معامله سیاه ۱۳

شوگا هنوز کاملاً به خواب نرفته بود؛ او در آن حالت نیمه‌هوشیار بین بیداری و رویا بود که دوباره آن صدای ریز و لجباز را شنید. ا/ت که خیال می‌کرد شوگا به خواب عمیقی فرو رفته، با صدایی که حالا کمی جسورتر شده بود، زمزمه کرد:

«...فکر کرده خوابیده دیگه تموم شد؟ پیرمردِ خرفت... حتماً الان داره خوابِ عصایِ دستشو می‌بینه. پیرمردِ مغرور... اگه فکر کردی با اون کارت منو ترسوندی، سخت در اشتباهی... فقط یه پیرمرد می‌تونه انقدر زود بیهوش شه...»



در یک لحظه، تمام آرامشِ ظاهری شوگا فرو ریخت. او با حرکتی چنان سریع که ا/ت حتی فرصت نکرد پلک بزند، پتو را از روی او کنار زد و روی او خیمه زد. این بار دیگر خبری از ملایمت یا لبخند محو نبود؛ چشمان شوگا در تاریکی اتاق مثل دو شعله‌ی آتش می‌درخشیدند.

او با دو دستش شانه‌های ا/ت را به تخت فشرد و با صدایی که از شدت خشم می‌لرزید و به طرز خطرناکی پایین بود، غرید:

«انگار واقعاً دلت درد می‌کنه، نه؟ انگار واقعاً داری التماس می‌کنی که بهت نشون بدم یه "پیرمرد" چقدر می‌تونه بی‌رحم باشه»
ا/ت که از شدت شوک و ترس نفسش بند آمده بود، خواست چیزی بگوید: «من فقط...»

اما شوگا اجازه نداد. او با خشمی کنترل‌ناپذیر، صورتش را جلو برد و این بار بوسه‌اش نه برای ساکت کردن، بلکه برای تنبیه بود؛ طولانی، عمیق و مقتدرانه. او می‌خواست یک بار برای همیشه به این دختر بفهماند که بازی کردن با دمِ شیر چه عواقبی دارد.

وقتی بالاخره از او جدا شد، پیشانی‌اش را به پیشانی داغ ا/ت تکیه داد. هر دو به شدت نفس‌نفس می‌زدند. شوگا با لحنی که بوی تهدیدِ خالص می‌داد، لب زد:

«یک کلمه... فقط یک کلمه‌ی دیگه بگو تا بهت ثابت کنم که این تخت می‌تونه به جای خواب، به جایی برای پشیمونیِ تو تبدیل بشه. فهمیدی؟ یا می‌خوای باز هم امتحانم کنی؟»

ا/ت که حالا تمام بدنش از هیجان و ترس می‌لرزید، زبانش کاملاً بند آمده بود. او فقط توانست با تکان دادنِ لرزانِ سرش، به نشانه تایید، سکوت کند. شوگا چند لحظه دیگر در همان وضعیت ماند تا مطمئن شود پیامش کاملاً منتقل شده، سپس با خشونت از او جدا شد و به سمت دیگر تخت رفت، اما این بار دستش را محکم دور کمر ا/ت حلقه کرد و او را به سمت خودش کشید تا کاملاً در آغوشش قفل شود.

«حالا... بدون اینکه حتی نفسِ اضافه بکشی، می‌خوابی. تکون بخوری، عواقبش پای خودته.»

ا/ت، در حالی که قلبش انگار می‌خواست از سینه‌اش بیرون بپرد، در آغوش محکم و گرم شوگا مچاله شد و برای اولین بار در آن شب، واقعاً ساکت شد.
ا/ت این بار نه با پچ‌پچ، بلکه با صدایی بلند و لرزان فریاد زد:
«فکر کردی با این کارات می‌تونی منو بترسونی؟ تو فقط یه پیرمردِ زورگویی! هیچ جرئتی نداری که...»

هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که شوگا با حرکتی انفجاری، او را کاملاً زیر جثه‌ی خودش قفل کرد. این بار دیگر خبری از بحث لفظی نبود. نگاه شوگا تیره شده بود؛ آن آرامشِ سرد جای خود را به طوفانی داده بود که نشان می‌داد شوگا دیگر از نقشِ "آدم صبور" خارج شده است.

شوگا با صدایی که از شدت خشم و جدیت به لرزه درآمده بود، کنار گوش او زمزمه کرد:
«خیلی خب... انگار واقعاً التماس می‌کنی که بهت ثابت کنم حرف‌های من فقط تهدید نیست. می‌خوای بدونی یه "پیرمرد" چقدر می‌تونه بی‌رحم باشه؟»

او مچ‌های ا/ت را با یک دست محکم گرفت و بالای سرش ثابت کرد. فشار دست‌هایش نشان از جدیتی داشت که
ا/ت هرگز در او ندیده بود. شوگا ادامه داد:
«یادته گفتم کاری می‌کنم فردا نتونی راه بری؟ انگار خودت این رو انتخاب کردی.»

شوگا بدون هیچ حرف اضافه‌ی دیگری، تمام لجبازی‌های ا/ت را با رفتاری مقتدرانه در نطفه خفه کرد. او به ا/ت نشان داد که وقتی بحثِ "جرئت" باشد، او هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد. تمام غرغرهای ا/ت در گلویش حبس شد و جای خود را به نفس‌نفس‌های تند و شوکی داد که تمام وجودش را فرا گرفته بود.

در آن شب، شوگا نه با کلمات، بلکه با رفتارش به ا/ت فهماند که بازی کردن با صبر او، بهایی دارد که او هنوز برای پرداختنش آماده نیست. اتاق در سکوتی سنگین و پر از تنش فرو رفت، در حالی که شوگا قدم به قدم به قولی که داده بود عمل می‌کرد؛ تا صبح، دیگر هیچ صدایی از "غرغرهای" ا/ت شنیده نشد، چون او بالاخره فهمیده بود که شوگا وقتی عصبی شود، دقیقاً چقدر می‌تواند خطرناک و در عین حال مسلط باشد.