پارت دوم

از شب گذشته بود....دخترک خواب بود و مادرش تلاش میکرد دخترکش را از خواب بیدار کند چون میدانست اگر پدرش برگردد بعدی همین دختر است.
اتاق پر از سکوت بود اما با صدای مادرش سکوت اتاق شکست
یونیا: هانول.. هانول بیدار شو
هانول چشمان آبی تیله ای اش را باز کرد و چشمان کوچک و کشیده اش را با دستان کوچکش آزرده می ساخت با صدای کودکانه و ملایم و خواب آلودش گفت
هانول: مامان..
یونیا: هانول پاشو وسایلت رو جمع کردم باید بریم
هانول در سکوت از تخت به پایین آمد دست مادرش را گرفت و از خانه خارج شد...

تمامی زمین سفید پوش شده بود باد سوزانی در جریان بود دماغ دخترک سفید به خاطر سردی هوا قرمز شده بود. همینطور که با مادرش به سمت ایستگاه قطار میرفت با چشمانش آدم ها و رفتار هایشان را زیر نظر میگرفت با خود میگفت ای کاش منم مانند اینها میتوانستم زندگی کنم.

به ایستگاه قطار رسیدن و بلیط خریدن.. یونیا رو به هانول کرد و گفت
یونیا: خوب به من گوش بده هانول.. برو داخل قطار قسمت ثروتمند ها برو مردی هست به اسم ایزاک ناکس... برو بهش بگو من فرستادمت میشناست باشه؟
هانول: مامان تو... تو با من بیا لطفا.
یونیا به سختی لبخند زد و با دستان گرمش موهای خرمایی دخترکش را نوازش کرد و با چشمانش به او اطمینان داد که اتفاقی پیش نمی اید. دخترک دستهای سرد کوچکش را روی گونه مادرش گذاشت و مادرش کف دستانش را بوسید
یونیا: قول میدم میام پیشت.. برو
هانول اشکهایش را پاک کرد وارد قطار شد و از پنجره قطار نگاه مادرش کرد کسی چه میدانست شاید مادرش را اخرین باری باشد که میبیند. به سمت واگن ثروتمندان رفت و پرده را کنار زد میخواست وارد شود که ناگهان.....



به نظر شما چه آیا دیداری مجدد با مادرش دارد یا این اخرین آغوش مادر بود و دیگر در خواب هم او را نمیتوان بغل کرد و بویید؟؟؟