شعله هی عشق پارت ۳

بعد از رفتن لویی، سالن برای چند ثانیه در سکوت فرو رفت.

همه هنوز تحت تأثیر مبارزه‌ای بودن که نه فقط از نظر قدرت، بلکه از نظر شخصیت هم همه‌چیز رو به چالش کشیده بود.

والت که هنوز شوکه بود، آهی کشید و دست به کمر زد.

والت:آفرین. فقط همینو کم داشتیم… دو تا کله‌شق که از نگاه اول همدیگه رو به مبارزه طلبیدن.

شو خندید و گفت


شو:ولی قبول کن، صحنه‌ش خیلی خفن بود.

کن هم با هیجان سرش رو تکون داد.

کن:آره! تازه از اون نگاه‌هاشون معلوم بود این فقط شروعه.

هانچو که هنوز برق چشم‌هاش خاموش نشده بود، با ذوق گفت


هانچو:من که می‌گم اینا آخرش یا رقیبای خفن می‌شن یا دردسر بزرگ… یا هر دوتاش با هم!

کایلا اما هنوز همون‌جا ایستاده بود.

نگاهش روی درِ خروجی سالن مانده بود، جایی که لویی چند لحظه پیش از آن خارج شده بود.

لبخندش هنوز محو نشده بود؛ از آن لبخندهایی که آدم نمی‌خواهست کسی ببینه، چون زیادی واقعی‌ بود

والت آهسته به سمتش رفت


والت:هی… حالت خوبه؟

کایلا بدون اینکه نگاهش را از در برداره گفت


کایلا: خیلی خوبم.

والت با شک بهش نگاهش کرد.


والت:این «خیلی خوبم»ت یه کم خطرناک به نظر میاد.

کایلا بالاخره برگشت و به برادرش نگاه کرد.


کایلا: خطرناک؟ نه… فقط هیجان‌انگیزه.

والت اخمِ الکی‌ای کرد و زیر لب غر زد:


والت: دقیقاً همین جمله‌ات باعث می‌شه نگران بشم.

کایلا خندید.

خنده‌اش نرم بود، اما توی اون چیزی از هیجان پنهان شده بود؛ هیجانی که خودش هم نمی‌خواست خیلی زود قبولش کنه

شب:
وقتی کایلا و والت برگشتن خونه کایلا تو اتاقش بود و کنار پنجره وایساده بود.

باد ملایمی از لای پنجره وارد می‌شد و موهاشو را تکون می‌داد.

تو دستش، نایبرمون رو آرام و بی‌حرکت نگه داشته بوداما انگار اون هم از مبارزه‌ی امروز انرژی گرفته بود.

کایلا زیر لب گفت


کایلا: لویی… اون از اون آدمایی نیست که بشه راحت فراموشش کرد، نه؟

فرفره‌اش ا جواب نداد، ولی انگار سکوتش هم خودش یک جور تأیید بود.

همون لحظه، صدای ضربه‌ی آرامی به در اومد
کایلا برگشت.


کایلا: کیه؟

در باز شد و والت با یک ظرف کوچک خوراکی و همان حالت همیشگیِ کمی نگران، کمی فضول، کمی برادرانه وارد شد.


والت: اومدم ببینم هنوز زنده‌ای یا نه.
و البته… مامان گفت اگه نمیای بیرون، اینو بخور

کایلا نگاهش به ظرف افتاد.



کایلا: نون فرفره‌ای؟


والت:آره، ولی این یکی از نوع بخور تا کمتر به لویی فکر کنیـه.

کایلا خنده‌اش گرفت و ظرف را از دستش گرفت.


کایلا: تو خیلی نگرانمی والت.


والت:می‌دونم. استعدادم تو نگرانی برای تو بیسته

کایلا نشست و کمی از خوراکی رو خورد.

سپس با لحن آروم‌تری گفت


کایلا:می‌دونی… اون یه حریف معمولی نیست.

والت هم کنارش نشست.


والت: معلومه. لویی همیشه همین‌طوریه.

ولی راستش… امروز که دیدمش، فهمیدم چرا همه ازش حرف می‌زنن.

کایلا ابرو بالا انداخت.


کایلا فقط امروز فهمیدی؟

والت شونه بالا انداخت.


والت:من بیشتر حواسم به این بود که خواهرم وسط سالن با یه نگاه دلش نره هوا!

کایلا یه لحظه ساکت شد، بعد با خنده گفت:


کایلا: چرت نگو.



والت: چرت چیه ؟حقیقته.

روز بعد:
خبر تساوی کایلا و لویی خیلی زود بین بچه‌های آکادمی پخش شد.

همه درباره‌ش حرف می‌زدن؛ بعضی‌ها با تحسین، بعضی‌ها با حسودی، و بعضی‌ها با هیجان

اما چیزی که بیشتر از همه توجه‌ها رو جلب می‌کرد، این بود که

از اون به بعد، هر وقت اسم کایلا یا لویی می‌اومد، نگاه‌ها یک لحظه مکث می‌کرد.

انگار همه فهمیده بودند این دو نفر، فقط دو رقیب نیستن.

بینشون چیزی در حال شکل گرفتنه

چیزی که نه خودشان می‌تونستن انکارش کنند، نه بقیه.

و این فقط شروع ماجرا بود.