چپتر ۶ _ انتخاب
چپتر ۶ _ انتخاب
ماه ها نقشه ریخته بودند.
کاغذها، فایل ها، اسناد جعلی، مسیرهای دقیق...
همه چیز آماده بود تا دنیایی که دنیل ساخته بود، درست همان طور که زندگی لیندا را خراب کرده بود، روی سر خودش آوار شود.
شب آخر، آزمایشگاه دانشگاه خالی و ساکت بود.
تنها نور چراغ مطالعه روی میز افتاده بود و سایه ها را بلندتر نشان می داد.
لیندا خیره به برگه ها نشسته بود...
اما ذهنش اصلا آنجا نبود.
صدایی آرام سکوت را شکست:
_«خسته شدی؟»
او سرش را بلند کرد.
آدرین آنسوی میز نشسته بود، با همان نگاه آرام و غمگینی که همیشه پشت لبخندهای کم رنگش پنهان می کرد.
چهره اش چیزی را پنهان نمی کرد؛ نه خشم، نه کینه، فقط انسانیت.
لیندا برای لحظه ای به چشمانش خیره ماند و با صدایی لرزان گفت:
_«آدرین... ما داریم چیکار می کنیم؟
اگه این نقشه رو اجرا کنیم، زندگی دو نفر رو می ریزیم بهم.
حتی اگه دنیل لیاقتش رو نداشته باشه...
ما دیگه بهتر از اون نمی شیم.»
سکوت سنگینی بین شان افتاد.
آدرین سرش را پایین انداخت، انگار مدتی بود همین فکر را توی سرش می چرخاند.
بعد با صدایی گرفته گفت:
_«من اون روزی رو که دنیل باعث شد همه چی رو از دست بدم یادمه...
اما اگه من هم همون کاری رو بکنم که اون با من کرد...
تفاوتی بین ما نمی مونه.»
لیندا نفسش را آهسته بیرون داد.
سال ها بود که در دلش فقط تاریکی و انتقام رشد کرده بود.
اما حالا... حالا یک چیز دیگر داشت خودش را نشان می داد؛
چیزی گرم، آرام، صادق.
برای اولین بار بعد از مدت ها، اشک هایی که پشت پلک هایش جمع شد، تلخ نبودند.
نگاه شان گره خورد.
هیچ کس چیزی نگفت.
اما همه چیز گفته شد.
آدرین آرام از پشت میز بلند شد.
قدم هایش را دور نمی زد، نمی لرزید...
محکم، اما با احترام آمد و کنار لیندا ایستاد.
او آرام گفت:
_«تو ارزش اینو داری که از گذشته ت فراتر برای.
انتقام برای آدمایی مثل دنیله...
نه برای تو.»
لیندا نمی دانست چه بگوید.
دلش می لرزید.
اما نه از ترس.
از آزادی.
لحظه ای کوتاه که ایستادند...
هوای بین شان سنگین شد، اما نه دردناک_پر از معما.
و قبل از آنکه کسی بفهمد، قبل از آنکه حتی فکرشان برسد، فاصله بین شان از بین رفت.
بوسه ای آرام.
بی عجله.
بی نقشه.
بی کینه.
نه انتقام،
نه اثبات،
و نه فرار...
شروع.
وقتی فاصله گرفتند، لیندا با نفس بریده زمزمه کرد:
_«شاید... شاید این همون عشق یه که همیشه دنبالش بودم.»
آدرین لبخند زد؛ واقعی، گرم، بدون سایه.
_«چون اینبار تنها نیستی.»
در آن لحظه، تمام نقشه ها، تمام سایه ها، و تمام دردهای سال ها...
جایی در گوشه تاریک آزمایشگاه افتادند و خاموش شدند.
لیندا «انتخاب» کرده بود.
و این انتخاب، آینده اش را ساخت__نه گذشته اش را.
ادامه دارد...
ماه ها نقشه ریخته بودند.
کاغذها، فایل ها، اسناد جعلی، مسیرهای دقیق...
همه چیز آماده بود تا دنیایی که دنیل ساخته بود، درست همان طور که زندگی لیندا را خراب کرده بود، روی سر خودش آوار شود.
شب آخر، آزمایشگاه دانشگاه خالی و ساکت بود.
تنها نور چراغ مطالعه روی میز افتاده بود و سایه ها را بلندتر نشان می داد.
لیندا خیره به برگه ها نشسته بود...
اما ذهنش اصلا آنجا نبود.
صدایی آرام سکوت را شکست:
_«خسته شدی؟»
او سرش را بلند کرد.
آدرین آنسوی میز نشسته بود، با همان نگاه آرام و غمگینی که همیشه پشت لبخندهای کم رنگش پنهان می کرد.
چهره اش چیزی را پنهان نمی کرد؛ نه خشم، نه کینه، فقط انسانیت.
لیندا برای لحظه ای به چشمانش خیره ماند و با صدایی لرزان گفت:
_«آدرین... ما داریم چیکار می کنیم؟
اگه این نقشه رو اجرا کنیم، زندگی دو نفر رو می ریزیم بهم.
حتی اگه دنیل لیاقتش رو نداشته باشه...
ما دیگه بهتر از اون نمی شیم.»
سکوت سنگینی بین شان افتاد.
آدرین سرش را پایین انداخت، انگار مدتی بود همین فکر را توی سرش می چرخاند.
بعد با صدایی گرفته گفت:
_«من اون روزی رو که دنیل باعث شد همه چی رو از دست بدم یادمه...
اما اگه من هم همون کاری رو بکنم که اون با من کرد...
تفاوتی بین ما نمی مونه.»
لیندا نفسش را آهسته بیرون داد.
سال ها بود که در دلش فقط تاریکی و انتقام رشد کرده بود.
اما حالا... حالا یک چیز دیگر داشت خودش را نشان می داد؛
چیزی گرم، آرام، صادق.
برای اولین بار بعد از مدت ها، اشک هایی که پشت پلک هایش جمع شد، تلخ نبودند.
نگاه شان گره خورد.
هیچ کس چیزی نگفت.
اما همه چیز گفته شد.
آدرین آرام از پشت میز بلند شد.
قدم هایش را دور نمی زد، نمی لرزید...
محکم، اما با احترام آمد و کنار لیندا ایستاد.
او آرام گفت:
_«تو ارزش اینو داری که از گذشته ت فراتر برای.
انتقام برای آدمایی مثل دنیله...
نه برای تو.»
لیندا نمی دانست چه بگوید.
دلش می لرزید.
اما نه از ترس.
از آزادی.
لحظه ای کوتاه که ایستادند...
هوای بین شان سنگین شد، اما نه دردناک_پر از معما.
و قبل از آنکه کسی بفهمد، قبل از آنکه حتی فکرشان برسد، فاصله بین شان از بین رفت.
بوسه ای آرام.
بی عجله.
بی نقشه.
بی کینه.
نه انتقام،
نه اثبات،
و نه فرار...
شروع.
وقتی فاصله گرفتند، لیندا با نفس بریده زمزمه کرد:
_«شاید... شاید این همون عشق یه که همیشه دنبالش بودم.»
آدرین لبخند زد؛ واقعی، گرم، بدون سایه.
_«چون اینبار تنها نیستی.»
در آن لحظه، تمام نقشه ها، تمام سایه ها، و تمام دردهای سال ها...
جایی در گوشه تاریک آزمایشگاه افتادند و خاموش شدند.
لیندا «انتخاب» کرده بود.
و این انتخاب، آینده اش را ساخت__نه گذشته اش را.
ادامه دارد...
- ۲۴.۶k
- ۱۴ آذر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط