رمان یخبندان تاریک
پارت ۳
سوت آغاز برخاست و زمین به میدان جنگ تبدیل شد.
در حالی که بقیه بازیکنها با سرعت و اشتیاق به سمت توپ هجوم بردند، یک صحنه غیرعادی در مرکز زمین خودنمایی میکرد. ایسو، با همان لباس نیکو، تکان نخورد. او حتی یک قدم هم به سمت توپ برنداشت. او فقط ایستاده بود و با نگاهی خیره و عمیق، به زمین چمن زیر پایش نگاه میکرد؛ انگار داشت چیزی را میخواند که بقیه نمیتوانستند ببینند.
الیا که در حال دویدن بود، یک لحظه مکث کرد و با تعجب به ایسو نگاه کرد. او نمیتوانست باور کند که در اوج شروع مسابقه، رهبر تیمشان اینقدر بیحرکت ایستاده است.
نیکسوری لنا که با سرعت به سمت توپ میرفت، وقتی متوجه بیحرکتی ایسو شد، برگشت و با تعجب کنار او ایستاد. او با لحنی که ترکیبی از کنجکاوی و نگرانی بود، پرسید:
((ای ایسو؟ حالت خوبه؟))
ایسو سرش را به آرامی بالا آورد و به لنا نگاه کرد. در آن لحظه کوتاه، تنها چیزی که در نگاه ایسو تغییر کرد، نرم شدن لایهی یخی چشمانش بود؛ نگاهی که فقط برای لنا معنا داشت. اما به محض اینکه نگاهش را از او گرفت، دوباره به همان جدیتِ سرد و بیروح بازگشت و دوباره چشمانش را به زمین دوخت.
لنا که از این تغییرِ ناگهانیِ نگاه ایسو متوجه شد، متوجه شد که این سکوت، سکوت بیتفاوتی نیست؛ این سکوتِ "آمادگی" است. او با هیجانی که تمام وجودش را گرفت، فریاد زد:
((بومممم!))
و با تمام توان به سمت توپ یورش برد.
این فریادِ لنا مثل یک سیگنال بود. ناگهان، رنگ چشمان تمام دخترها تغییر کرد. آن آرامشِ ظاهری فرو ریخت و همگی با قدرتی وحشیانه به سمت توپ حمله کردند. انگار یک هیولای جمعی از دلِ آنها بیرون آمده بود.(چه تشبیه جالبییییی)
اما در میان این همه آشوب، ایسو... او باز هم تکان نخورد. او فقط ایستاده بود و به زمین نگاه میکرد.
مسابقه با سرعتی دیوانهوار پیش رفت.
در دقایق اول، پسرها که با همتیمیهای خود هماهنگ بودند، تسلط خود را نشان دادند. آنها با تکنیکهای بینقص، گل اول را به ثمر رساندند و بلافاصله با یک ضدحمله سریع، گل دوم را هم زدند.
اما دخترها زود تسلیم نشدند.
لنا، با همان انفجاری که در ابتدایش داشت، توپ را از میان دفاع پسرها کشید و با یک ضربهی قدرتمند، گل اول را برای تیمشان به ثمر رساند. فضا ناگهان عوض شد.
و سپس، میرا وارد شد. او با همان دقت و تمرکزی که از یک بازیکن حرفهای انتظار میرفت، راهش را باز کرد و با یک حرکتِ حسابشده، گل دوم را زد. حالا ترازوی امتیاز برابر شده بود.( نویسنده:قدرتتتتتتتت یعنی اینننن خوب ادامه داستان)
در تمام این مدت، ایسو هنوز همانجا بود. در مرکز سکون، در میان طوفان.
الیا که از شدت هیجان نفسنفس میزد، آرام به سمت ایسو رفت. او میدانست که ایسو یا دارد چیزی را میبیند، یا دارد چیزی را حس میکند. الیا با صدای آرامی پرسید:
((چیزی اذیتت میکنه؟ یا... این بخشی از نقشهست؟))
ایسو برای لحظهای، چشمانش را به سمت نیکو چرخاند؛ نگاهی که فقط یک ثانیه طول کشید، اما سنگینی عجیبی داشت. سپس نگاهش را دوباره به سمت الیا برگرداند.
الیا که از آن نگاه گذرا لرزه بر اندامش افتاده بود، با صدایی لرزان گفت:
((ایسو... اون نکنه...؟))
ایسو هیچ کلمهای برای پاسخ دادن نداشت. او فقط به آرامی، با حرکتی بسیار کوچک، سرش را به نشانهی اره تکان داد.( نویسنده:حساس شد نه؟؟ میدونم الان میگید نه ولیی باید بگید اره)
الیا با وحشت و هیجان زمزمه کرد:
((مطمئنی؟))
ایسو هیچ جوابی نداد. او فقط پشت کرد و دوباره، با همان نگاه خیره و بیروح، به زمین نگاه کرد.
انگار تمام دنیای او، تمام هدفش، در همان چند متر از خاک زمین خلاصه شده بود. الیا متوجه شد که ایسو منتظر چیزی است؛ منتظر لحظهای که زمین، پاسخ سوالاتش را بدهد.
این صحنه، لحظهی تبدیل شدن «سکون» به «طوفان» است. جایی که ایسو از یک تماشاگر بیحرکت، به یک شکارچی تبدیل میشود. من این صحنه را با تمام هیجان، سرعت و جزئیات سینمایی بازنویسی میکنم:
بازی در اوج تنش بود. سرعت بازیکنها به حدی رسیده بود که زمین زیر پایشان میلرزید. ناگهان، در میان یک درگیری شدید در نیمه زمین، توپ با سرعتی وحشیانه و از مسیری غیرمنتظره، مثل یک گلوله به سمت ایسو پرتاب شد.
((ایسو! مراقب باش!))
فریاد لنا در کل سالن پیچید. ایسو که تا آن لحظه در دنیای خودش غرق بود، ناگهان سرش را بالا آورد. او توپ را ندید، اما فشار هوا و سنگینی حرکت توپ را حس کرد. درست در زمانی که توپ با سرعت مرگباری به سمت صورتش میآمد، ایسو واکنش نشان داد. او نه عقبنشینی کرد و نه چشمهایش را بست؛ او با یک حرکت سریع و فوقالعاده دقیق، بدنش را تغییر داد و توپ را مهار کرد.
><><><><><><><><><><><><><><><><><><><
پایان
سوت آغاز برخاست و زمین به میدان جنگ تبدیل شد.
در حالی که بقیه بازیکنها با سرعت و اشتیاق به سمت توپ هجوم بردند، یک صحنه غیرعادی در مرکز زمین خودنمایی میکرد. ایسو، با همان لباس نیکو، تکان نخورد. او حتی یک قدم هم به سمت توپ برنداشت. او فقط ایستاده بود و با نگاهی خیره و عمیق، به زمین چمن زیر پایش نگاه میکرد؛ انگار داشت چیزی را میخواند که بقیه نمیتوانستند ببینند.
الیا که در حال دویدن بود، یک لحظه مکث کرد و با تعجب به ایسو نگاه کرد. او نمیتوانست باور کند که در اوج شروع مسابقه، رهبر تیمشان اینقدر بیحرکت ایستاده است.
نیکسوری لنا که با سرعت به سمت توپ میرفت، وقتی متوجه بیحرکتی ایسو شد، برگشت و با تعجب کنار او ایستاد. او با لحنی که ترکیبی از کنجکاوی و نگرانی بود، پرسید:
((ای ایسو؟ حالت خوبه؟))
ایسو سرش را به آرامی بالا آورد و به لنا نگاه کرد. در آن لحظه کوتاه، تنها چیزی که در نگاه ایسو تغییر کرد، نرم شدن لایهی یخی چشمانش بود؛ نگاهی که فقط برای لنا معنا داشت. اما به محض اینکه نگاهش را از او گرفت، دوباره به همان جدیتِ سرد و بیروح بازگشت و دوباره چشمانش را به زمین دوخت.
لنا که از این تغییرِ ناگهانیِ نگاه ایسو متوجه شد، متوجه شد که این سکوت، سکوت بیتفاوتی نیست؛ این سکوتِ "آمادگی" است. او با هیجانی که تمام وجودش را گرفت، فریاد زد:
((بومممم!))
و با تمام توان به سمت توپ یورش برد.
این فریادِ لنا مثل یک سیگنال بود. ناگهان، رنگ چشمان تمام دخترها تغییر کرد. آن آرامشِ ظاهری فرو ریخت و همگی با قدرتی وحشیانه به سمت توپ حمله کردند. انگار یک هیولای جمعی از دلِ آنها بیرون آمده بود.(چه تشبیه جالبییییی)
اما در میان این همه آشوب، ایسو... او باز هم تکان نخورد. او فقط ایستاده بود و به زمین نگاه میکرد.
مسابقه با سرعتی دیوانهوار پیش رفت.
در دقایق اول، پسرها که با همتیمیهای خود هماهنگ بودند، تسلط خود را نشان دادند. آنها با تکنیکهای بینقص، گل اول را به ثمر رساندند و بلافاصله با یک ضدحمله سریع، گل دوم را هم زدند.
اما دخترها زود تسلیم نشدند.
لنا، با همان انفجاری که در ابتدایش داشت، توپ را از میان دفاع پسرها کشید و با یک ضربهی قدرتمند، گل اول را برای تیمشان به ثمر رساند. فضا ناگهان عوض شد.
و سپس، میرا وارد شد. او با همان دقت و تمرکزی که از یک بازیکن حرفهای انتظار میرفت، راهش را باز کرد و با یک حرکتِ حسابشده، گل دوم را زد. حالا ترازوی امتیاز برابر شده بود.( نویسنده:قدرتتتتتتتت یعنی اینننن خوب ادامه داستان)
در تمام این مدت، ایسو هنوز همانجا بود. در مرکز سکون، در میان طوفان.
الیا که از شدت هیجان نفسنفس میزد، آرام به سمت ایسو رفت. او میدانست که ایسو یا دارد چیزی را میبیند، یا دارد چیزی را حس میکند. الیا با صدای آرامی پرسید:
((چیزی اذیتت میکنه؟ یا... این بخشی از نقشهست؟))
ایسو برای لحظهای، چشمانش را به سمت نیکو چرخاند؛ نگاهی که فقط یک ثانیه طول کشید، اما سنگینی عجیبی داشت. سپس نگاهش را دوباره به سمت الیا برگرداند.
الیا که از آن نگاه گذرا لرزه بر اندامش افتاده بود، با صدایی لرزان گفت:
((ایسو... اون نکنه...؟))
ایسو هیچ کلمهای برای پاسخ دادن نداشت. او فقط به آرامی، با حرکتی بسیار کوچک، سرش را به نشانهی اره تکان داد.( نویسنده:حساس شد نه؟؟ میدونم الان میگید نه ولیی باید بگید اره)
الیا با وحشت و هیجان زمزمه کرد:
((مطمئنی؟))
ایسو هیچ جوابی نداد. او فقط پشت کرد و دوباره، با همان نگاه خیره و بیروح، به زمین نگاه کرد.
انگار تمام دنیای او، تمام هدفش، در همان چند متر از خاک زمین خلاصه شده بود. الیا متوجه شد که ایسو منتظر چیزی است؛ منتظر لحظهای که زمین، پاسخ سوالاتش را بدهد.
این صحنه، لحظهی تبدیل شدن «سکون» به «طوفان» است. جایی که ایسو از یک تماشاگر بیحرکت، به یک شکارچی تبدیل میشود. من این صحنه را با تمام هیجان، سرعت و جزئیات سینمایی بازنویسی میکنم:
بازی در اوج تنش بود. سرعت بازیکنها به حدی رسیده بود که زمین زیر پایشان میلرزید. ناگهان، در میان یک درگیری شدید در نیمه زمین، توپ با سرعتی وحشیانه و از مسیری غیرمنتظره، مثل یک گلوله به سمت ایسو پرتاب شد.
((ایسو! مراقب باش!))
فریاد لنا در کل سالن پیچید. ایسو که تا آن لحظه در دنیای خودش غرق بود، ناگهان سرش را بالا آورد. او توپ را ندید، اما فشار هوا و سنگینی حرکت توپ را حس کرد. درست در زمانی که توپ با سرعت مرگباری به سمت صورتش میآمد، ایسو واکنش نشان داد. او نه عقبنشینی کرد و نه چشمهایش را بست؛ او با یک حرکت سریع و فوقالعاده دقیق، بدنش را تغییر داد و توپ را مهار کرد.
><><><><><><><><><><><><><><><><><><><
پایان
- ۵.۸k
- ۰۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط