تک پارتی جونگ کوک
عشق ابدی
باران نمنم میبارید و خیابانهای سئول را با لایهای از لطافت میپوشاند. ا/ت زیر چتر صورتی رنگش قدم میزد و به موسیقی آرامی که از هدفونش پخش میشد گوش میداد. امروز سالگرد آشناییاش با جونگکوک بود، و دلش پر بود از حسهای خوب و خاطرات شیرین.
ناگهان صدای آشنایی او را از افکارش بیرون کشید: «ا/ت؟!»
برگشت و با دیدن جونگکوک که با لبخندی دنداننما به او نزدیک میشد، قلبش تندتر زد. جونگکوک یک دسته گل در دست داشت که قطرات باران روی گلبرگهایش میدرخشیدند.
«جونگکوک! اینجا چیکار میکنی؟» ا/ت با خجالت پرسید.
«اومدم بهت بگم سالگردمون مبارک، و اینکه… دلم برات خیلی تنگ شده بود.» جونگکوک با لحنی آرام و نگاهی نافذ گفت و گلها را به او تعارف کرد.
ا/ت گلها را گرفت و عطر خوششان را به ریههایش فرستاد. «منم دلم برات تنگ شده بود، جونگکوک. خیلی زیاد.»
باران شدت گرفته بود و جونگکوک چتر را از دست ا/ت گرفت و بالای سر هر دویشان نگه داشت. «بیا بریم یه جای گرم، باید خیلی حرف بزنیم.»
آنها به یک کافه دنج رفتند و کنار پنجره نشستند. بخار چای گرم، شیشهها را پوشانده بود و فضایی رمانتیک ایجاد کرده بود.
جونگکوک دست ا/ت را گرفت و گفت: «میدونی ا/ت، این دو سالی که با هم بودیم، بهترین سالهای زندگی من بودن. تو بهم یاد دادی چطور عاشق باشم، چطور بخندم، و چطور از زندگی لذت ببرم.»
ا/ت با شنیدن این حرفها اشک در چشمانش جمع شد. «تو هم همینطور جونگکوک. تو دنیای منو رنگی کردی.»
جونگکوک نزدیکتر شد و آرام گونهی ا/ت را بوسید. «دوستت دارم، ا/ت. بیشتر از هر چیزی توی این دنیا.»
ا/ت لبخندی زد و گفت: «منم دوستت دارم، جونگکوک. تا ابد.»
آنها ساعتها در کافه نشستند، حرف زدند، خندیدند و به موسیقی گوش دادند. وقتی بیرون آمدند، باران بند آمده بود و آسمان صاف و پر از ستاره بود.
جونگکوک دست ا/ت را گرفت و با هم قدم زدند. زیر نور مهتاب، همه چیز زیباتر به نظر میرسید. ا/ت میدانست که این عشق، عشقی ابدی است. عشقی که تا همیشه در قلبهایشان خواهد ماند.
پایان........
باران نمنم میبارید و خیابانهای سئول را با لایهای از لطافت میپوشاند. ا/ت زیر چتر صورتی رنگش قدم میزد و به موسیقی آرامی که از هدفونش پخش میشد گوش میداد. امروز سالگرد آشناییاش با جونگکوک بود، و دلش پر بود از حسهای خوب و خاطرات شیرین.
ناگهان صدای آشنایی او را از افکارش بیرون کشید: «ا/ت؟!»
برگشت و با دیدن جونگکوک که با لبخندی دنداننما به او نزدیک میشد، قلبش تندتر زد. جونگکوک یک دسته گل در دست داشت که قطرات باران روی گلبرگهایش میدرخشیدند.
«جونگکوک! اینجا چیکار میکنی؟» ا/ت با خجالت پرسید.
«اومدم بهت بگم سالگردمون مبارک، و اینکه… دلم برات خیلی تنگ شده بود.» جونگکوک با لحنی آرام و نگاهی نافذ گفت و گلها را به او تعارف کرد.
ا/ت گلها را گرفت و عطر خوششان را به ریههایش فرستاد. «منم دلم برات تنگ شده بود، جونگکوک. خیلی زیاد.»
باران شدت گرفته بود و جونگکوک چتر را از دست ا/ت گرفت و بالای سر هر دویشان نگه داشت. «بیا بریم یه جای گرم، باید خیلی حرف بزنیم.»
آنها به یک کافه دنج رفتند و کنار پنجره نشستند. بخار چای گرم، شیشهها را پوشانده بود و فضایی رمانتیک ایجاد کرده بود.
جونگکوک دست ا/ت را گرفت و گفت: «میدونی ا/ت، این دو سالی که با هم بودیم، بهترین سالهای زندگی من بودن. تو بهم یاد دادی چطور عاشق باشم، چطور بخندم، و چطور از زندگی لذت ببرم.»
ا/ت با شنیدن این حرفها اشک در چشمانش جمع شد. «تو هم همینطور جونگکوک. تو دنیای منو رنگی کردی.»
جونگکوک نزدیکتر شد و آرام گونهی ا/ت را بوسید. «دوستت دارم، ا/ت. بیشتر از هر چیزی توی این دنیا.»
ا/ت لبخندی زد و گفت: «منم دوستت دارم، جونگکوک. تا ابد.»
آنها ساعتها در کافه نشستند، حرف زدند، خندیدند و به موسیقی گوش دادند. وقتی بیرون آمدند، باران بند آمده بود و آسمان صاف و پر از ستاره بود.
جونگکوک دست ا/ت را گرفت و با هم قدم زدند. زیر نور مهتاب، همه چیز زیباتر به نظر میرسید. ا/ت میدانست که این عشق، عشقی ابدی است. عشقی که تا همیشه در قلبهایشان خواهد ماند.
پایان........
- ۸.۷k
- ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط