رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل پنجاه و نهم: دیگر منتظر هیچکس نیستم
چند ساعت از بههوشآمدن ملیسا گذشته بود، اما او هنوز خواب بود.
کایزن روی صندلی کنار تخت نشسته بود و مادر ملیسا آرام موهای دخترش را نوازش میکرد. آرون هم برای خرید چیزی به بیرون رفته بود.
در همین زمان، تلفن پدر ملیسا زنگ خورد.
ریو بود.
ـ عمو، ملیسا چطوره؟ هنوز بیمارستانه؟
پدر ملیسا نگاهی به دخترش انداخت.
ـ آره. به هوش اومده، ولی باید استراحت کنه.
ریو با آسودگی نفس کشید.
ـ خداروشکر... میتونیم بیایم ببینیمش؟
پدر ملیسا چند لحظه سکوت کرد.
ـ نمیدونم. باید وقتی بیدار شد از خودش بپرسم.
ریو انتظار این جواب را نداشت.
ـ چرا باید از خودش بپرسید؟ ما خانوادهشیم!
پدر ملیسا این بار با صدایی جدیتر گفت:
ـ چون این روزها، بیشتر از هر وقت دیگهای، باید یاد بگیریم که ملیسا هم حق انتخاب داره.
تماس که تمام شد، مادر ملیسا آهی کشید.
ـ فکر میکنی بالاخره متوجه بشن چقدر ناراحتش کردن؟
پدرش به پنجره نگاه کرد.
ـ نمیدونم. اما دیگه نمیخوام دخترم رو مجبور کنم منتظر تغییر آدمهایی بمونه که شاید هیچوقت تغییر نکنن.
***
آن طرف شهر، خانوادهی بزرگتر دور میز نشسته بودند.
دنیل هنوز در بیمارستان بود، اما حالش بهتر شده بود. ریو، کنت و دو پسرعموی دیگرشان هم آنجا بودند. سرینا نیامده بود و این بار کسی نمیتوانست وانمود کند که متوجه نشده است.
یکی از عموها گفت:
ـ بالاخره باید به ملیسا سر بزنیم. اون هم توی بیمارستانه.
عمهای جواب داد:
ـ وقتی حالش بهتر شد، خودش برمیگرده. لازم نیست همهچیز رو اینقدر بزرگ کنیم.
کنت سرش را بالا آورد.
ـ بزرگش کنیم؟ ملیسا نزدیک بود جونش رو از دست بده!
ـ ما که نخواستیم چنین اتفاقی بیفته!
ـ من نگفتم شما باعثش شدید! دارم میگم چرا حتی یک بار هم از خودتون نپرسیدید که اون دختر چه حسی داره؟
سکوت کوتاهی برقرار شد.
ریو دستهایش را روی میز گذاشت.
ـ وقتی دنیل به هوش اومد، اولین چیزی که پرسید این بود که ملیسا کجاست. ولی ما حتی نفهمیده بودیم اون رفته.
یکی از عموها با ناراحتی گفت:
ـ خب، اشتباه کردیم. حالا دیگه چی کار کنیم؟
ریو به او نگاه کرد.
ـ نمیدونم. ولی یه چیزی رو میدونم؛ اگه ملیسا دیگه نخواد با ما حرف بزنه، نمیتونیم مجبورش کنیم.
عمهشان با دلخوری گفت:
ـ یعنی باید بذاریم همینطوری از خانواده فاصله بگیره؟
کنت جواب داد:
ـ اون از خانواده فاصله نگرفت. ما اونقدر نادیدهاش گرفتیم که بالاخره خودش کنار کشید.
هیچکس پاسخی نداد.
اما سکوتشان هم به معنای تغییر نبود.
یکی از عموها بعد از چند لحظه گفت:
ـ بههرحال، سرینا هم بچهست. نمیتونیم به خاطر اینکه یک بار نیومده، باهاش بدرفتاری کنیم.
ریو خسته چشمهایش را بست.
ـ کسی نگفته با سرینا بدرفتاری کنید. چرا هر بار که از ملیسا حرف میزنیم، فکر میکنید باید از سرینا دفاع کنید؟
این بار حتی کنت هم چیزی نگفت.
چون جواب سؤال ریو را همه میدانستند، اما هیچکس نمیخواست به زبان بیاورد.
چند ساعت از بههوشآمدن ملیسا گذشته بود، اما او هنوز خواب بود.
کایزن روی صندلی کنار تخت نشسته بود و مادر ملیسا آرام موهای دخترش را نوازش میکرد. آرون هم برای خرید چیزی به بیرون رفته بود.
در همین زمان، تلفن پدر ملیسا زنگ خورد.
ریو بود.
ـ عمو، ملیسا چطوره؟ هنوز بیمارستانه؟
پدر ملیسا نگاهی به دخترش انداخت.
ـ آره. به هوش اومده، ولی باید استراحت کنه.
ریو با آسودگی نفس کشید.
ـ خداروشکر... میتونیم بیایم ببینیمش؟
پدر ملیسا چند لحظه سکوت کرد.
ـ نمیدونم. باید وقتی بیدار شد از خودش بپرسم.
ریو انتظار این جواب را نداشت.
ـ چرا باید از خودش بپرسید؟ ما خانوادهشیم!
پدر ملیسا این بار با صدایی جدیتر گفت:
ـ چون این روزها، بیشتر از هر وقت دیگهای، باید یاد بگیریم که ملیسا هم حق انتخاب داره.
تماس که تمام شد، مادر ملیسا آهی کشید.
ـ فکر میکنی بالاخره متوجه بشن چقدر ناراحتش کردن؟
پدرش به پنجره نگاه کرد.
ـ نمیدونم. اما دیگه نمیخوام دخترم رو مجبور کنم منتظر تغییر آدمهایی بمونه که شاید هیچوقت تغییر نکنن.
***
آن طرف شهر، خانوادهی بزرگتر دور میز نشسته بودند.
دنیل هنوز در بیمارستان بود، اما حالش بهتر شده بود. ریو، کنت و دو پسرعموی دیگرشان هم آنجا بودند. سرینا نیامده بود و این بار کسی نمیتوانست وانمود کند که متوجه نشده است.
یکی از عموها گفت:
ـ بالاخره باید به ملیسا سر بزنیم. اون هم توی بیمارستانه.
عمهای جواب داد:
ـ وقتی حالش بهتر شد، خودش برمیگرده. لازم نیست همهچیز رو اینقدر بزرگ کنیم.
کنت سرش را بالا آورد.
ـ بزرگش کنیم؟ ملیسا نزدیک بود جونش رو از دست بده!
ـ ما که نخواستیم چنین اتفاقی بیفته!
ـ من نگفتم شما باعثش شدید! دارم میگم چرا حتی یک بار هم از خودتون نپرسیدید که اون دختر چه حسی داره؟
سکوت کوتاهی برقرار شد.
ریو دستهایش را روی میز گذاشت.
ـ وقتی دنیل به هوش اومد، اولین چیزی که پرسید این بود که ملیسا کجاست. ولی ما حتی نفهمیده بودیم اون رفته.
یکی از عموها با ناراحتی گفت:
ـ خب، اشتباه کردیم. حالا دیگه چی کار کنیم؟
ریو به او نگاه کرد.
ـ نمیدونم. ولی یه چیزی رو میدونم؛ اگه ملیسا دیگه نخواد با ما حرف بزنه، نمیتونیم مجبورش کنیم.
عمهشان با دلخوری گفت:
ـ یعنی باید بذاریم همینطوری از خانواده فاصله بگیره؟
کنت جواب داد:
ـ اون از خانواده فاصله نگرفت. ما اونقدر نادیدهاش گرفتیم که بالاخره خودش کنار کشید.
هیچکس پاسخی نداد.
اما سکوتشان هم به معنای تغییر نبود.
یکی از عموها بعد از چند لحظه گفت:
ـ بههرحال، سرینا هم بچهست. نمیتونیم به خاطر اینکه یک بار نیومده، باهاش بدرفتاری کنیم.
ریو خسته چشمهایش را بست.
ـ کسی نگفته با سرینا بدرفتاری کنید. چرا هر بار که از ملیسا حرف میزنیم، فکر میکنید باید از سرینا دفاع کنید؟
این بار حتی کنت هم چیزی نگفت.
چون جواب سؤال ریو را همه میدانستند، اما هیچکس نمیخواست به زبان بیاورد.
- ۲۷۴
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط