helf brother part 88
برادر ناتنی پارت 88
نور ضعیف چراغ خواب هنوز فضا رو نرم نگه داشته بود. من رو بهش دراز کشیده بودم و نگاهم روی تکتک جزئیاتش قفل شده بود. موهاش روی پیشونیش ریخته بود، تهریش کمرنگی روی چونهش، و اون نگاه… اون نگاه لعنتی که همیشه دیوونهم میکرد.
ولی چیزی که بیشتر از همه چشممو گرفت، چشمهاش بود. قهوهای تیره، با یه برق خاص. برق خستگی و خواستن، برق کسی که میدونه زمان داره تموم میشه ولی هنوز نمیخواد ول کنه.
"چرا اینقدر نگاه میکنی؟" با صدایی خشدار و خفه پرسید.
لبخندم آهسته بود. "چون دارم حفظت میکنم."
دستم رو آروم گذاشتم روی صورتش. انگشتام از خط گونهش رد شد، بعد رفتم سمت لبهاش… همون لبایی که حالا خسته، ولی هنوز خواستنی بودن.
"و این پرسینگ لعنتی…" آروم گفتم. سرمو جلو بردم، لبمو گذاشتم روی پرسینگ لب پایینش، یه بوسه نرم، یه مکث کشدار، همراه با صدای خفیف مکیده شدن…
جونگکوک نفسش رو با صدایی سنگین بیرون داد. دستاش اومد دور کمرم، منو کشید سمت خودش. صدای برخورد پوست به پوست با اون "هاه" آرومی که از ته گلوی جونگکوک بلند شد، مثل موج توی اتاق پخش شد.
هیچ حرفی نبود. فقط صدای بوسهها، نفسها، صدای گره خوردن تنهامون.
وقتی صورتش رو برد زیر گردنم، و شروع کرد به بوسههای خیس و آروم، نفس بریده گفتم:
"جونگکوک…"
اون با صدایی که پر از شهوت ولی مهربون بود زمزمه کرد:
"همهش برای منه… هر لحظهش…"
صدای مکیده شدن گردنم، بوسههای مداوم، تماسهای خیس و گرم، و اسمم که بین نفسهاش گم میشد… فضا رو پر کرده بود.
اون شب، پر از اصواتی شد که فقط برای ما معنی داشت:
صدای خیسِ بوسهها، نفسهای بریده، تماس پوست، صدای کشیده شدن پتو… صدای نالهی خفیفی که از لبم جدا شد وقتی بوسهشو پایینتر برد.
و من… فقط چشمام بسته بود، خودمو به دستش سپرده بودم، و زمزمه میکردم:
"فقط امشب… فقط مال من باش…"
نور ضعیف چراغ خواب هنوز فضا رو نرم نگه داشته بود. من رو بهش دراز کشیده بودم و نگاهم روی تکتک جزئیاتش قفل شده بود. موهاش روی پیشونیش ریخته بود، تهریش کمرنگی روی چونهش، و اون نگاه… اون نگاه لعنتی که همیشه دیوونهم میکرد.
ولی چیزی که بیشتر از همه چشممو گرفت، چشمهاش بود. قهوهای تیره، با یه برق خاص. برق خستگی و خواستن، برق کسی که میدونه زمان داره تموم میشه ولی هنوز نمیخواد ول کنه.
"چرا اینقدر نگاه میکنی؟" با صدایی خشدار و خفه پرسید.
لبخندم آهسته بود. "چون دارم حفظت میکنم."
دستم رو آروم گذاشتم روی صورتش. انگشتام از خط گونهش رد شد، بعد رفتم سمت لبهاش… همون لبایی که حالا خسته، ولی هنوز خواستنی بودن.
"و این پرسینگ لعنتی…" آروم گفتم. سرمو جلو بردم، لبمو گذاشتم روی پرسینگ لب پایینش، یه بوسه نرم، یه مکث کشدار، همراه با صدای خفیف مکیده شدن…
جونگکوک نفسش رو با صدایی سنگین بیرون داد. دستاش اومد دور کمرم، منو کشید سمت خودش. صدای برخورد پوست به پوست با اون "هاه" آرومی که از ته گلوی جونگکوک بلند شد، مثل موج توی اتاق پخش شد.
هیچ حرفی نبود. فقط صدای بوسهها، نفسها، صدای گره خوردن تنهامون.
وقتی صورتش رو برد زیر گردنم، و شروع کرد به بوسههای خیس و آروم، نفس بریده گفتم:
"جونگکوک…"
اون با صدایی که پر از شهوت ولی مهربون بود زمزمه کرد:
"همهش برای منه… هر لحظهش…"
صدای مکیده شدن گردنم، بوسههای مداوم، تماسهای خیس و گرم، و اسمم که بین نفسهاش گم میشد… فضا رو پر کرده بود.
اون شب، پر از اصواتی شد که فقط برای ما معنی داشت:
صدای خیسِ بوسهها، نفسهای بریده، تماس پوست، صدای کشیده شدن پتو… صدای نالهی خفیفی که از لبم جدا شد وقتی بوسهشو پایینتر برد.
و من… فقط چشمام بسته بود، خودمو به دستش سپرده بودم، و زمزمه میکردم:
"فقط امشب… فقط مال من باش…"
- ۷.۱k
- ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط