زندگی آن دو پارت۱
بگذارید از کودکی آن دو بگذرم و به سن هفده سالگی آنها بپردازم. اتفاقات اصلی از آن موقع شروع شد. از زمانی که یکی از آنها فهمید دقیقا احساسش چیست.
***
آرسن دوان دوان از خیابان میگذشت و پوزخند روی لبش را به نمایش عموم میداد. لبخندی درخشان و جذب کننده. انرژی که برای دعوای چند دقیقه پیش گذاشته بود باعث نفس نفس زدنش میشد.
هرچند نمیتوانست چهره خونسردانه راشل که با دیدن اوضاعش میشکند را از دست بدهد. پس با سرعت به قدم برداشتن بر روی پیاده رو ادامه داد.
وارد محوطه مدرسه شد، نظافتچی با دیدن او اخم کرد. از جارو زدن حیاط دست کشید و سپس داد زد:«هی تو! تو هموني که زنگ اول مدرسه رو پیچوند؟! چرا برگشتی؟ هوس اخراج شدن داری؟»
آرسن خون دماغش را با پشت دستش پاک کرد و از سرعت خود کاهید. سپس رو به آقای نظافتچی با یک پوزخند و چشمان گشاد شده گفت:«اوه اونا جرات ندارن منو اخراج کنن.»
حال با قدم های بلند و محکم پله ها را بالا و در سالن مدرسه را با فشار زیاد باز کرد. نور فلورسنت راهرو کور کننده تر از خورشید صبگاهی بود.
آرسن با لبخند کنترل شده تری در راهرو به راه افتاد. افراد با دیدن او لحظه ای درنگ و سپس از سر راهش کنار میرفتند. آرسن بی توجه به حشرات بی ارزش اطرافش فقط میرفت. اما کجا؟
چشمانش جمعیت را زیر نظر گرفت تا آن فرد با موی کوتاه را ببیند. همان موهای پف و پری که اغلب بهم ریخته ظاهر میشدند و دقیقا عاشق همینشان بود.
همانطور میگشت و میگشت که دستی نرم و باریک بازویش را گرفت، باعث شد لحظه ای تردد کند و از راه رفتن به ایستد. عصبانیت در عمق چشم هایش سوخت. از خود پرسید کی مانع جستوجوی فرد موردعلاقه اش شده؟
همان لبخند دلربا و چشمان سرد و دور را نگهداشت.
سرش را سمت دختری با موهای طلایی برگرداند. رزی، از کلاس موسیقی اش. خنده ای مصنوعی در سینه اش پیچاند و گفت:«رزی، خوشحالم میبینمت.»
رزی لبخندی خجالت زده تحویلش داد و با عشوه سعی کرد بیشتر به ارسن بچسبد:«خب...راستش منم همین طور.»
چشمان بی حیا اش را بالا آورد و سعی کرد صورت ارسن را بخواند، ولی نتوانست. لب هایش را غنچه کرد و ادامه داد:«چه بلایی سر صورت زیبات اومده؟»
دستش را با پروییت بالا برد تا یکی از زخم های روی گونه ارسن را لمس کند. اما همان که انگشتش نزدیک به لمس کردن آن شد، آرسن محکم مچ دستش را گرفت و آن را پایین آورد و رزی را سمت خودش کشید. همین عمل موجب شکل گرفتن تعجب در آن دختر شد. آرسن با لحنی به ظاهر مهربان گفت:«دعوای همیشگی. تو که میدونی.»
گرما به صورت رزی هجوم آورد، از نزدیکی زیادی ارسن گیج ماند و با لکنت جواب داد:«...اره...بیشتر مراقب خودت باش.»
آرسن فاصله گرفت و سپس سر تکان داد. حال با خداحافظی خشک در راهرو به راه افتاد، دوباره. نفسش را آرام بیرون داد تا کسی نفهمد و سپس دوباره گشتن را از نو گرفت.
بالاخره بعد از پیمودن سه تا راهرو اصلی پیدایش کرد. راشل که گوشی به دست لبه پنچره راهرو نشسته و صفحه گوشی را بالا و پایین میکند را دید. موهای پف و کوتاهش زیر نور خورشید میدرخشیدند؛ و این باعث شد ارسن فکر کند همیشه او اینقدر زیبا بود؟چشمان خسته دختر به گوشی دوخته شده و مثل همیشه زیرشان سیاه بود.
قلبش به تپش افتاد. تپشی دردناک که میدانست از چیست. تازه فهمیده بود.
دستش را بالا آورد و در موهای بهم ریخته قرمز خود فرو برد. سپس نفس عمیق دیگری کشید و لبخند پر انرژی اش را تمرین کرد. با خود از یک تا سه شمرد و با هیجانی غیر قابل باور سمت آن دختر آرام هجوم برد و اسمش را صدا زد، یا بهتره بگوییم فریاد:«راشل!»
راشل تا سرش را بالا آورد و چهره سردش با دیدن دستان بازه آرسن و هجوم ناگهانی اش شکسته، و تبدیل به چیزی تقریبا متعجب و عصبی شد؛ خود را عقب کشید. ولی دیر بود.
آرسن محکم او را در آغوش گرفت. بلند کرد و گفت:«چطوری ملکه یخی جونم!؟»
راشل برای حفظ تعادل دستانش که درون یکی از آنها گوشی بود را روی شانه آرسن گذاشت و بی مقدمه غرغر کرد:«داری چیکار میکنی!!؟؟ بزارم زمین! »
طولی نکشید که با مشت و لگد های زیاد، راشل توانست از چنگال شیطنت آمیز آرسن بیرون بیاید.
آرسن که حالا لبخندش به چشمانش رسیده و پر از ذوق بود به راشل که آه میکشید نگاه کرد. راشل گوشی را در جیب هودی اش کرد و سپس سر خود را بالا آورد و نگاهی سریع به آرسن انداخت.
با دیدن زخم های روی صورت آرسن اخمش غلیض تر شد و یک قدم نزدیک رفت و گفت:«چیکار کردی دوباره؟ اینبار یقه کی رو گرفتی!؟»
آرسن آرام خندید. این همان ری اکشنی بود که میخواست. سمت راشل خم شد تا چهره زخمی اش را بهتر در دید او بگذارد. سپس با لب های غنچه شده مثل پسر بچه ها گفت:«یه دعوای کوچیک بود.»
🔪کپی ممنوع🔪
پیگیری قانونی میشه.
نویسنده:آدنا
#سناریو#فیکشن#رمان#داستان#عشق#عاشق
***
آرسن دوان دوان از خیابان میگذشت و پوزخند روی لبش را به نمایش عموم میداد. لبخندی درخشان و جذب کننده. انرژی که برای دعوای چند دقیقه پیش گذاشته بود باعث نفس نفس زدنش میشد.
هرچند نمیتوانست چهره خونسردانه راشل که با دیدن اوضاعش میشکند را از دست بدهد. پس با سرعت به قدم برداشتن بر روی پیاده رو ادامه داد.
وارد محوطه مدرسه شد، نظافتچی با دیدن او اخم کرد. از جارو زدن حیاط دست کشید و سپس داد زد:«هی تو! تو هموني که زنگ اول مدرسه رو پیچوند؟! چرا برگشتی؟ هوس اخراج شدن داری؟»
آرسن خون دماغش را با پشت دستش پاک کرد و از سرعت خود کاهید. سپس رو به آقای نظافتچی با یک پوزخند و چشمان گشاد شده گفت:«اوه اونا جرات ندارن منو اخراج کنن.»
حال با قدم های بلند و محکم پله ها را بالا و در سالن مدرسه را با فشار زیاد باز کرد. نور فلورسنت راهرو کور کننده تر از خورشید صبگاهی بود.
آرسن با لبخند کنترل شده تری در راهرو به راه افتاد. افراد با دیدن او لحظه ای درنگ و سپس از سر راهش کنار میرفتند. آرسن بی توجه به حشرات بی ارزش اطرافش فقط میرفت. اما کجا؟
چشمانش جمعیت را زیر نظر گرفت تا آن فرد با موی کوتاه را ببیند. همان موهای پف و پری که اغلب بهم ریخته ظاهر میشدند و دقیقا عاشق همینشان بود.
همانطور میگشت و میگشت که دستی نرم و باریک بازویش را گرفت، باعث شد لحظه ای تردد کند و از راه رفتن به ایستد. عصبانیت در عمق چشم هایش سوخت. از خود پرسید کی مانع جستوجوی فرد موردعلاقه اش شده؟
همان لبخند دلربا و چشمان سرد و دور را نگهداشت.
سرش را سمت دختری با موهای طلایی برگرداند. رزی، از کلاس موسیقی اش. خنده ای مصنوعی در سینه اش پیچاند و گفت:«رزی، خوشحالم میبینمت.»
رزی لبخندی خجالت زده تحویلش داد و با عشوه سعی کرد بیشتر به ارسن بچسبد:«خب...راستش منم همین طور.»
چشمان بی حیا اش را بالا آورد و سعی کرد صورت ارسن را بخواند، ولی نتوانست. لب هایش را غنچه کرد و ادامه داد:«چه بلایی سر صورت زیبات اومده؟»
دستش را با پروییت بالا برد تا یکی از زخم های روی گونه ارسن را لمس کند. اما همان که انگشتش نزدیک به لمس کردن آن شد، آرسن محکم مچ دستش را گرفت و آن را پایین آورد و رزی را سمت خودش کشید. همین عمل موجب شکل گرفتن تعجب در آن دختر شد. آرسن با لحنی به ظاهر مهربان گفت:«دعوای همیشگی. تو که میدونی.»
گرما به صورت رزی هجوم آورد، از نزدیکی زیادی ارسن گیج ماند و با لکنت جواب داد:«...اره...بیشتر مراقب خودت باش.»
آرسن فاصله گرفت و سپس سر تکان داد. حال با خداحافظی خشک در راهرو به راه افتاد، دوباره. نفسش را آرام بیرون داد تا کسی نفهمد و سپس دوباره گشتن را از نو گرفت.
بالاخره بعد از پیمودن سه تا راهرو اصلی پیدایش کرد. راشل که گوشی به دست لبه پنچره راهرو نشسته و صفحه گوشی را بالا و پایین میکند را دید. موهای پف و کوتاهش زیر نور خورشید میدرخشیدند؛ و این باعث شد ارسن فکر کند همیشه او اینقدر زیبا بود؟چشمان خسته دختر به گوشی دوخته شده و مثل همیشه زیرشان سیاه بود.
قلبش به تپش افتاد. تپشی دردناک که میدانست از چیست. تازه فهمیده بود.
دستش را بالا آورد و در موهای بهم ریخته قرمز خود فرو برد. سپس نفس عمیق دیگری کشید و لبخند پر انرژی اش را تمرین کرد. با خود از یک تا سه شمرد و با هیجانی غیر قابل باور سمت آن دختر آرام هجوم برد و اسمش را صدا زد، یا بهتره بگوییم فریاد:«راشل!»
راشل تا سرش را بالا آورد و چهره سردش با دیدن دستان بازه آرسن و هجوم ناگهانی اش شکسته، و تبدیل به چیزی تقریبا متعجب و عصبی شد؛ خود را عقب کشید. ولی دیر بود.
آرسن محکم او را در آغوش گرفت. بلند کرد و گفت:«چطوری ملکه یخی جونم!؟»
راشل برای حفظ تعادل دستانش که درون یکی از آنها گوشی بود را روی شانه آرسن گذاشت و بی مقدمه غرغر کرد:«داری چیکار میکنی!!؟؟ بزارم زمین! »
طولی نکشید که با مشت و لگد های زیاد، راشل توانست از چنگال شیطنت آمیز آرسن بیرون بیاید.
آرسن که حالا لبخندش به چشمانش رسیده و پر از ذوق بود به راشل که آه میکشید نگاه کرد. راشل گوشی را در جیب هودی اش کرد و سپس سر خود را بالا آورد و نگاهی سریع به آرسن انداخت.
با دیدن زخم های روی صورت آرسن اخمش غلیض تر شد و یک قدم نزدیک رفت و گفت:«چیکار کردی دوباره؟ اینبار یقه کی رو گرفتی!؟»
آرسن آرام خندید. این همان ری اکشنی بود که میخواست. سمت راشل خم شد تا چهره زخمی اش را بهتر در دید او بگذارد. سپس با لب های غنچه شده مثل پسر بچه ها گفت:«یه دعوای کوچیک بود.»
🔪کپی ممنوع🔪
پیگیری قانونی میشه.
نویسنده:آدنا
#سناریو#فیکشن#رمان#داستان#عشق#عاشق
- ۲.۸k
- ۲۵ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط