میبخشی پارت ۲
شو زیر باران ایستاده بود.
قطرات آب روی موهای سفیدش میلغزیدند و از کنار صورتش پایین میآمدند،
اما او حتی تکان نمیخورد.
تو نگاهت را از او گرفتی و خواستی رد شوی.
اما صدایش دوباره متوقفت کرد.
شو:ا/ت... فقط یه دقیقه.
چشمانت را بستی.
نمیخواستی بشنوی.
نمیخواستی دوباره درگیر گذشته شوی.
ولی پاهایت بیاختیار ایستادند.
شو چند قدم نزدیکتر شد.
نه آنقدر که وارد حریمت شود...
فقط آنقدر که صدایش میان صدای باران گم نشود.
شو:میدونم خیلی دیر شده.
سکوت.
شو:میدونم شاید دیگه هیچوقت نتونی بهم اعتماد کنی.
سکوت.
شو:ولی هر روزی که گذشت فهمیدم چقدر احمق بودم.
تو آرام خندیدی.
خندهای خالی از شادی.
ا/ت :الان گفتن اینا چه فایدهای داره شو؟
شو سرش را پایین انداخت.
برای چند لحظه چیزی نگفت.
بعد آرام زمزمه کرد
شو:شاید هیچ فایدهای نداشته باشه...
نگاهش را بالا آورد.
شو:ولی اگه نمیگفتم، تا آخر عمرم پشیمون میموندم.
برای اولین بار بعد از مدتها، در چشمانش همان صداقتی را دیدی که سالها قبل عاشقش شده بودی
و همین موضوع دردناک بود.
چون زمانی برای شنیدن این حرفها حاضر بودی هر کاری بکنی.
اما حالا...
دیر شده بود.
تو آهسته گفتی
ا/ت :من دیگه اون دختر دو سال پیش نیستم شو.
لبخند تلخی روی لبهایش نشست.
شو:میدونم.
ا/ت :پس چرا هنوز امید داری؟
شو چند ثانیه به تو خیره ماند.
بعد گفت
شو:چون هنوز هم وقتی اسمتو میشنوم، قلبم مثل گذشته میزنه.
باران شدیدتر شد.
و برای لحظهای هیچکدام چیزی نگفتید.
فقط صدای باران بود
.
صدای قلبهایی که زمانی کنار هم میتپیدند.
شو آرام ادامه داد
شو:من نمیخوام مجبورت کنم برگردی نمیخوام فراموش کنی چی کار کردم.
فقط... اگه یه روز تونستی دوباره به من نگاه کنی، میخوام بدونی که این بار فرار نمیکنم.
تو به چشمانش نگاه کردی
به پسری که روزی تمام دنیایت بود.
پسری که خودِ او آن دنیا را خراب کرده بود.
و حالا میان باران ایستاده بود...
نه برای اینکه بخشیده شود.
بلکه برای اینکه ثابت کند از اشتباهش درس گرفته است.
اما اینکه آیا قلبت روزی دوباره برای شو کورونای باز میشد یا نه...
جوابی بود که حتی خودت هم هنوز نمیدانستی.
قطرات آب روی موهای سفیدش میلغزیدند و از کنار صورتش پایین میآمدند،
اما او حتی تکان نمیخورد.
تو نگاهت را از او گرفتی و خواستی رد شوی.
اما صدایش دوباره متوقفت کرد.
شو:ا/ت... فقط یه دقیقه.
چشمانت را بستی.
نمیخواستی بشنوی.
نمیخواستی دوباره درگیر گذشته شوی.
ولی پاهایت بیاختیار ایستادند.
شو چند قدم نزدیکتر شد.
نه آنقدر که وارد حریمت شود...
فقط آنقدر که صدایش میان صدای باران گم نشود.
شو:میدونم خیلی دیر شده.
سکوت.
شو:میدونم شاید دیگه هیچوقت نتونی بهم اعتماد کنی.
سکوت.
شو:ولی هر روزی که گذشت فهمیدم چقدر احمق بودم.
تو آرام خندیدی.
خندهای خالی از شادی.
ا/ت :الان گفتن اینا چه فایدهای داره شو؟
شو سرش را پایین انداخت.
برای چند لحظه چیزی نگفت.
بعد آرام زمزمه کرد
شو:شاید هیچ فایدهای نداشته باشه...
نگاهش را بالا آورد.
شو:ولی اگه نمیگفتم، تا آخر عمرم پشیمون میموندم.
برای اولین بار بعد از مدتها، در چشمانش همان صداقتی را دیدی که سالها قبل عاشقش شده بودی
و همین موضوع دردناک بود.
چون زمانی برای شنیدن این حرفها حاضر بودی هر کاری بکنی.
اما حالا...
دیر شده بود.
تو آهسته گفتی
ا/ت :من دیگه اون دختر دو سال پیش نیستم شو.
لبخند تلخی روی لبهایش نشست.
شو:میدونم.
ا/ت :پس چرا هنوز امید داری؟
شو چند ثانیه به تو خیره ماند.
بعد گفت
شو:چون هنوز هم وقتی اسمتو میشنوم، قلبم مثل گذشته میزنه.
باران شدیدتر شد.
و برای لحظهای هیچکدام چیزی نگفتید.
فقط صدای باران بود
.
صدای قلبهایی که زمانی کنار هم میتپیدند.
شو آرام ادامه داد
شو:من نمیخوام مجبورت کنم برگردی نمیخوام فراموش کنی چی کار کردم.
فقط... اگه یه روز تونستی دوباره به من نگاه کنی، میخوام بدونی که این بار فرار نمیکنم.
تو به چشمانش نگاه کردی
به پسری که روزی تمام دنیایت بود.
پسری که خودِ او آن دنیا را خراب کرده بود.
و حالا میان باران ایستاده بود...
نه برای اینکه بخشیده شود.
بلکه برای اینکه ثابت کند از اشتباهش درس گرفته است.
اما اینکه آیا قلبت روزی دوباره برای شو کورونای باز میشد یا نه...
جوابی بود که حتی خودت هم هنوز نمیدانستی.
- ۷.۳k
- ۲۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط