Chapter Seven, S², Part ³¹
Chapter Seven, S², Part ³¹
تو همین لحظه، صدای شیهه اسب هایی به گوش رسید که تازه متوقف شدن! دونگ جو قبل از اینکه رخشش کامل بایسته ازش پریده بود پایین و شتافت به سمت تهیونگ تا کمکش کنه.
< فرمانده!
نیروهای دونگ جو مثل گَرد های بهاری وارد حیاط خونه شدن و دوییدن سمت افسرشون تا کمکش کنن.
بعد از اینکه خیال دونگ جو از بابت تهیونگ راحت شد دویید سمت اتاق و با سپردن اون چند نفر به افرادش، راه رو باز کرد.
× جونگ کوک! منم فرمانده دونگ جو!
با اعلام اینکه چه کسی پشت دره، تو کسری از ثانیه کمد رو هر دو کنار زدن و راه باز شد.
با افتادن چشمای ترسون و نگران جونگ کوک به دونگ جو، اسمشو لرزون گفت.
؛ هیونگ..
وقتی که دونگ جو داخل اتاق رو نگاه کرد و جیمین رو دید علامتی داد به استاد یو.
× استاد یو! اینجاس!!
استاد یو سریعا خودشو رسوند به اتاق و بدون لحظه ای صبر کردن سریعا رفت سراغ جیمین و کنارش زانو زد.
با فهمیدن اینکه جیمین داره چیکار میکنه سریع دستش رو بالای صورت جیمین نگه داشت و شروع کرد به گفتن جملاتی زیر لب.
جونگ کوک گوشه ای از اتاق از اینکه دوباره استاد یو رو میدید خوشحال بود و اینکه میدید در حال نجات دادن هیونگشه، بغض کرده بود.
درست وقتی که استاد یو رسیده بود به وسطای وردی که داشت میخوند، لبای جیمین آروم متوقف شدن...
از طرفی یونگی ای که توی حیاط بی امید در حال تلاش برای خفه کردن اون صدا بود ناگهان آروم گرفت و سرش رو آروم بالا گرفت و دستاش رو از روی گوشاش برداشت...
تهیونگ که با گروهش موفق به برد مبارزه شده بود و حالا کنار امپراطورش زانو زده بود، وقتی که آرامش لحظه ایه یونگی رو دید سریع دستی پشتش گذاشت.
< سرورم...
یونگی وقتی صدای تهیونگ رو تونست بشنوه آروم سر چرخوند سمتش و نگاهش کرد.
.
استاد یو به آرومی دستش رو از بالای صورت جیمین کنار برد.
وقتی همگی دیدن که تنش از بین رفته و خطری تهدیدشون نمیکنه نفسی بیرون دادن.
جونگ کوک خسته به عقب تکیه داد، آروم سر خورد و افتاد روی زمین.
تهیونگم که حالا خیالش راحت شده بود آهی کشید و سر پایین انداخت.
دونگ جو که به موقع رسیده بود و حالا تمام استرس توی وجودش از بین رفته بود نفسی گرفت و دستی بین موهاش برد.
تو همین لحظه، صدای شیهه اسب هایی به گوش رسید که تازه متوقف شدن! دونگ جو قبل از اینکه رخشش کامل بایسته ازش پریده بود پایین و شتافت به سمت تهیونگ تا کمکش کنه.
< فرمانده!
نیروهای دونگ جو مثل گَرد های بهاری وارد حیاط خونه شدن و دوییدن سمت افسرشون تا کمکش کنن.
بعد از اینکه خیال دونگ جو از بابت تهیونگ راحت شد دویید سمت اتاق و با سپردن اون چند نفر به افرادش، راه رو باز کرد.
× جونگ کوک! منم فرمانده دونگ جو!
با اعلام اینکه چه کسی پشت دره، تو کسری از ثانیه کمد رو هر دو کنار زدن و راه باز شد.
با افتادن چشمای ترسون و نگران جونگ کوک به دونگ جو، اسمشو لرزون گفت.
؛ هیونگ..
وقتی که دونگ جو داخل اتاق رو نگاه کرد و جیمین رو دید علامتی داد به استاد یو.
× استاد یو! اینجاس!!
استاد یو سریعا خودشو رسوند به اتاق و بدون لحظه ای صبر کردن سریعا رفت سراغ جیمین و کنارش زانو زد.
با فهمیدن اینکه جیمین داره چیکار میکنه سریع دستش رو بالای صورت جیمین نگه داشت و شروع کرد به گفتن جملاتی زیر لب.
جونگ کوک گوشه ای از اتاق از اینکه دوباره استاد یو رو میدید خوشحال بود و اینکه میدید در حال نجات دادن هیونگشه، بغض کرده بود.
درست وقتی که استاد یو رسیده بود به وسطای وردی که داشت میخوند، لبای جیمین آروم متوقف شدن...
از طرفی یونگی ای که توی حیاط بی امید در حال تلاش برای خفه کردن اون صدا بود ناگهان آروم گرفت و سرش رو آروم بالا گرفت و دستاش رو از روی گوشاش برداشت...
تهیونگ که با گروهش موفق به برد مبارزه شده بود و حالا کنار امپراطورش زانو زده بود، وقتی که آرامش لحظه ایه یونگی رو دید سریع دستی پشتش گذاشت.
< سرورم...
یونگی وقتی صدای تهیونگ رو تونست بشنوه آروم سر چرخوند سمتش و نگاهش کرد.
.
استاد یو به آرومی دستش رو از بالای صورت جیمین کنار برد.
وقتی همگی دیدن که تنش از بین رفته و خطری تهدیدشون نمیکنه نفسی بیرون دادن.
جونگ کوک خسته به عقب تکیه داد، آروم سر خورد و افتاد روی زمین.
تهیونگم که حالا خیالش راحت شده بود آهی کشید و سر پایین انداخت.
دونگ جو که به موقع رسیده بود و حالا تمام استرس توی وجودش از بین رفته بود نفسی گرفت و دستی بین موهاش برد.
- ۲.۱k
- ۰۶ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط