سرنوشت
ادامه ی پارت 5
رفت سمت کمدش، پر از لباسای شیک و گرون‌قیمت از تی‌شرتای ساده‌ی دیزاینر تا جین‌های پاره‌ی برند.
یه تی‌شرت مشکی گشاد و یه شلوار جاگر خاکستری برداشت، همون استایلی که تو خونه راحت بود. وقتی داشت لباس می‌پوشید، گوشیشو از رو تخت برداشت و یه پیام برای سوهی تایپ کرد:
رسیدم خونه، رئیس!😎تو چی کار می‌کنی؟
پیامو فرستاد و گوشی رو انداخت رو تخت. لم داد رو صندلی چرخ‌دار کنار میز کارش و اینستاگرامشو باز کرد.
صفحه‌ش پر بود از کامنتای طرفدارا زیر آخرین پستش:
«جونگ‌کوک، کی آلبوم جدید می‌دی؟» یا «این چشما، این استایل، من مردم!»
یه کم اسکرول کرد، چند تا استوری از فستیوالای کی‌پاپ و دوستاشو لایک کرد.
یهو صدای در اتاقش بلند شد. خدمتکار با همون صدای خشک و رسمی گفت
«آقای جونگ‌کوک، شام آماده‌ست. خانم و آقا منتظرن.»
جونگ‌کوک یه آه کشید و گفت
«میام، خانم لی.»
گوشیشو برداشت، یه نگاه دیگه به پیام سوهی انداخت (که هنوز جواب نداده بود) و از پله‌های مرمری رفت پایین.
سالن غذاخوری انگار برای یه ضیافت سلطنتی طراحی شده بود، نه یه شام خانوادگی. یه میز چوبی بلند ۱۲ نفره با صندلی‌های مخمل خاکستری وسط سالن بود، با یه لوستر کریستالی غول‌پیکر که نورش رو بشقاب‌های چینی گرون‌قیمت می‌نداخت.
جئون جونگ‌جه، پدر جونگ‌کوک، سر میز نشسته بود، با یه کت‌وشلوار تیره که انگار حتی تو خونه هم نمی‌تونست از جدیتش دست بکشه. موهاش مرتب شونه شده بود و عینک بدون فریمش بهش یه قیافه‌ی مقتدر می‌داد.
جئون جوریونگ، مادرش، کنارش نشسته بود، با یه پیراهن مدرن آبی یخی که با ظرافت خاصی تنش بود. صورتش مثل همیشه آروم و کنترل‌شده بود، انگار احساساتشو پشت یه نقاب قایم کرده بود.
جونگ‌کوک رو یه صندلی کنار جه‌نا نشست، که با یه تی‌شرت گشاد و شلوار ورزشی انگار عمدا می‌خواست با فضای رسمی میز لج کنه.
جه‌نا یه لبخند شیطون بهش زد و شروع کرد بشقابشو پر کردن.
خدمتکارا غذاها رو سرو کردن و جونگ‌جه یه نگاه به جونگ‌کوک انداخت.
«کی برگشتی؟»
صداش خشک بود.
جونگ‌کوک یه تیکه کیمباپ برداشت و با یه لبخند گفت
«یه ساعت پیش بابا. داشتم تو استودیو روی یه آهنگ جدید کار می‌کردم.»
دروغ نبود، ولی همه‌ی حقیقت هم نبود. نمی‌خواست بگه کل عصر رو تو یونگ‌سان با سوهی بوده.
جوریونگ با یه لبخند محو گفت
«آهنگ جدید؟ خوبه. طرفدارات منتظرن. کی منتشرش می‌کنی؟»
صداش نرم بود، ولی همیشه یه جور نظارت پشتش بود.
جونگ‌کوک شونه بالا انداخت
«فعلا دارم روش کار می‌کنم. شاید برای فستیوال بعدی آماده بشه.»
جه‌نا یهو پرید وسط و با یه لبخند گنده گفت
«آره، جونگ‌کوک قراره کل دنیارو بترکونه! سوهی هم حتما قراره اولین نفر باشه که آهنگو بشنوه، نه؟»
چشماش پر از شیطنت بود، یه تیکه بولگوگی گنده برداشت و گذاشت تو بشقاب جونگ‌کوک.
«بخور، سوپراستار»
جوریونگ یهو اخم کرد و چنگالشو آروم گذاشت رو میز.
«جه‌نا، لازم نیست انقدر اسم اون دختر رو بیاری.»
صداش سرد بود، با یه جور تحقیر که نمی‌خواست مخفی‌ش کنه.
رو به جونگ‌کوک کرد و ادامه داد
«جونگ‌کوک، انقدر این دختر رو دنبال خودت نکشون. اون... خب، سطحش با خانواده‌ی ما خیلی فرق داره. نمی‌تونه همسر خوبی برای تو باشه
رفت سمت کمدش، پر از لباسای شیک و گرون‌قیمت از تی‌شرتای ساده‌ی دیزاینر تا جین‌های پاره‌ی برند.
