«برکه»

«برکه»

برگ ها از شاخه می افتاد،


من ، تنهایِ تنها، راه می رفتم


در کنارِ برکه ای،


پوشیده ازباران برگ


شاید این افسوس را، با باد می گفتم:


ــ آه، این آینه را


این برگ های خشک، پوشانده است.





آن صفا،آن روشنایی


در غبار تیرگی مانده ست


تاکجا مهرِ بهاران،


پرده از رخسار این آیینه بردارد


چهرهء او را به دست نور بسپارد...


*


روزهای زندگی


مثل برگ از شاخه می افتاد و من،


همچنان تنهایِ تنها، راه می رفتم.


یادها، غم های سنگین


چهرهء آیینه ی دل را کدر می کرد.


شاید این فریاد را با خویش می گفتم:


ــ باید این آیینه را از ظلم این ظلمت،


رهایی داد.


چهرهء او را به لبخندِ امیدی تازه


از نو روشنایی داد.


عشق باید پرده از رخسار این آیینه بردارد


چهره ی او را به دست نور بسپارد.


فریدون مشیری
دیدگاه ها (۱)

رمان : فقط به من نگاه کن#𝗝𝘂𝘀𝘁_𝗹𝗼𝗼𝗸_𝗮𝘁_𝗺𝗲Part_51فصل بیست‌وسوم...

چند پارتی

𐙚 پارت ³ | ویو نامراصدای زنگ مدرسه توی سالن غذاخوری پیچید و ...

🌷 𝐅𝐋𝐎𝐖𝐄𝐑𝐒ραят 8 | عادتصبح دوشنبه، ا/ت با عجله از خوابگاه بیر...

Twenty five

چند پارتی بازیچه

𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 𝟎6 ⊹˚₊ ویو تهیونگ | سالن عروسی از روی...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_3فصل...

چندپارتی جونگ کوک

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط