واى از دست اين تنهايى

واى از دست اين تنهايى

واى از دست اين دل بهانه گير

واى ازدست اين لحظه هاى نفس گير

اى خدا بيا و دستهاى سردم رابگير

خسته ام ...

بازم هم دلم گرفته ودل شكسته ام

درحسرت لحظه اى آرامشم

همچنان اشك از چشمانم ميريزد

ودر انتظار طلوعى دوبارام

همه چيز برايم مثل هم است

طلوع برايم هم رنگ غروب است

گونه هايم پر از اشك شده

وعين خيالم نيست ،عادت كردم

كسى دلسوزه من نيست

ديگر كسى به سراغ من نمياد

تمام فضاى قلبم را تنهايى پر كرده

ديگر درقلبم جاى كسى نيست

هرچه اشك ميريزم خالى نميشوم

هرچه خودم را به اين در وآن در

آن در ميزنم آرام نميشوم

كسى نيست تا شادم كند

كسى نيست تا مرا از اين زندان غم

رها كند

دلم گرفته...

خيلى دلم گرفته.....

انگار عمريست كه اسمان ابريست

وباران نميبارد

آزور به دل مانده ام

كسى در پى نيست

وخيلى وقت است تنها مانده ام

نميگويم از تنهايى خويش تا كسى

دلش به حالم بسوزد

نميگويم از غمهاى خويش تا كسي

دلش به درد آيد

من كه ميدانم كسى نمينشيند به پاى

درد دلهايم اينكه دارم باخودم درد

دل ميكنم .....

دلم گرفته ،رنگ وبويى ندارد

برايم ازاين لحظه ها حس خوبى

ندارم به اين ثانيه ها

ميدانم كسى نميخواد غمهايم را....

ميدانم كسى نميشوند حرفهايم را...

حتى اگر فرياد هم بزنم .....

كسى نگاه نميكند ديوانه ايى مثل من
را

ميدانم كسى در فكر من نيست

تنها هستم

وكسى يارو همدمم نيست ...

ميمانم باهمين تنهايى

وتنها ميميرم

تا ابد باهمين دستهاى غم ميمانم