تکاپو پارت 25 = یور,پرنسس خار ها

رادمن که تا این لحظه فکر می‌کرد کنترلِ اوضاع در دستِ اوست، حالا با وحشتِ تمام سعی کرد دستگاهِ کنترل را فعال کند، اما قبل از اینکه بتواند انگشتی تکان بدهد، یور در فاصله‌ی چند سانتی‌متری او ایستاده بود.

نیرویِ یور مثل یک موجِ برخورد کرد؛ او با ضربه‌ای که رادمن حتی نمی‌توانست تصور کند، او را به عقب پرتاب کرد و به دیوار کوبید.

یور حتی به رادمن نگاه هم نکرد تا با او درگیر شود؛ او می‌دانست که این‌ها فقط مهره‌هایِ اصلی نیستند. او سریعاً چرخید، چشمانش در میانه‌ی آن نگاهِ وحشی، برای یک لحظه با چشمانِ پر از اشک و خونِ بینیِ آنیا گره خورد.

«آنیا! بکی! دمیان رو بردارید و همین الان از اینجا برید!» یور با صدایی که هم دستور بود و هم ناله‌یِ نگران، فریاد زد. «من اینجا رو نگه می‌دارم! فقط بدوید و به سمتِ جنگل‌ها برید، به هیچ‌کس اعتماد نکنید، حتی به من اگه بهتون شک کردید! فقط فرار کنید!»

آنیا در حالی که لرزشِ دست‌هایش را حس می‌کرد، نگاهی به مادرش انداخت. او می‌دید که یور چگونه با تمامِ وجود در برابرِ مهاجمانی که از سایه‌ها بیرون می‌آمدند، ایستاده است؛ او مثل یک دیوارِ آهنین، راهِ فرارِ آن‌ها را سد کرده بود تا اجازه ندهد هیچ‌کس به آن‌ها نزدیک شود.

بکی، در حالی که از ترسِ لرزیدن از ایستادنِ یور و هیبتِ او، به سختی نفس می‌کشید، دستِ آنیا را گرفت. آنیا با تمامِ توانش، دامیانِ بی‌هوش را به روی شانه‌اش انداخت. او می‌دانست که اگر الان متوقف شود، همه‌ی آن‌ها نابود خواهند شد.

در حالی که آنیا و بکی در تاریکیِ راهروهای فرار می‌دویدند، آخرین چیزی که آنیا شنید، صدای برخوردِ وحشیانه‌ی قدرت‌هایِ یور با مهاجمان و فریادِ خشم‌آلودِ مادرش بود که گویی داشت کلِ آکادمی را به لرزه در می‌آورد.