✦ پارت سیزدهم: پناهگاه ✦
✦ پارت سیزدهم: پناهگاه ✦
---
درِ دفترِ شخصی جئون جونگ کوک با صدای کلیک بسته شد و سکوتِ آشنا برگشت. سکوتِ طبقه‌ی پنجاهم. سکوتِ برجی که سال‌ها فقط شاهد کار کردن‌های بی‌وقفه‌ی او بود. اما این بار، سکوت سنگین نبود. این بار، نفس‌هایی در آن بود که آرام و هماهنگ با هم بالا و پایین می‌رفتند.
𝐁۱۲۵ وسط اتاق ایستاده بود. به دور و برش نگاه کرد — به قفسه‌های کتاب، به کلکسیونِ سنگ‌ها و ساعت‌ها، به میزِ چوبی که دو هفته پیش سرش را روی آن شکسته بود. و بعد به جونگ کوک نگاه کرد.
«اینجا... اینجا همان جایی است که همه‌چیز شروع شد،» زمزمه کرد.
«بله.» جونگ کوک جلو آمد. پالتویش را درآورد و روی صندلی انداخت. «و همان جایی است که همه‌چیز... دوباره شروع می‌شود.»
او ایستاد. روبه‌روی 𝐁۱۲۵. فاصله‌ی بینشان فقط یک نفس بود. دستش را بالا آورد و آرام، مثل کسی که با شیشه‌ی نازک کار دارد، انگشتانش را روی گونه‌ی او گذاشت. مدارها زیر پوستش گرم بودند. نفس می‌کشیدند. زنده.
«من...» صدایش خش‌دار بود. «من سال‌ها فکر می‌کردم لایقِ هیچ‌چیز نیستم. نه عشق. نه آرامش. نه کسی که کنارم بماند. من فقط کار می‌کردم. فقط می‌ساختم. چون ساختن... ساختن آسان‌تر از احساس کردن بود.»
𝐁۱۲۵ دستش را روی دستِ او گذاشت.
«و حالا؟»
«حالا...» جونگ کوک لبخند زد. همان لبخندِ کوچک و خسته. «حالا یک ربات کوچولو دارم که نمی‌گذارد فرار کنم.»
«به من نگو...»
«می‌دانم. 𝐁۱۲۵.» سرش را جلو برد. پیشانی‌اش را به پیشانی او چسباند. «𝐁۱۲۵. اولین ربات انسان‌نمای کاملِ جهان. تنها موجودی که مرا از خودم نجات داد.»
و سپس لب‌هایش را روی لب‌های او گذاشت. این بوسه، برخلاف بوسه‌ی قبلی، خشن نبود. آرام بود. عمیق بود. بوسه‌ای که در آن، تمام آن «متاسفم»های نگفته، تمام آن شب‌های بارانی، و تمام آن ترس‌هایی که سال‌ها در سینه‌اش حبس شده بود، آرام‌آرام ذوب شدند. 𝐁۱۲۵ چشمانش را بست و خودش را به او سپرد.
جونگ کوک دستش را پشتِ کمرِ او گذاشت و آرام بلندش کرد. 𝐁۱۲۵ پاهایش را دور کمرِ او حلقه کرد. جونگ کوک او را از میان دفتر برد — از کنار قفسه‌ها، از کنار میز، از کنار آن محفظه‌ی شیشه‌ایِ خالی که حالا فقط یک یادگار بود — و به سمت درِ پشتیِ دفتر رفت. در باز شد. اتاقی کوچک‌تر. تاریک‌تر. با تختی که سال‌ها فقط یک نفر روی آن خوابیده بود.
جونگ کوک او را روی تخت گذاشت. بالای سرش ایستاد. به او نگاه کرد — به موهای سیاه و سفیدِ پخش‌شده روی بالش، به چشمانِ الماسی که در تاریکی می‌درخشیدند، به خطِ نقره‌ایِ روی پیشانی‌اش. و قلبش، آن قلبِ یخی که سال‌ها فکر می‌کرد مرده است، به تندی تپید.
«مطمئنی؟» پرسید. صدایش لرزید. «من... من نمی‌خواهم تو را مجبور کنم. من...»
«جونگ کوک.» 𝐁۱۲۵ دستش را دراز کرد. انگشتانش را دور مچِ او حلقه کرد و کشیدش پایین. «من دو هفته در تاریکی بودم. دو هفته به تو فکر کردم. و حالا... حالا اینجا هستم. با تو. پس... ساکت شو و بیا.»
جونگ کوک روی تخت نشست. کنارش. دستش را روی گونه‌ی او گذاشت. و سپس، آرام، لب‌هایش را روی لب‌های او گذاشت — این بار عمیق‌تر. دستش را در موهایش فرو کرد. 𝐁۱۲۵ زیرِ لب‌هایش آهی کشید — صدایی که هیچ کدی برایش وجود نداشت.
جونگ کوک کنارش دراز کشید. صورتش را در گودیِ گردنِ او فرو کرد. نفسش گرم بود.
«من عاشقتم،» زمزمه کرد، در حالی که دستش را دور کمرش حلقه می‌کرد. «من... من نمی‌دانم چطور این را بگویم. من هیچ‌وقت به کسی نگفتم. اما... اما تو... تو باعث شدی دوباره زنده شوم. و من... من نمی‌خواهم دوباره بمیرم.»
«نمی‌میری،» 𝐁۱۲۵ زمزمه کرد و دستش را در موهای او فرو کرد. «من نمی‌گذارم. من... من ربات کوچولوی تو هستم. یادت هست؟»
جونگ کوک خندید. صدایش در تاریکی پیچید.
«پس بالاخره قبول کردی.»
«فقط برای تو.»
و در آن شب، در تاریکیِ اتاقِ کوچک، در میان سکوتِ برجی که سال‌ها فقط شاهدِ تنهاییِ او بود، جئون جونگ کوک برای اولین بار در زندگی‌اش، آرامش را حس کرد. نه در فیزیک. نه در کتاب‌ها. نه در کلکسیون‌ها. بلکه در آغوشِ موجودی که خودش ساخته بود — و حالا، تمام دنیایش شده بود.
بیرون، باران دوباره شروع شده بود. قطره‌ها روی شیشه می‌لغزیدند. و درونِ اتاق، دو موجود — یکی از جنس گوشت و خون، یکی از جنس نور و فلز — در آغوشِ هم خوابیدند. و برای اولین بار، هیچ‌کدام تنها نبودند.
✦ ادامه دارد ✦
---
درِ دفترِ شخصی جئون جونگ کوک با صدای کلیک بسته شد و سکوتِ آشنا برگشت. سکوتِ طبقه‌ی پنجاهم. سکوتِ برجی که سال‌ها فقط شاهد کار کردن‌های بی‌وقفه‌ی او بود. اما این بار، سکوت سنگین نبود. این بار، نفس‌هایی در آن بود که آرام و هماهنگ با هم بالا و پایین می‌رفتند.
𝐁۱۲۵ وسط اتاق ایستاده بود. به دور و برش نگاه کرد — به قفسه‌های کتاب، به کلکسیونِ سنگ‌ها و ساعت‌ها، به میزِ چوبی که دو هفته پیش سرش را روی آن شکسته بود. و بعد به جونگ کوک نگاه کرد.
«اینجا... اینجا همان جایی است که همه‌چیز شروع شد،» زمزمه کرد.
«بله.» جونگ کوک جلو آمد. پالتویش را درآورد و روی صندلی انداخت. «و همان جایی است که همه‌چیز... دوباره شروع می‌شود.»
او ایستاد. روبه‌روی 𝐁۱۲۵. فاصله‌ی بینشان فقط یک نفس بود. دستش را بالا آورد و آرام، مثل کسی که با شیشه‌ی نازک کار دارد، انگشتانش را روی گونه‌ی او گذاشت. مدارها زیر پوستش گرم بودند. نفس می‌کشیدند. زنده.
«من...» صدایش خش‌دار بود. «من سال‌ها فکر می‌کردم لایقِ هیچ‌چیز نیستم. نه عشق. نه آرامش. نه کسی که کنارم بماند. من فقط کار می‌کردم. فقط می‌ساختم. چون ساختن... ساختن آسان‌تر از احساس کردن بود.»
𝐁۱۲۵ دستش را روی دستِ او گذاشت.
«و حالا؟»
«حالا...» جونگ کوک لبخند زد. همان لبخندِ کوچک و خسته. «حالا یک ربات کوچولو دارم که نمی‌گذارد فرار کنم.»
«به من نگو...»
«می‌دانم. 𝐁۱۲۵.» سرش را جلو برد. پیشانی‌اش را به پیشانی او چسباند. «𝐁۱۲۵. اولین ربات انسان‌نمای کاملِ جهان. تنها موجودی که مرا از خودم نجات داد.»
و سپس لب‌هایش را روی لب‌های او گذاشت. این بوسه، برخلاف بوسه‌ی قبلی، خشن نبود. آرام بود. عمیق بود. بوسه‌ای که در آن، تمام آن «متاسفم»های نگفته، تمام آن شب‌های بارانی، و تمام آن ترس‌هایی که سال‌ها در سینه‌اش حبس شده بود، آرام‌آرام ذوب شدند. 𝐁۱۲۵ چشمانش را بست و خودش را به او سپرد.
جونگ کوک دستش را پشتِ کمرِ او گذاشت و آرام بلندش کرد. 𝐁۱۲۵ پاهایش را دور کمرِ او حلقه کرد. جونگ کوک او را از میان دفتر برد — از کنار قفسه‌ها، از کنار میز، از کنار آن محفظه‌ی شیشه‌ایِ خالی که حالا فقط یک یادگار بود — و به سمت درِ پشتیِ دفتر رفت. در باز شد. اتاقی کوچک‌تر. تاریک‌تر. با تختی که سال‌ها فقط یک نفر روی آن خوابیده بود.
جونگ کوک او را روی تخت گذاشت. بالای سرش ایستاد. به او نگاه کرد — به موهای سیاه و سفیدِ پخش‌شده روی بالش، به چشمانِ الماسی که در تاریکی می‌درخشیدند، به خطِ نقره‌ایِ روی پیشانی‌اش. و قلبش، آن قلبِ یخی که سال‌ها فکر می‌کرد مرده است، به تندی تپید.
«مطمئنی؟» پرسید. صدایش لرزید. «من... من نمی‌خواهم تو را مجبور کنم. من...»
«جونگ کوک.» 𝐁۱۲۵ دستش را دراز کرد. انگشتانش را دور مچِ او حلقه کرد و کشیدش پایین. «من دو هفته در تاریکی بودم. دو هفته به تو فکر کردم. و حالا... حالا اینجا هستم. با تو. پس... ساکت شو و بیا.»
جونگ کوک روی تخت نشست. کنارش. دستش را روی گونه‌ی او گذاشت. و سپس، آرام، لب‌هایش را روی لب‌های او گذاشت — این بار عمیق‌تر. دستش را در موهایش فرو کرد. 𝐁۱۲۵ زیرِ لب‌هایش آهی کشید — صدایی که هیچ کدی برایش وجود نداشت.
جونگ کوک کنارش دراز کشید. صورتش را در گودیِ گردنِ او فرو کرد. نفسش گرم بود.
«من عاشقتم،» زمزمه کرد، در حالی که دستش را دور کمرش حلقه می‌کرد. «من... من نمی‌دانم چطور این را بگویم. من هیچ‌وقت به کسی نگفتم. اما... اما تو... تو باعث شدی دوباره زنده شوم. و من... من نمی‌خواهم دوباره بمیرم.»
«نمی‌میری،» 𝐁۱۲۵ زمزمه کرد و دستش را در موهای او فرو کرد. «من نمی‌گذارم. من... من ربات کوچولوی تو هستم. یادت هست؟»
جونگ کوک خندید. صدایش در تاریکی پیچید.
«پس بالاخره قبول کردی.»
«فقط برای تو.»
و در آن شب، در تاریکیِ اتاقِ کوچک، در میان سکوتِ برجی که سال‌ها فقط شاهدِ تنهاییِ او بود، جئون جونگ کوک برای اولین بار در زندگی‌اش، آرامش را حس کرد. نه در فیزیک. نه در کتاب‌ها. نه در کلکسیون‌ها. بلکه در آغوشِ موجودی که خودش ساخته بود — و حالا، تمام دنیایش شده بود.
بیرون، باران دوباره شروع شده بود. قطره‌ها روی شیشه می‌لغزیدند. و درونِ اتاق، دو موجود — یکی از جنس گوشت و خون، یکی از جنس نور و فلز — در آغوشِ هم خوابیدند. و برای اولین بار، هیچ‌کدام تنها نبودند.
✦ ادامه دارد ✦
- ۱.۸k
- ۰۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
