𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
Season Two | ᴘᴀʀᴛ 9
ساعت ۴ عصر ـ مرکز خرید سئول
مانلی جلوی ویترین یه فروشگاه ایستاده بود و به لباسهای داخلش نگاه میکرد. قرار بود بعد از خرید چند وسیله، به کافهای که ساره پیشنهاد داده بود بره.«ساره دوستش بچها»
گوشیش رو بیرون آورد و برای تهیونگ پیام فرستاد.
مانلی: «من امروز با ساره میرم بیرون. احتمالاً شام رو خونه نیستم.»
جواب تهیونگ چند دقیقه بعد رسید.
تهیونگ: «باشه عزیزم فقط قبل ساعت 1 خونه باش، اگه کاری داشتی زنگ بزن.»
مانلی لبخندی زد و گوشی رو توی کیفش گذاشت.«عکس ستایلش اسلایس2»
همهچیز عادی بود؛ تا وقتی که از کنار ورودی یه پارکینگ خصوصی رد شد.
صدای آشنایی باعث شد قدمهاش کند بشه.
مردی با کت مشکی کنار یه ماشین ایستاده بود و با تلفن حرف میزد. صورتش رو از نیمرخ میدید، اما قبل از اینکه بتونه دقیقتر نگاه کنه، مرد تماسش رو قطع کرد و به سمت ماشین برگشت.
مانلی میخواست به راهش ادامه بده که صدای مرد دیگهای رو شنید.
ـ آقای کیم، مدارک آمادهس.
مرد کتمشکی بدون اینکه برگرده، جواب داد:
ـ تا وقتی خودم نگفتم، هیچکس حرکت نمیکنه.
مانلی سر جاش موند.
این لحن...
یه لحظه احساس کرد قبلاً این صدا رو شنیده، اما نمیتونست مطمئن باشه.
مرد برگشت تا سوار ماشین بشه.
تهیونگ بود.
مانلی ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
شوهرش قرار بود این ساعت سر کار باشه. خودش هم صبح گفته بود که جلسه داره.
پس اینجا چی کار میکرد؟
مانلی خواست صداش بزنه، اما قبل از اینکه فرصت کنه، مرد دیگری به تهیونگ نزدیک شد و چیزی رو در گوشش گفت.
تهیونگ سرش رو بالا آورد و با نگاهی جدی اطراف رو بررسی کرد.
مانلی سریع پشت ستون کنار ورودی ایستاد.
قلبش تندتر میزد. نه به خاطر اینکه از دیدن شوهرش ترسیده بود؛ به خاطر اینکه برای اولین بار احساس میکرد شاید اصلاً نباید این صحنه رو میدید.
چند ثانیه بعد، صدای بسته شدن در ماشین بلند شد.
مانلی از پشت ستون بیرون اومد.
ماشین دیگه اونجا نبود.
---
ساعت ۶ عصر ـ کافه
ساره قاشقش رو داخل فنجون چرخوند و به مانلی نگاه کرد.
ساره : «تو از وقتی اومدی، سه بار قهوهت رو هم زدی، ولی هنوز یه جرعه نخوردی! کجایی دختر؟»
مانلی به خودش اومد.
مانلی: «ببخشید، حواسم نبود.»
مری: «باز تهیونگ؟»
مانلی سریع سرش رو تکون داد.
مانلی: «نه... یعنی آره، یه جورایی.»
مری دستش رو روی میز گذاشت.
مری: «اتفاقی افتاده؟»
مانلی چند لحظه به فنجونش نگاه کرد.
دلش میخواست ماجرای امروز رو تعریف کنه، اما حتی خودش هم نمیدونست دقیقاً چی دیده.
مانلی: «امروز اتفاقی دیدمش. یه جایی که فکر نمیکردم باشه.»
مری: «خب؟ شاید کار داشته.»
مانلی: «میدونم. ولی رفتارش عجیب بود. چند نفر دورش بودن و طوری باهاش حرف میزدن که انگار... نمیدونم، انگار ازش حساب میبردن.»
مری ابروهاش رو بالا برد.
مری: «مانلی، تو مطمئنی خودش بود؟»
مانلی: «آره. خود تهیونگ بود.»
مری کمی مکث کرد.
مری: «پس وقتی برگشت خونه، ازش بپرس. لازم نیست از الان برای خودت هزار تا فکر بسازی.»
مانلی لبخند کمرنگی زد.
مانلی: «میپرسم.»
اما خودش میدونست پرسیدن، به این سادگیها هم نیست.
---
ساعت ۹ شب ـ خونه
تهیونگ تازه از حموم بیرون اومده بود که مانلی وارد اتاق شد.
مانلی: «تهیونگ؟»
تهیونگ حوله رو روی موهاش کشید و برگشت.
تهیونگ: «جانم؟»
مانلی: «امروز کجا بودی؟»
دست تهیونگ برای لحظهای متوقف شد.
تهیونگ: «پیش اعضا. چرا میپرسی؟»
مانلی سعی کرد لحنش عادی بمونه.
مانلی: «چون امروز توی مرکز خرید دیدمت.»
تهیونگ حوله رو کنار گذاشت و بهش نگاه کرد.
تهیونگ: «مرکز خرید؟»
مانلی: «کنار پارکینگ خصوصی. با چند نفر بودی.»
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
تهیونگ بالاخره گفت:
تهیونگ: «یه قرار کاری بیرون از شرکت داشتم.»
مانلی: «پس چرا صبح گفتی جلسهت توی شرکته؟»
تهیونگ به سمتش رفت و دستهاش رو دور کمرش گذاشت.
تهیونگ: «چون قرار نبود طول بکشه و برنامه عوض شد. نمیخواستم الکی درگیر جزئیات کارم بشی.»
مانلی نگاهش کرد.
مانلی: «من نمیخوام توی همهی کارهات دخالت کنم. فقط وقتی یه چیزی رو میبینم و بعد توضیح دیگهای میشنوم، گیج میشم.»
تهیونگ چند لحظه چیزی نگفت. بعد پیشونی مانلی رو بوسید.
تهیونگ: «حق داری. باید بهتر توضیح میدادم.»
مانلی انتظار این جواب رو نداشت.
تهیونگ ادامه داد:
تهیونگ: «فقط بهم اعتماد کن، باشه؟ اگه مسئلهای باشه که لازم باشه بدونی، خودم بهت میگم.»
مانلی آروم سر تکون داد، اما این بار نتونست با خیال راحت لبخند بزنه.
چون سؤال اصلیش هنوز بیجواب مونده بود.
تهیونگ واقعاً چه کاری انجام میداد که حتی نمیتونست دربارهش با همسر خودش حرف بزنه؟
Season Two | ᴘᴀʀᴛ 9
ساعت ۴ عصر ـ مرکز خرید سئول
مانلی جلوی ویترین یه فروشگاه ایستاده بود و به لباسهای داخلش نگاه میکرد. قرار بود بعد از خرید چند وسیله، به کافهای که ساره پیشنهاد داده بود بره.«ساره دوستش بچها»
گوشیش رو بیرون آورد و برای تهیونگ پیام فرستاد.
مانلی: «من امروز با ساره میرم بیرون. احتمالاً شام رو خونه نیستم.»
جواب تهیونگ چند دقیقه بعد رسید.
تهیونگ: «باشه عزیزم فقط قبل ساعت 1 خونه باش، اگه کاری داشتی زنگ بزن.»
مانلی لبخندی زد و گوشی رو توی کیفش گذاشت.«عکس ستایلش اسلایس2»
همهچیز عادی بود؛ تا وقتی که از کنار ورودی یه پارکینگ خصوصی رد شد.
صدای آشنایی باعث شد قدمهاش کند بشه.
مردی با کت مشکی کنار یه ماشین ایستاده بود و با تلفن حرف میزد. صورتش رو از نیمرخ میدید، اما قبل از اینکه بتونه دقیقتر نگاه کنه، مرد تماسش رو قطع کرد و به سمت ماشین برگشت.
مانلی میخواست به راهش ادامه بده که صدای مرد دیگهای رو شنید.
ـ آقای کیم، مدارک آمادهس.
مرد کتمشکی بدون اینکه برگرده، جواب داد:
ـ تا وقتی خودم نگفتم، هیچکس حرکت نمیکنه.
مانلی سر جاش موند.
این لحن...
یه لحظه احساس کرد قبلاً این صدا رو شنیده، اما نمیتونست مطمئن باشه.
مرد برگشت تا سوار ماشین بشه.
تهیونگ بود.
مانلی ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
شوهرش قرار بود این ساعت سر کار باشه. خودش هم صبح گفته بود که جلسه داره.
پس اینجا چی کار میکرد؟
مانلی خواست صداش بزنه، اما قبل از اینکه فرصت کنه، مرد دیگری به تهیونگ نزدیک شد و چیزی رو در گوشش گفت.
تهیونگ سرش رو بالا آورد و با نگاهی جدی اطراف رو بررسی کرد.
مانلی سریع پشت ستون کنار ورودی ایستاد.
قلبش تندتر میزد. نه به خاطر اینکه از دیدن شوهرش ترسیده بود؛ به خاطر اینکه برای اولین بار احساس میکرد شاید اصلاً نباید این صحنه رو میدید.
چند ثانیه بعد، صدای بسته شدن در ماشین بلند شد.
مانلی از پشت ستون بیرون اومد.
ماشین دیگه اونجا نبود.
---
ساعت ۶ عصر ـ کافه
ساره قاشقش رو داخل فنجون چرخوند و به مانلی نگاه کرد.
ساره : «تو از وقتی اومدی، سه بار قهوهت رو هم زدی، ولی هنوز یه جرعه نخوردی! کجایی دختر؟»
مانلی به خودش اومد.
مانلی: «ببخشید، حواسم نبود.»
مری: «باز تهیونگ؟»
مانلی سریع سرش رو تکون داد.
مانلی: «نه... یعنی آره، یه جورایی.»
مری دستش رو روی میز گذاشت.
مری: «اتفاقی افتاده؟»
مانلی چند لحظه به فنجونش نگاه کرد.
دلش میخواست ماجرای امروز رو تعریف کنه، اما حتی خودش هم نمیدونست دقیقاً چی دیده.
مانلی: «امروز اتفاقی دیدمش. یه جایی که فکر نمیکردم باشه.»
مری: «خب؟ شاید کار داشته.»
مانلی: «میدونم. ولی رفتارش عجیب بود. چند نفر دورش بودن و طوری باهاش حرف میزدن که انگار... نمیدونم، انگار ازش حساب میبردن.»
مری ابروهاش رو بالا برد.
مری: «مانلی، تو مطمئنی خودش بود؟»
مانلی: «آره. خود تهیونگ بود.»
مری کمی مکث کرد.
مری: «پس وقتی برگشت خونه، ازش بپرس. لازم نیست از الان برای خودت هزار تا فکر بسازی.»
مانلی لبخند کمرنگی زد.
مانلی: «میپرسم.»
اما خودش میدونست پرسیدن، به این سادگیها هم نیست.
---
ساعت ۹ شب ـ خونه
تهیونگ تازه از حموم بیرون اومده بود که مانلی وارد اتاق شد.
مانلی: «تهیونگ؟»
تهیونگ حوله رو روی موهاش کشید و برگشت.
تهیونگ: «جانم؟»
مانلی: «امروز کجا بودی؟»
دست تهیونگ برای لحظهای متوقف شد.
تهیونگ: «پیش اعضا. چرا میپرسی؟»
مانلی سعی کرد لحنش عادی بمونه.
مانلی: «چون امروز توی مرکز خرید دیدمت.»
تهیونگ حوله رو کنار گذاشت و بهش نگاه کرد.
تهیونگ: «مرکز خرید؟»
مانلی: «کنار پارکینگ خصوصی. با چند نفر بودی.»
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
تهیونگ بالاخره گفت:
تهیونگ: «یه قرار کاری بیرون از شرکت داشتم.»
مانلی: «پس چرا صبح گفتی جلسهت توی شرکته؟»
تهیونگ به سمتش رفت و دستهاش رو دور کمرش گذاشت.
تهیونگ: «چون قرار نبود طول بکشه و برنامه عوض شد. نمیخواستم الکی درگیر جزئیات کارم بشی.»
مانلی نگاهش کرد.
مانلی: «من نمیخوام توی همهی کارهات دخالت کنم. فقط وقتی یه چیزی رو میبینم و بعد توضیح دیگهای میشنوم، گیج میشم.»
تهیونگ چند لحظه چیزی نگفت. بعد پیشونی مانلی رو بوسید.
تهیونگ: «حق داری. باید بهتر توضیح میدادم.»
مانلی انتظار این جواب رو نداشت.
تهیونگ ادامه داد:
تهیونگ: «فقط بهم اعتماد کن، باشه؟ اگه مسئلهای باشه که لازم باشه بدونی، خودم بهت میگم.»
مانلی آروم سر تکون داد، اما این بار نتونست با خیال راحت لبخند بزنه.
چون سؤال اصلیش هنوز بیجواب مونده بود.
تهیونگ واقعاً چه کاری انجام میداد که حتی نمیتونست دربارهش با همسر خودش حرف بزنه؟
- ۴۵۰
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط