مافیای عزیز منp6
سونگمین که انگار برق به بدنش وصل کرده باشن یه لحظه خشکش زد. قلبش جوری توی سینهاش میکوبید که مطمئن بود چان هم میتونه صداش رو بشنوه. سعی کرد یه واکنش نشون بده اما کلمات توی گلوش گیر کرده بودن. چان که متوجه تأثیر حرفش شده بود، یه نیشخندِ جذاب زد و بدون اینکه منتظر جواب بمونه با خونسردی رفت سمت مبلهای چرمی سالن. یونا هم که متوجه جوِ بین اون دو تا نشده بود با هیجان پرید بغل سونگمین.
یونا: سونگمین! بیا بریم توی اتاق بازی کلی لگو دارم که باید با هم بسازیمشون!
سونگمین که دنبال بهانهای برای فرار از نگاه نافذ چان بود سریع بلند شد
سونگمین: حتماً یونا! بریم که منم عاشق لگو بازیام.
چان همونطور که از دور بهشون نگاه میکرد یه لیوان ویسکی برای خودش ریخت. اون فقط داشت تماشا میکرد که چطور اون پسرِ مهربون و شیرین، داره دنیای خشک و خاکستریِ عمارتش رو رنگی میکنه.
یک ساعت بعد، وقتی یونا از خستگیِ بازی روی مبل خوابش برد سکوت سنگینی کل فضای عمارت رو گرفت. سونگمین آهسته از اتاق بازی اومد بیرون و دید چان همونجا کنار پنجره بزرگ سالن ایستاده و داره بیرون رو نگاه میکنه. سایهاش روی کفپوشهای چوبی افتاده بود و ابهتش حتی توی سکوت هم آدم رو میگرفت.
سونگمین با صدای آرومی گفت. یونا خوابش برد...
چان بدون اینکه برگرده با صدای بم و خشدارش جواب داد: خوبه... همیشه بعد از بازی اینقدر بیهوش میشه.
بعد چرخید سمت سونگمین. قدمهاش رو آروم و با اعتماد به نفس برداشت، جوری که سونگمین ناخودآگاه عقبعقب رفت تا اینکه پشتش به دیوار خورد.
(عررر سگتم کریستوفر بنگچانن😭😂)
چان درست روبروش ایستاد اونقدر نزدیک که سونگمین گرمای بدنش رو حس میکرد. دستش رو برد بالا و نوک انگشتش رو آروم روی گونهی سونگمین کشید.
چان: میدونی سونگمین؟ تو خیلی با بقیه فرق داری. بقیه وقتی وارد این عمارت میشن از ترس میلرزن یا دنبال یه راهی برای فرار میگردن..ولی تو...تو انگار اومدی که این خونه رو تسخیر کنی.
سونگمین که نفس کشیدن براش سخت شده بود با صدایی که میلرزید گفت.
سونگمین: م...من فقط..فقط میخواستم یونا خوشحال باشه.
چان خندهی کوتاهی کرد و دستش رو گذاشت روی دیوار درست کنار سرِ سونگمین تا راهِ فرار رو کاملاً ببنده. صورتش رو اونقدر نزدیک کرد که نفسهای گرمش به صورت سونگمین میخورد.
چان: فقط یونا؟ مطمئنی هیچکس دیگهای توی این خونه نیست که بخوای خوشحالش کنی؟
سونگمین سرش رو بلند کرد و مستقیم توی چشمهای سیاه و نافذ چان نگاه کرد. اون حسِ عجیبی که از دیشب داشت حالا دیگه اسم داشت؛ یه کششِ خطرناک. سونگمین با صدایی که سعی میکرد محکم باشه گفت.
سونگمین: اگه بگم آره، چیکار میکنی؟
چان لبخندِ شیطنتآمیزی زد و سرش رو جلوتر برد تا جایی که نوکِ بینیهاشون بهم برخورد کرد. زمزمهاش اونقدر نزدیک بود که لرزه به تن سونگمین انداخت.
چان: اونوقت...شاید مجبور بشم بهت نشون بدم که وقتی یه نفر واردِ قلمروی من میشه، دیگه نمیتونه به همین راحتیها ازش بیرون بره...مخصوصاً وقتی اون آدم یه توتفرنگیِ وسوسهانگیز مثلِ تو باشه...
دستِ دیگهی چان، آروم روی کمر سونگمین نشست و فشارِ خیلی ملایم اما محسوسی بهش وارد کرد. سونگمین دیگه نمیتونست فرار کنه، و صادقانه بگم...اصلاً هم نمیخواست فرار کنه.
☆
☆
خب خوشملام بگید که میخواین که چان واقعا واقعا سونگمین رو بدزده و حبس کنه تا پیش خودش بمونه یا نه؟😂بنده سایکو پسندم🎀😌
یونا: سونگمین! بیا بریم توی اتاق بازی کلی لگو دارم که باید با هم بسازیمشون!
سونگمین که دنبال بهانهای برای فرار از نگاه نافذ چان بود سریع بلند شد
سونگمین: حتماً یونا! بریم که منم عاشق لگو بازیام.
چان همونطور که از دور بهشون نگاه میکرد یه لیوان ویسکی برای خودش ریخت. اون فقط داشت تماشا میکرد که چطور اون پسرِ مهربون و شیرین، داره دنیای خشک و خاکستریِ عمارتش رو رنگی میکنه.
یک ساعت بعد، وقتی یونا از خستگیِ بازی روی مبل خوابش برد سکوت سنگینی کل فضای عمارت رو گرفت. سونگمین آهسته از اتاق بازی اومد بیرون و دید چان همونجا کنار پنجره بزرگ سالن ایستاده و داره بیرون رو نگاه میکنه. سایهاش روی کفپوشهای چوبی افتاده بود و ابهتش حتی توی سکوت هم آدم رو میگرفت.
سونگمین با صدای آرومی گفت. یونا خوابش برد...
چان بدون اینکه برگرده با صدای بم و خشدارش جواب داد: خوبه... همیشه بعد از بازی اینقدر بیهوش میشه.
بعد چرخید سمت سونگمین. قدمهاش رو آروم و با اعتماد به نفس برداشت، جوری که سونگمین ناخودآگاه عقبعقب رفت تا اینکه پشتش به دیوار خورد.
(عررر سگتم کریستوفر بنگچانن😭😂)
چان درست روبروش ایستاد اونقدر نزدیک که سونگمین گرمای بدنش رو حس میکرد. دستش رو برد بالا و نوک انگشتش رو آروم روی گونهی سونگمین کشید.
چان: میدونی سونگمین؟ تو خیلی با بقیه فرق داری. بقیه وقتی وارد این عمارت میشن از ترس میلرزن یا دنبال یه راهی برای فرار میگردن..ولی تو...تو انگار اومدی که این خونه رو تسخیر کنی.
سونگمین که نفس کشیدن براش سخت شده بود با صدایی که میلرزید گفت.
سونگمین: م...من فقط..فقط میخواستم یونا خوشحال باشه.
چان خندهی کوتاهی کرد و دستش رو گذاشت روی دیوار درست کنار سرِ سونگمین تا راهِ فرار رو کاملاً ببنده. صورتش رو اونقدر نزدیک کرد که نفسهای گرمش به صورت سونگمین میخورد.
چان: فقط یونا؟ مطمئنی هیچکس دیگهای توی این خونه نیست که بخوای خوشحالش کنی؟
سونگمین سرش رو بلند کرد و مستقیم توی چشمهای سیاه و نافذ چان نگاه کرد. اون حسِ عجیبی که از دیشب داشت حالا دیگه اسم داشت؛ یه کششِ خطرناک. سونگمین با صدایی که سعی میکرد محکم باشه گفت.
سونگمین: اگه بگم آره، چیکار میکنی؟
چان لبخندِ شیطنتآمیزی زد و سرش رو جلوتر برد تا جایی که نوکِ بینیهاشون بهم برخورد کرد. زمزمهاش اونقدر نزدیک بود که لرزه به تن سونگمین انداخت.
چان: اونوقت...شاید مجبور بشم بهت نشون بدم که وقتی یه نفر واردِ قلمروی من میشه، دیگه نمیتونه به همین راحتیها ازش بیرون بره...مخصوصاً وقتی اون آدم یه توتفرنگیِ وسوسهانگیز مثلِ تو باشه...
دستِ دیگهی چان، آروم روی کمر سونگمین نشست و فشارِ خیلی ملایم اما محسوسی بهش وارد کرد. سونگمین دیگه نمیتونست فرار کنه، و صادقانه بگم...اصلاً هم نمیخواست فرار کنه.
☆
☆
خب خوشملام بگید که میخواین که چان واقعا واقعا سونگمین رو بدزده و حبس کنه تا پیش خودش بمونه یا نه؟😂بنده سایکو پسندم🎀😌
- ۲۴.۳k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط