شاهزاده اهریمنی پارت 32

شاهزاده اهریمنی پارت 32 :

شدو 🖤❤️:

تو خلأ تاریکی گیر افتاده بودم.
صداها همه جا بود.....صدا از همه‌چیز.
از خنده بچه ها، صدای برخورد فلز شمشیر با همدیگه، گریه ی کسایی که خانواده شونو از دست دادن و در آخر.......صدای ناقوس....مدام زنگ میزد و صداش تو خلأ اکو میشد تقریبا داشت دیوونه م می‌کرد تا اینکه بالاخره از خواب بیدار شدم.
دستمو گذاشتم روی سرم چون صدای ناقوس هنوزم تو سرم می‌پیچید.
سرمو خیلی سریع تکون دادم تا شاید اون صدای مزخرف از گوشام بیرون بره ولی نه....فایده ای نداشت.
صدای کوبیدن به در اومد.
ـ بیا تو.
سیلور و سونیک بودن.
سیلور ـ شدو.....تو هم می‌شنوی؟
چشمامو ریز کردم.
ـ ناقوس؟
سونیک ـ آره. ماهم می‌شنویم. دیگه داره دیوونه کننده میشه.
چند لحظه بعد مارکو با یه قیافه ی خوابالو جلوی در بود و چشماشو می‌مالید.
مارکو ـ این صدای لعنتی چیه؟
ـ پس تو هم می‌شنوی.
مارکو ـ تقریبا یک ساعت و نیمه که داره تو سرم می پیچه و دیگه دارم سردرد می‌گیرم.
طولی نکشید که همه تو اتاق جمع شدن....همه، به جز ینفر.
ـ رایا کجاست؟
امی اینور و اونور رو نگاه کرد.
امی ـ احتمالا هنوز خوابه.
سیلور ـ ولی چجوری؟ تو این چند روز هممون متوجه شدیم که رایا خواب خیلی سبکی داره و خب.....این صدا تا الان باید بیدارش می‌کرد.
ـ باید بهش سر بزنیم. شاید منبع صدا رو هم پیدا کردیم به هر حال.....قدرت رایا نوعی توهمه.
ناکلز ـ ولی چرا باید ساعت دو شب از قدرتش استفاده کنه؟
ـ اینو منم نمی‌دونم ولی به زودی می‌فهمیم.
و به سمت اتاق رایا راه افتادم و بقیه هم دنبالم اومدن.
وقتی در زدم کسی جواب نداد و همین نگرانیمو بیشتر کرد.
دستگیره در رو گرفتم و قبل از اینکه وارد بشم هشدار دادم.
ـ رایا ما داریم میایم داخل.
دستگیره رو چرخوندم و در رو باز کردم، قدرت رایا فعال بود و قطره های آب داخل گلدون کنار پنجره یسری خاطرات قدیمی رو بازسازی می‌کردن ولی.....رایا خواب بود.
سونیک ـ ببینم خوابه؟ پس چجوری داره از قدرتش استفاده می‌کنه؟
ـ به خاطر جواهره. قدرتاش دیگه به کنترل خودش نیستن و به نظر میاد هرکاری دلشون میخواد می‌کنن.
خاطره های زیادی توی اتاق با قطرات آب در حال اتفاق افتادن بود.
بازیگوشی های رایا و مارکو تو بچگیشون، بعضی گریه های ارواح بیرون کاخ که احتمالا مربوط به جنگ بود و.....یه خاطره از رایا و مایلز وقتی هنوز باهم دوست بودن.
شمشیر بازی می‌کردن و جفتشون به نظر خوشحال و مارکو برخلاف ظاهر الانش پرانرژی به نظر میومد.
به این فکر افتادم که رایا تا حالا دلش برای دوستیشون تنگ شده یا نه.
صدای روژ منو به خودم آورد.
روژ ـ اوناهاش، نیگا کنین!
سرمو برگردوندم و با یه ناقوس روبه‌رو شدم.
حتی تو خاطره های رایا هم قدیمی به نظر میومد، پیچک های زیادی دور زنگ پیچیده بودن ولی مانع از تکون خودنش نمیشدن، از دیوار سنگیش خزه رشد کرده بود و احتمالا محل زندگی جونور های زیادی بود.
مارکو ـ این.....این ناقوس.... هیچوقت فکر نمی‌کردم یادش باشه.
ـ این ناقوس خاصیه؟
مارکو ـ نه اونقدرا، ولی باعث یادآوری خاطره وحشتناکی برای همه میشه. خیلیا دیگه بهش فکر نمیکنن ولی مثل اینکه رایا نمی‌تونه از ذهنش بیرونش کنه.
ـ چه خاطره ای؟
مارکو فقط یه کلمه گفت ـ آشوب......
به سمت رایا رفت و شونه ش رو آروم تکون داد تا بیدارش کنه.
رایا چشماشو باز کرد و خاطرات معلق توی هوا از بین رفتن.
رایا ـ چی شد؟ همتون تو اتاق من چیکار می‌کنید؟
ـ قدرتات بدون اختیار خودت فعال شدن. از سروصدا بیدار شدیم.
رایا ـ اوه..... متاسفم. قصد نداشتم بیدارتون کنم.
ـ می‌دونم....ولی اون ناقوس چی بود رایا؟ مال کدوم خاطره بود؟
رایا از جواب دادن به سوالم طفره رفت.
رایا ـ دیر وقته، همه خسته این بزار بعدا راجبش صحبت کنیم.
و دوباره دراز کشید و پتو رو تا شونه هاش بالا کشید و منم دیگه اصرار نکردم و همه مون به اتاقامون برگشتیم هرچند که ذهنامون هنوز مشغول بود.