یه تی‌شرت مشکی گشاد و یه شلوار جاگر خاکستری برداشت، همون استایلی که تو خونه راحت بود. وقتی داشت لباس می‌پوشید، گوشیشو از رو تخت برداشت و یه پیام برای سوهی تایپ کرد:
رسیدم خونه، رئیس!😎تو چی کار می‌کنی؟
پیامو فرستاد و گوشی رو انداخت رو تخت. لم داد رو صندلی چرخ‌دار کنار میز کارش و اینستاگرامشو باز کرد.
صفحه‌ش پر بود از کامنتای طرفدارا زیر آخرین پستش:
«جونگ‌کوک، کی آلبوم جدید می‌دی؟» یا «این چشما، این استایل، من مردم!»
یه کم اسکرول کرد، چند تا استوری از فستیوالای کی‌پاپ و دوستاشو لایک کرد.
یهو صدای در اتاقش بلند شد. خدمتکار با همون صدای خشک و رسمی گفت
«آقای جونگ‌کوک، شام آماده‌ست. خانم و آقا منتظرن.»
جونگ‌کوک یه آه کشید و گفت
«میام، خانم لی.»
گوشیشو برداشت، یه نگاه دیگه به پیام سوهی انداخت (که هنوز جواب نداده بود) و از پله‌های مرمری رفت پایین.
سالن غذاخوری انگار برای یه ضیافت سلطنتی طراحی شده بود، نه یه شام خانوادگی. یه میز چوبی بلند ۱۲ نفره با صندلی‌های مخمل خاکستری وسط سالن بود، با یه لوستر کریستالی غول‌پیکر که نورش رو بشقاب‌های چینی گرون‌قیمت می‌نداخت.
جئون جونگ‌جه، پدر جونگ‌کوک، سر میز نشسته بود، با یه کت‌وشلوار تیره که انگار حتی تو خونه هم نمی‌تونست از جدیتش دست بکشه. موهاش مرتب شونه شده بود و عینک بدون فریمش بهش یه قیافه‌ی مقتدر می‌داد.
جئون جوریونگ، مادرش، کنارش نشسته بود، با یه پیراهن مدرن آبی یخی که با ظرافت خاصی تنش بود. صورتش مثل همیشه آروم و کنترل‌شده بود، انگار احساساتشو پشت یه نقاب قایم کرده بود.
جونگ‌کوک رو یه صندلی کنار جه‌نا نشست، که با یه تی‌شرت گشاد و شلوار ورزشی انگار عمدا می‌خواست با فضای رسمی میز لج کنه.
جه‌نا یه لبخند شیطون بهش زد و شروع کرد بشقابشو پر کردن.
خدمتکارا غذاها رو سرو کردن و جونگ‌جه یه نگاه به جونگ‌کوک انداخت.
«کی برگشتی؟»
صداش خشک بود.
جونگ‌کوک یه تیکه کیمباپ برداشت و با یه لبخند گفت
«یه ساعت پیش بابا. داشتم تو استودیو روی یه آهنگ جدید کار می‌کردم.»
دروغ نبود، ولی همه‌ی حقیقت هم نبود. نمی‌خواست بگه کل عصر رو تو یونگ‌سان با سوهی بوده.
جوریونگ با یه لبخند محو گفت
«آهنگ جدید؟ خوبه. طرفدارات منتظرن. کی منتشرش می‌کنی؟»
صداش نرم بود، ولی همیشه یه جور نظارت پشتش بود.
جونگ‌کوک شونه بالا انداخت
«فعلا دارم روش کار می‌کنم. شاید برای فستیوال بعدی آماده بشه.»
جه‌نا یهو پرید وسط و با یه لبخند گنده گفت
«آره، جونگ‌کوک قراره کل دنیارو بترکونه! سوهی هم حتما قراره اولین نفر باشه که آهنگو بشنوه، نه؟»
چشماش پر از شیطنت بود، یه تیکه بولگوگی گنده برداشت و گذاشت تو بشقاب جونگ‌کوک.
«بخور، سوپراستار»
جوریونگ یهو اخم کرد و چنگالشو آروم گذاشت رو میز.
«جه‌نا، لازم نیست انقدر اسم اون دختر رو بیاری.»
صداش سرد بود، با یه جور تحقیر که نمی‌خواست مخفی‌ش کنه.
رو به جونگ‌کوک کرد و ادامه داد
«جونگ‌کوک، انقدر این دختر رو دنبال خودت نکشون. اون... خب، سطحش با خانواده‌ی ما خیلی فرق داره. نمی‌تونه همسر خوبی برای تو باشه
- ۵.۰k
- ۲۹ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
