Dangerous Saviors=۴
یه هفته از اون روز گذشته بود، اما یونا هنوز نمیدونست این سه نفر واقعاً کیان، چرا اون رو پیش خودشون نگه داشتن و چرا با وجود رفتار سردشون، اینقدر مراقبش بودن.
تنها چیزی که تا اون موقع فهمیده بود، این بود که برخلاف ظاهر و رفتار خشکشون، اونقدرها هم بدجنس نبودن... فقط زیادی سرد و غیرقابلفهم بودن.
یه روز، وقتی یونا توی اتاق مشغول مرتب کردن وسایلش بود، صدای جونگکوک از پشت در بلند شد.
جونگکوک: بیا اینجا.
یونا با شنیدن صداش یه لحظه مکث کرد. بعد آروم از اتاق بیرون اومد و به سمتش رفت.
یونا: کاری با من داشتین؟
جونگکوک بدون اینکه جوابش رو بده، یه لباس تاخورده رو از روی میز برداشت و به سمتش گرفت.
جونگکوک: اینو بگیر. لباس قبلیت دیگه قابل پوشیدن نیست، پاره شده.
یونا با تعجب به لباس نگاه کرد. یه لباس ساده بود، اما نو و تمیز؛ چیزی که مدتها بود دیگه انتظار نداشت داشته باشه.
یونا: این... برای منه؟
جونگکوک: نه، برای دیوار اتاقه. معلومه که برای توئه!
یونا سریع سرش رو پایین انداخت.
یونا: ببخشید... آخه چرا برام لباس خریدین؟
جونگکوک: چون نمیتونم کارمندم رو با لباس پاره اینور و اونور ببینم. آبروم میره.
یونا چیزی نگفت. فقط لباس رو با هر دو دستش گرفت و بهش خیره شد.
شاید جونگکوک واقعاً فقط به فکر آبروش بود... اما یونا نمیدونست چرا ته دلش حس میکرد این حرف، تمام حقیقت نیست.
جونگکوک: چیه؟ خوشت نیومده؟
یونا: نه! خیلی قشنگه... ممنونم.
جونگکوک: خب، پس برو. لازم نیست بابت یه لباس اینقدر تعجب کنی.
یونا آروم سرش رو تکون داد و به اتاقش برگشت.
اون شب، وقتی مطمئن شد کسی اطراف اتاقش نیست، لباس جدیدش رو پوشید و جلوی آینه ایستاد. چند لحظه به خودش نگاه کرد، بعد آروم چرخید تا لباس رو از همه طرف ببینه.
یه لبخند کوچیک روی لباش نشست.
شاید برای بقیه فقط یه لباس ساده بود... اما برای یونا، چیزی بیشتر از یه لباس محسوب میشد.
برای اولین بار بعد از مدتها، حس کرد یه چیزی واقعاً متعلق به خودشه.
و همون لبخند کوچیک، بدون اینکه خودش متوجه بشه، تا چند لحظه روی لباش باقی موند.
تنها چیزی که تا اون موقع فهمیده بود، این بود که برخلاف ظاهر و رفتار خشکشون، اونقدرها هم بدجنس نبودن... فقط زیادی سرد و غیرقابلفهم بودن.
یه روز، وقتی یونا توی اتاق مشغول مرتب کردن وسایلش بود، صدای جونگکوک از پشت در بلند شد.
جونگکوک: بیا اینجا.
یونا با شنیدن صداش یه لحظه مکث کرد. بعد آروم از اتاق بیرون اومد و به سمتش رفت.
یونا: کاری با من داشتین؟
جونگکوک بدون اینکه جوابش رو بده، یه لباس تاخورده رو از روی میز برداشت و به سمتش گرفت.
جونگکوک: اینو بگیر. لباس قبلیت دیگه قابل پوشیدن نیست، پاره شده.
یونا با تعجب به لباس نگاه کرد. یه لباس ساده بود، اما نو و تمیز؛ چیزی که مدتها بود دیگه انتظار نداشت داشته باشه.
یونا: این... برای منه؟
جونگکوک: نه، برای دیوار اتاقه. معلومه که برای توئه!
یونا سریع سرش رو پایین انداخت.
یونا: ببخشید... آخه چرا برام لباس خریدین؟
جونگکوک: چون نمیتونم کارمندم رو با لباس پاره اینور و اونور ببینم. آبروم میره.
یونا چیزی نگفت. فقط لباس رو با هر دو دستش گرفت و بهش خیره شد.
شاید جونگکوک واقعاً فقط به فکر آبروش بود... اما یونا نمیدونست چرا ته دلش حس میکرد این حرف، تمام حقیقت نیست.
جونگکوک: چیه؟ خوشت نیومده؟
یونا: نه! خیلی قشنگه... ممنونم.
جونگکوک: خب، پس برو. لازم نیست بابت یه لباس اینقدر تعجب کنی.
یونا آروم سرش رو تکون داد و به اتاقش برگشت.
اون شب، وقتی مطمئن شد کسی اطراف اتاقش نیست، لباس جدیدش رو پوشید و جلوی آینه ایستاد. چند لحظه به خودش نگاه کرد، بعد آروم چرخید تا لباس رو از همه طرف ببینه.
یه لبخند کوچیک روی لباش نشست.
شاید برای بقیه فقط یه لباس ساده بود... اما برای یونا، چیزی بیشتر از یه لباس محسوب میشد.
برای اولین بار بعد از مدتها، حس کرد یه چیزی واقعاً متعلق به خودشه.
و همون لبخند کوچیک، بدون اینکه خودش متوجه بشه، تا چند لحظه روی لباش باقی موند.
- ۲۵۱
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط