تولد غمگین

نوشتم:


---

تولد غمگین - پارت ۱۴
از زبان سونیک:

در دلم یه شعله می‌سوزه… انگار چیزی دیگه توی من خاموش نمی‌شه. دیدن شدو که اینجوری زخمی شده، از درونم رو به آتیش می‌بره. چشمام بهش می‌افتن… صورتش خونیه. خون‌های گرم روی صورتش و زخم‌های عمیق روی بدنش، یه لحظه انگار دنیا جلوی چشمم تار میشه. دیگه نمی‌تونم کنترل کنم… یه دیوونه‌گی توی قلبم می‌جوشه که نمی‌تونم نگهش دارم.

دشمنام دور من دارن می‌خندند، ولی دیگه نمی‌تونم چیزی بشنوم… فقط صدای قلب خودم رو می‌شنوم، که مثل یک بمب به تپش می‌افته… و قلبم پر از خشم میشه. دلم می‌خواد همه رو نابود کنم.

از شدت عصبانیت، چشمام قرمز می‌زنن، رگه‌های سیاه روی چشمای من ظاهر میشه… نه، دیگه نمی‌تونم منتظر بمونم.

یک لحظه از زنجیرهایم استفاده نمی‌کنم، انگار جاذبه‌ام رو از دست می‌دم و به یک حرکت، زنجیرها رو می‌شکنم. بدنم مثل یک طوفان از جا بلند میشه، و به سمت فرمانده‌ی لعنتی میرم.

فرمانده متوجه میشه و به پشت نگاه می‌کنه، ولی دیگه خیلی دیر شده… من با تمام قدرت، بهش می‌زنم و در یک لحظه، اون زمین می‌افته.
«دیگه کافیه!»
صدای من به شدت می‌لرزه. هیچ چیزی توی دنیای من مهم‌تر از این لحظه نیست. از خشم و نفرت داره می‌سوزه. من نمی‌خواستم اینجوری بشه، ولی هیچ راه دیگه‌ای ندارم.

فرمانده از شدت درد نمی‌تونه حتی حرف بزنه، تنها کاری که می‌کنه اینه که به من نگاه می‌کنه و ناله می‌کنه…
«تو مردی…»
و آخرین نفسش رو می‌کشه.

اما بعد، نگاه من می‌افته روی شدو… که با چشم‌های بزرگ و متعجب بهم نگاه می‌کنه. این نگاهش، خیلی عجیب‌تر از همه‌چیزیه که تا الان دیدم. انگار باور نمی‌کنه چیزی که دید.

از دل خشمم، نگاهش می‌کنم و به محض اینکه نگاه من با چشم‌هاش برخورد می‌کنه، یک لحظه انگار همه چیز از دستم می‌ره. من نمی‌خواستم اینجوری بشم. از شدت عصبانیت، دوباره به حالت عادی برمی‌گردم. چشمام، دوباره به رنگ آبی برمی‌گرده و رگه‌های سیاه از بین می‌رن.

می‌دوم به سمت شدو و سریع زنجیرهاشو باز می‌کنم.
«شدو، خوب باش، هیچ‌چیز نمی‌شه. بیا، بریم خونه.»

چشماش، هنوز پر از تعجب و نگرانی‌ هست، ولی دستشو می‌گیره و با هم از اونجا خارج می‌شیم.


---

! 😊