه فعلا حرف نزنه
ا.ت : مامان منظورت چیه ؟ برگه ی انتقالی به کجا ؟ دوباره ؟ آخه برای چی ؟
مامان : به کارمند های شرکت ماموریت دادن و هر کسی باید به مدت سه سال انتقال داده بشه به شعبه ی شرکت داخل یه کشور دیگه ، و برای پدرت فرانسه انتخاب شده
کمی خشم به بدنم هجوم آورد
از انتقالی های شغلی متنفر بودم ، مخصوصا وقتی ازش خاطره ی بدی دارم
زمانی که ۸ سالم بود و به خاطر شغل پدرم رفتیم ژاپن ، خیلی بد بود
زبان ژاپنی بلد نبودم و به خاطر این موضوع خیلی هدف تمسخر قرار می‌گرفتم
اون موقع به خاطر دوران بچگی صورتم کک و مک داشت و به خاطر قد کوتاهم خیلی اذیتم میکردن
البته الان قدم بلنده و صورتم کک و مک نداره اما نمیتونم اون روزا رو فراموش کنم
به قدری بهم استرس و فشار روحی داخل اون سن وارد شده بود که تا ۱۷ سالگیم زیر نظر روانشناس بودم
الان ۲۷ سالمه ، ۱۹ سال از اون موقع گذشته اما تک تک خاطراتش هنوز اذیتم می‌کنه
نمی‌خوام دوباره این اتفاق برام بیوفته و یا حتی بدتر ، برای خواهرم بیوفته ، پس ، با جدیت سرم رو بالا آوردم و رو به مادرم کردم
ا.ت : مامان ، من نمیام
مامان : امکان نداره
ا.ت : چرا امکان نداره ؟ نه خودم میام و نه میزارم دایون بیاد
مامان : همچین اجازه ای نداری
ا.ت : مامان من ۲۷ سالمه ، میتونم مستقل زندگی کنم !
مامان : تو شاید بتونی تنها باشی اما دایون هنوز بچست
ا.ت : چون هنوز بچست نمی‌خوام باهاتون بیاد ، چون نمی‌خوام اتفاق هایی که برای من افتاد برای اون هم بیوفته
مامان : نمیتونم بزارم تنهایی اینجا بمونید
دایون ناگهان با صدای بلندی گفت : تنها نیستیم مامان ، عمو تهیونگ هست
با چشم های گرد شده به سمتش برگشتم
از روی عصبانیت چشمام رو روی هم گذاشتم
مامان با قیافه ای که درونش تعجب موج میزد گفت : تهیونگ کیه ؟
دایون که انگار تازه متوجه شده بود چی گفته ، سرش رو پایین انداخت
حتی فکر نمی‌کردم بخواد همچنین چیزی بگه
مامان با صدایی بلند تر گفت : ا.ت ، تهیونگ کیه ؟
نمیدونستم باید چی جواب بدم
بدون فکر کردن به عواقب حرفم لب باز کردم و گفتم : دوست پسرم
مامان اول با تعجب نگاهم کرد ، انگار هضم حرفام براش سنگین بود
و بعدش اروم گفت : دوست پسرت ؟
سری تکون دادم
هیچ واکنشی نشون نمیداد و همین از همچی ترسناکتر بود
مامان : ا.ت تو دوست پسر داری ؟
ا.ت : ا اره
مامان : چند وقته ؟
ا.ت : ی یه سال
مامان : به خاطر این پسره نمی‌خوای بیای فرانسه ؟
جوابش ندادم
دلیل اصلیم همین بود ، اما باید بهش میگفتم
مامان وقتی دید حرفی نمی‌زنم با جدیت کامل بهم خیره شد و گفت
مامان : باشه ، جواب نده اما همین حالا از خونه برو بیرون
با ناباوری سرم رو بالا آوردم و بهش نگاه کردم
با چشم هایی ترسناک داشت نگاهم میکرد
مامان : نشنیدی ؟ گفتم برو بیرون از خونه
آروم از روی تخت بلند شدم
دایون آروم گفت : آبجی
با آرومی بهش نگاه کردم ، به منظور اینکه چیزی نگه
پالتوم رو از داخل کمد برداشتم و پوشیدم و بعد از برداشتن گوشیم به سمت در اتاق رفتم
قبلش مامان صدام زد
بدون اینکه سمتش برگردم به حرفش گوش دادم
مامان : یادت باشه من دیگه دختری به اسم ا.ت ندارم
لبخند تلخی زدم و از اتاق خارج شدم
مسیر اتاق تا بیرون از خونه رو سریع طی کردم و از خونه خارج شدم
ادامه دارد .....
ویو ا.ت
مامان با قدم های آرام و آراسته وارد اتاق شد و به سمت تختی اومد که منو دایون نشسته بودیم
قلبم هنوز محکم میتپید اما سعی کردم کنترلش کنم
مامان لبخندی روی لبش بود ، لبخندی که متوجه نمیشدی از روی خوبیه یا نه
روی تخت نشست و با نگرانی بهمون نگاه کرد
میخواست چیزی بگه اما نمیدونست چجوری باید بیانش کنه
صدام رو صاف کردم و گفتم
ا.ت : مامان چیزی شده ؟
مامان آروم نگاهش رو بین منو دایون چرخوند
و بعد آروم لب باز کرد گفت
مامان : دخترا می‌خوام یه چیزی رو بهتون بگم
کمی استرس به بدنم هجوم آورد
ا.ت : چیزی شده مامان ؟
مامان : نه نه چیزی نشده فقط موضوعی رو باید بهتون بگم
دایون که تا اون لحظه ساکت بود گفت : چه موضوعی مامان ؟
صداش رو صاف کرد و شروع به حرف زدن کرد
مامان : ا.ت یادته زمانی که ۸ سالت بود به خاطر شغل بابات مجبور شدیم به مدت یک سال بریم ژاپن ؟
کمی تعجب کردم ، بعد از این همه سال برای چی بخواد راجب اون موقع حرف بزنه ؟
ا.ت : آره یادمه اما نمی‌فهمم الان چرا باید اینو بگید
مامان : امروز برگه ی انتقالی به پدرت دادن
چند لحظه سکوتی مرگ بار فضای اتاق رو گرفت
دایون که انگار از حرفای ما سر در نیاورده بود ، گوشه ی لباسم رو اروم کشید و گفت : آبجی برگه ی انتقالی چیه ؟
دستم رو روی دستاش گذاشتم ، به معنای اینکه فعلا حرف نزنه
ا.ت : مامان منظورت چیه ؟ برگه ی انتقالی به کجا ؟ دوباره ؟ آخه برای چی ؟
مامان : به کارمند های شرکت ماموریت دادن و هر کسی باید به مدت سه سال انتقال داده بشه به شعبه ی شرکت داخل یه کشور دیگه ، و برای پدرت فرانسه انتخاب شده
کمی خشم به بدنم هجوم آورد
از انتقالی های شغلی متنفر بودم ، مخصوصا وقتی ازش خاطره ی بدی دارم
زمانی که ۸ سالم بود و به خاطر شغل پدرم رفتیم ژاپن ، خیلی بد بود
زبان ژاپنی بلد نبودم و به خاطر این موضوع خیلی هدف تمسخر قرار می‌گرفتم
اون موقع به خاطر دوران بچگی صورتم کک و مک داشت و به خاطر قد کوتاهم خیلی اذیتم میکردن
البته الان قدم بلنده و صورتم کک و مک نداره اما نمیتونم اون روزا رو فراموش کنم
به قدری بهم استرس و فشار روحی داخل اون سن وارد شده بود که تا ۱۷ سالگیم زیر نظر روانشناس بودم
الان ۲۷ سالمه ، ۱۹ سال از اون موقع گذشته اما تک تک خاطراتش هنوز اذیتم می‌کنه
نمی‌خوام دوباره این اتفاق برام بیوفته و یا حتی بدتر ، برای خواهرم بیوفته ، پس ، با جدیت سرم رو بالا آوردم و رو به مادرم کردم
ا.ت : مامان ، من نمیام
مامان : امکان نداره
ا.ت : چرا امکان نداره ؟ نه خودم میام و نه میزارم دایون بیاد
مامان : همچین اجازه ای نداری
ا.ت : مامان من ۲۷ سالمه ، میتونم مستقل زندگی کنم !
مامان : تو شاید بتونی تنها باشی اما دایون هنوز بچست
ا.ت : چون هنوز بچست نمی‌خوام باهاتون بیاد ، چون نمی‌خوام اتفاق هایی که برای من افتاد برای اون هم بیوفته
مامان : نمیتونم بزارم تنهایی اینجا بمونید
دایون ناگهان با صدای بلندی گفت : تنها نیستیم مامان ، عمو تهیونگ هست
با چشم های گرد شده به سمتش برگشتم
از روی عصبانیت چشمام رو روی هم گذاشتم
مامان با قیافه ای که درونش تعجب موج میزد گفت : تهیونگ کیه ؟
دایون که انگار تازه متوجه شده بود چی گفته ، سرش رو پایین انداخت
حتی فکر نمی‌کردم بخواد همچنین چیزی بگه
مامان با صدایی بلند تر گفت : ا.ت ، تهیونگ کیه ؟
نمیدونستم باید چی جواب بدم
بدون فکر کردن به عواقب حرفم لب باز کردم و گفتم : دوست پسرم
مامان اول با تعجب نگاهم کرد ، انگار هضم حرفام براش سنگین بود
و بعدش اروم گفت : دوست پسرت ؟
سری تکون دادم
هیچ واکنشی نشون نمیداد و همین از همچی ترسناکتر بود
مامان : ا.ت تو دوست پسر داری ؟
ا.ت : ا اره
مامان : چند وقته ؟
ا.ت : ی یه سال
مامان : به خاطر این پسره نمی‌خوای بیای فرانسه ؟
جوابش ندادم
دلیل اصلیم همین بود ، اما باید بهش میگفتم
مامان وقتی دید حرفی نمی‌زنم با جدیت کامل بهم خیره شد و گفت
مامان : باشه ، جواب نده اما همین حالا از خونه برو بیرون
با ناباوری سرم رو بالا آوردم و بهش نگاه کردم
با چشم هایی ترسناک داشت نگاهم میکرد
مامان : نشنیدی ؟ گفتم برو بیرون از خونه
آروم از روی تخت بلند شدم
دایون آروم گفت : آبجی
با آرومی بهش نگاه کردم ، به منظور اینکه چیزی نگه
پالتوم رو از داخل کمد برداشتم و پوشیدم و بعد از برداشتن گوشیم به سمت در اتاق رفتم
قبلش مامان صدام زد
بدون اینکه سمتش برگردم به حرفش گوش دادم
مامان : یادت باشه من دیگه دختری به اسم ا.ت ندارم
لبخند تلخی زدم و از اتاق خارج شدم
مسیر اتاق تا بیرون از خونه رو سریع طی کردم و از خونه خارج شدم
ادامه دارد .....
- ۹۵۵
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
